Μεταγγραφική ενίσχυση

Αύριο αρχίζει η νέα μεταγγραφική περίοδος και δυστυχώς η ομάδα μας ακόμη να αποκτήσει κάποιο ποδοσφαιριστή παρά το γεγονός ότι είναι φανερό σε όλους ότι η ομάδα σε κάποιες θέσεις πονάει.

Σύμφωνα με παλαιότερες δηλώσεις του προπονητή της ομάδας Χενκ Τεν Κάτε η ομάδα χρειάζεται 3 ποδοσφαιριστές ένα επιθετικό, ένα κεντρικό αμυντικό ο οποίος να σουτάρει με το αριστερό πόδι και ένα αριστερό χαφ/εξτρέμ που να μπορεί να είναι δημιουργός. Αντίθετα προχθές οι δηλώσεις του τεχνικού διευθυντή της ομάδας μας έκαναν να ανησυχούμε σχετικά με τις μεταγγραφικές κινήσεις που θα γίνουν καθώς ισχυρίστηκε ότι η ενίσχυση θα γίνει από ένα, το πολύ δύο ποδοσφαιριστές. Κύριοι στην ΠΑΕ πως μπορείτε να αρνείστε κάτι από τον προπονητή από την στιγμή που σημαντικό μέρος των λεφτών που δαπανήθηκαν το καλοκαίρι αποσβέστηκαν με την πορεία στο Τσάμπιονς Ληγκ; Το βλέπεται και εσείς ότι η ομάδα πονάει σε κάποιες θέσεις.

Προσωπική μου άποψη είναι ότι η ομάδα χρειάζεται ακόμη ένα επιθετικό που να έχει το εύκολο γκολ, γεγονός που μας στοίχισε σε κάποιους αγώνες, να πάρει ένα ή δύο κεντρικούς αμυντικούς που να δίνουν ασφάλεια και στην υπόλοιπη ομάδα αλλά και ένα παίκτη να αντικαθιστά τον Σπυρόπουλο στο αριστερό άκρο της άμυνας. Διαφωνώ με τον προπονητή ότι η ομάδα χρειάζεται αριστερό χαφ/εξτρέμ αλλά κάτι θα ξέρει παραπάνω για να το ζητά. Για αυτό ζητάμε από την διοίκηση της ομάδας να ικανοποιήσει πλήρως τις απαιτήσεις και τις ανάγκες του προπονητή της ομάδας.

Υ.Γ. Την Κυριακή στον αγώνα με την ΑΕΚ πρέπει να συνεχιστεί η αντεπίθεση και να παλαίψουμε μέχρι τέλους τις ελπίδες για το πρωτάθλημα.

O Μακάριος ήθελε να αποκυρήξει τις Συμφωνίες του 1977

O Μακάριος μετάνιωσε για τη συμφωνία του 1977 με το Ρ. Ντενκτάς

30/12/2008 | ΤΗΣ ΦΑΝΟΥΛΑΣ ΑΡΓΥΡΟΥ

Σε αποδέσμευση απόρρητων εγγράφων της περιόδου 1977 - 1978 προχώρησε το Φόρεϊν Όφις, που αφορούν σημαντικές πτυχές του διπλωματικού παρασκηνίου για το Κυπριακό. Σ’ αυτά, διαγράφονται και οι εκτιμήσεις των Βρετανών για διάφορους Κύπριους πολιτικούς, όπως ο Γλ. Κληρίδης και ο Σπ. Κυπριανού, καθώς και ο Ρ. Ντενκτάς.

Μετά το θάνατο του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, ο Ραούφ Ντενκτάς έλεγε στους Βρετανούς ότι εκείνος και ο Μακάριος είχαν φθάσει σε μυστική συμφωνία λύσης πάνω στις 4 κατευθυντήριες γραμμές του 1977. Θα μπορούσαν οι διαπραγματεύσεις να προχωρήσουν εποικοδομητικά στην ίδια βάση, νοουμένου ότι ο Σπύρος Κυπριανού θα ήταν λιγότερο αδιάλλακτος.
Όμως, ο πρόεδρος Σπύρος Κυπριανού ισχυριζόταν ότι ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, λίγο πριν από το θάνατό του, τον έβαλε να του υποσχεθεί ότι θα εγκατέλειπε τις τέσσερις κατευθυντήριες γραμμές.
Οι Βρετανοί έλεγαν ότι αμφότερες οι πλευρές ισχυρίζονταν πως αυτό ήταν εφεύρεση του Κυπριανού και πως, ενόσω αυτός ήταν πρόεδρος, ελάχιστες ήταν οι ελπίδες για λύση… Αυτά καταγράφονται σε έκθεση ανώτερου στρατιωτικού αξιωματούχου που επισκέφθηκε την Κύπρο το καλοκαίρι του 1978 για «επαφές».
(Δεν μπορεί, όμως, να ήταν εφεύρεση του Κυπριανού, εφόσον αυτό επιβεβαιώνεται και με τη δήλωση του Δρος Β. Λυσσαρίδη στην τηλεόραση του Λόγου, όταν, σε συνέντευξή του στο μ. Ανδρέα Χριστοφίδη, στις 3 Αυγούστου 1996, είπε επιγραμματικά:
«Σε δημόσια ομιλία του στην Πλατεία Ελευθερίας, στις 20 Ιουλίου 1977, μέρες πριν από το θάνατό του, ο Μακάριος έδωσε το μήνυμα ότι σκόπευε να επαναφέρει το Κυπριακό ως θέμα εισβολής και κατοχής και ότι στόχος του ήταν επίσης να αποσύρει τις προτάσεις... Σε μια πρόσωπο με πρόσωπο συνομιλία με το Μακάριο μετά την ομιλία, με διαβεβαίωσε (ο Μακάριος) ότι ακριβώς αυτό είχε υπόψη του, εφόσον οι Τούρκοι τον είχαν κοροϊδέψει».

«Αταίριαστοι» Κυπριανού - Ντενκτάς
Ιδιαίτερου ενδιαφέροντος και προβληματισμού είναι η σχετική βρετανική έκθεση ανώτερου στρατιωτικού ημερομηνίας 15 Αυγούστου 1978, ο οποίος επισκέφθηκε την Κύπρο για «επαφές», δηλαδή για λόγους περισυλλογής πληροφοριών (intelligence) και βολιδοσκόπησης. Αναφέρεται σχετικώς:
«Κατά τη διάρκεια της παραμονής μου στην Κύπρο, η εντύπωση που πήρα από πολιτικούς, Έλληνες και Τούρκους, και επιχειρηματίες, είναι ζοφερή για την προοπτική λύσης. Από πλευράς διαπραγματεύσεων ο Πρόεδρος Κυπριανού - θεωρείται από πολλούς 'ανισόρροπος' (σίγουρα πολλές δηλώσεις και πράξεις του τις τελευταίες εβδομάδες δείχνουν προς αυτήν την κατεύθυνση) και ο Ντενκτάς είναι, ούτε λίγο ούτε πολύ, φυλακισμένος των δικών του παλαιών δηλώσεων... Δεν είδα τον Κυπριανού, γιατί βρισκόταν στην Αθήνα παίρνοντας 'περαιτέρω καθοδήγηση από τον Καραμανλή', ο οποίος λέγεται ότι είναι δυσαρεστημένος από την έλλειψη προόδου στο Κυπριακό. Είδα τον αναπληρωτή Πρόεδρο Μιχαηλίδη και τον Υπουργό Εξωτερικών Ρολάνδη (αμφότεροι Κυπριανού και Ρολάνδης θα επισκεφθούν τη Μόσχα τον Απρίλιο), οι οποίοι είναι απογοητευμένοι για το μέλλον και, παρ’ όλον ότι αμφότεροι είναι πιστοί στον Πρόεδρο, μου έδωσαν τη συγκεκριμένη εντύπωση ότι δεν είναι ευχαριστημένοι από τη συμπεριφορά του (Κυπριανού).
Η άποψή μου είναι ότι ο Γλαύκος Κληρίδης, ο πρώην πρόεδρος και σημερινός αρχηγός της αντιπολίτευσης, έχει ακόμα μεγάλο ρόλο να παίξει στα πολιτικά της Κύπρου και για μια πιθανή λύση. Ο Ντενκτάς μίλησε με καλά λόγια γι’ αυτόν και το ίδιο και ο Κληρίδης για τον Ντενκτάς, και γενικά ο Κληρίδης αναγνωρίζεται ως ο 'μόνος ειλικρινής στην πολιτική ζωή της Κύπρου, όμως πάρα πολύ συγκαταβατικός'. Ενώ μίλια χωρίζουν τους Ντενκτάς και Κυπριανού και οι προσωπικότητές τους θα κάνουν τις διαπραγματεύσεις δύσκολες, αν όχι αδύνατες. Ίσως ο Κυπριανού θα πρέπει να φύγει, πιθανόν για λόγους υγείας, πριν αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις...».

Πλάι - πλάι «συνύπαρξη» ήθελαν οι Τούρκοι
Στις 12 Οκτωβρίου 1977, ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών μίλησε για το Κυπριακό σε συνεδρία υπουργών του ΣΕΝΤΟ. Ενημέρωσε εξηγώντας τα περί... μόνης πολιτικής λύσης, με την πάγια τουρκική θρασύτητα πλήρους άρνησης, διέγραψε την πάνοπλη ανταρσία εναντίον των Ελληνοκυπρίων το 1964, το σχέδιο αφανισμού του Ελληνισμού της Κύπρου της 14ης Σεπτεμβρίου 1963, τις σφαγές, τις δολοφονίες και τους ανελέητους βομβαρδισμούς με βόμβες ναπάλμ της Τηλλυρίας τον Αύγουστο του 1964. Και είπε:
«Μια δι-περιφερειακή ομοσπονδία αποτελούμενη από ένα ελληνοκυπριακό και ένα τουρκοκυπριακό ομόσπονδο κράτος με συμφωνημένες περιορισμένες εξουσίες κεντρικής ομόσπονδης κυβέρνησης έχει καταστεί μια ιστορική αναγκαιότητα, ως αποτέλεσμα των εμπειριών του πικρού παρελθόντος, τίποτα εκ των οποίων ήταν φταίξιμο της τουρκοκυπριακής κοινότητας ή της Τουρκίας. Αυτές οι εμπειρίες, επίσης, υπέδειξαν ότι, δίχως πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων, δεν θα είναι δυνατό να διατηρηθεί η ανεξαρτησία της Κύπρου. Ο πρόεδρος Ντενκτάς κάλεσε τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο σε συνάντηση κορυφής και αυτή η πρωτοβουλία υπήρξε αποτελεσματική. Αμφότεροι οι ηγέτες συναντήθηκαν στις 27 Ιανουαρίου και 12 Φεβρουαρίου 1977, τη παρουσία του Γ.Γ. του ΟΗΕ, και συμφώνησαν σε κατευθυντήριες γραμμές. Οι δικοινοτικές συνομιλίες επανήρχισαν στη Βιέννη στις 31 Μαρτίου 1977, όμως ο χάρτης που παρουσίασαν οι Ελληνοκύπριοι δεν ανταποκρινόταν ούτε στις πραγματικότητες στην Κύπρο, ούτε στις κατευθυντήριες γραμμές. Αντίθετα, η τουρκοκυπριακή πλευρά παρουσίασε προτάσεις στο συνταγματικό, προτάσεις που στοχεύουν να βοηθήσουν τις δύο κοινότητες να ζήσουν πλάι - πλάι κάτω από μια ομοσπονδιακή σκέπη, μ’ ένα σύστημα που δεν θα επιτρέπει την επανάληψη του παρελθόντος... Στη Βιέννη η τουρκοκυπριακή πλευρά ανανέωσε την πρότασή της για τη δημιουργία μιας μικτής μεταβατικής κυβέρνησης στην Κύπρο και για την επαναλειτουργία του διεθνούς αερολιμένα Λευκωσίας, υπό τη διοίκηση μικτής διεύθυνσης από τις δύο κοινότητες...».

Ο χάρτης του 1977 απέκλειε την επιστροφή στην Κερύνεια
Αναφορικά με τη συμφωνία Μακαρίου-Ντενκτάς 1977, βρετανική έκθεση με την οποία γινόταν ανασκόπηση της κατάστασης στην Κύπρο, σημείωνε ότι οι κατευθυντήριες γραμμές Μακαρίου-Ντενκτάς της 12ης Φεβρουαρίου 1977 υπό την εποπτεία του τότε Γ.Γ. των Ηνωμένων Εθνών Κουρτ Βαλτχάιμ, δεν ήταν καθόλου σωστές. Σημείωσαν συγκεκριμένα, πως: «Δεν περιλάμβαναν αναφορά στο κριτήριο της ασφάλειας, το οποίο πάντοτε ήταν το ουσιώδες για τις τουρκοκυπριακές απαιτήσεις για λύση. Μιλούσαν ενθαρρυντικά για την ανάγκη συμφωνίας που να περιλαμβάνει τις τρεις 'ελευθερίες', εγκατάστασης, διακίνησης και δικαιώματος ιδιοκτησίας περιουσίας, όμως αναγνώριζαν ότι αυτό συνεπαγόταν «κάποιες πολιτικές δυσκολίες» για την τουρκοκυπριακή κοινότητα. Περιλάμβαναν τη λέξη δικοινοτική, την οποία οι Ελληνοκύπριοι ερμηνεύουν σε δημόσιες συζητήσεις ότι διαφέρει από τη 'διζωνική', παρ’ όλον ότι ιδιωτικά παραδέχονται ότι η διζωνική λύση είναι αναπόφευκτη... Ο Κλίφορντ έφθασε στη Λευκωσία στις 23 Φεβρουαρίου και εκείνο που κατόρθωσε ήταν να εξασφαλίσει συμφωνία από τους Ελληνοκύπριους να δώσουν χάρτη με καθορισμένες εδαφικές προτάσεις στις συνομιλίες της Βιέννης, ενώ έπεισε τους Τουρκοκύπριους να δώσουν σοβαρές συνταγματικές προτάσεις...
Στις 31 Μαρτίου και 7 Απριλίου στη Βιέννη, αμφότερες οι πλευρές έδωσαν κάτι... Ο χάρτης της ελληνοκυπριακής πλευράς δεν ήταν, αυστηρώς ομιλούντες, διζωνικός, υπό την έννοια ότι άφησε την παλαιά πόλη της Αμμοχώστου σε δύσκολη εκκρεμότητα, με μια μόνο πρόσβαση και περικυκλωμένη από ελληνικό έδαφος, τόσο από το βορρά όσο και από το νότο. Όμως είναι δύσκολο να δεις πώς μπορούν οι Έλληνες να σχεδιάσουν μια περιοχή με μόνο το 20% της Δημοκρατίας... Ακόμα περισσότερο να ετοιμάσουν χάρτη, κάτι που συνεπαγόταν μεγάλη τόλμη και πολιτικό θάρρος, ειδικά όταν ο ξεκάθαρος στόχος του χάρτη αυτού είναι ότι πολλοί Ελληνοκύπριοι -εκείνοι από τις περιοχές Κερύνειας και Λευκονοίκου- ποτέ δεν θα επιστρέψουν στα σπίτια τους. Εν πάση περιπτώσει, η τουρκοκυπριακή πλευρά τον θεώρησε ως παραβίαση των συμφωνηθέντων... Στο συνταγματικό, οι Τούρκοι δεν έδωσαν σοβαρές προτάσεις...».

Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος υπέρ του ΝΑΤΟ
Στη συνέχεια παρατίθενται οι θέσεις του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, όπως καταγράφτηκαν λίγες μέρες πριν από το θάνατό του.
Στις 2 Ιουνίου 1977, όταν τον επισκέφθηκε ο Βρετανός βουλευτής Πίτερ Τάπσελ, συνοδευόμενος από το Βρετανό Ύπατο Αρμοστή, ο Μακάριος εξέφρασε τα εξής:
Εις απάντησιν ερώτησης, αν θα μπορούσε να συναντηθεί με τον Ετζεβίτ, είπε ότι θα ήταν έτοιμος να συναντηθεί με τον Ετζεβίτ ή τον Ντεμιρέλ σε μια τρίτη χώρα. Αναγνώριζε ότι ο χρόνος δυσκόλευε τα πράγματα, όμως, τόνισε εμφαντικά, ότι δεν ήταν διατεθειμένος, απλά να δεχθεί την υφιστάμενη κατάσταση στην Κύπρο. Πρέπει οι διαπραγματεύσεις για λύση να γίνουν πάνω σε λογική και ρεαλιστική βάση. Γι’ αυτό χρειαζόταν η υποστήριξη των Αμερικανών και των εννέα της Οικονομικής Κοινότητας. Ενδεικτικά, ανέφερε ότι το αποτέλεσμα θα ήταν προς το συμφέρον του ΝΑΤΟ, και τόνισε εμφαντικά ότι, κατά την άποψή του, το ΝΑΤΟ ήταν καλό πράγμα. Ένα δυνατό ΝΑΤΟ ήταν αναγκαίο ως αντίβαρο στη Σοβιετική Ένωση... Μίλησε για ομόσπονδη, αλλά όχι συν-ομόσπονδη, λύση, και αναφέρθηκε στο χάρτη που ετοίμασε, προσδιορίζοντας την τουρκοκυπριακή περιοχή.
Είχε, σημειώνει η αναφορά, καλό χιούμορ, και διασκέδαζε τις συμβουλές των γιατρών του ότι, αν δεν πρόσεχε, θα πάθαινε και δεύτερη καρδιακή προσβολή...

Τσιαγκλαγιαγκίλ: Διζωνική, Δικοινοτική Ομοσπονδία
Εβδομάδες μετά το θάνατο του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, στις 12-14 Σεπτεμβρίου 1977, ο Βρετανός υφυπουργός Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας Φρανκ Τζουτ επισκέπτεται την Άγκυρα και συζητεί με τους Τούρκους το Κυπριακό. Ο Τούρκος ΥΠΕΞ Τσιαγκλαγιαγκίλ τού τονίζει ότι η Τουρκία θέλει την εγκαθίδρυση ενός ομόσπονδου, δικοινοτικού, διζωνικού συστήματος, αλλά δεν θέλει να ξεκινήσει με τα σύνορα. Δεν μπορούσε να ξεκινήσει με παραχωρήσεις, γιατί η άλλη πλευρά απλώς θα τις «τσέπωνε». Πίστευε ότι ήταν νωρίς ακόμα… Η διαδικασία του Κυπριακού θα έπαιρνε ίσως και 15 χρόνια. Ο κ. Τζουτ ξαφνιάστηκε για το χρονοδιάγραμμα... Τελικά συμφώνησαν ότι η λύση θα προέλθει μέσα από τις δικοινοτικές συνομιλίες (Ο κ. Τζουτ είχε πάει στην Άγκυρα για να συζητήσει τα ήδη ετοιμασμένα από το Φόρεϊν ΄Οφις σχέδια των δύο συνιστώντων κρατών με οριακές αναπροσαρμογές, αποζημιώσεις και ελεύθερη διακίνηση, εκ περιτροπής προεδρία κ.ά.. Για να εισπράξει την πάγια τουρκική πολιτική τού παίρνω όσα μου προσφέρουν, με την προϋπόθεση ότι αναμένω περισσότερα).

Αναφορές του τουρκικού Τύπου στις 18/9/1977
Α) Το ψευδοκράτος («TFSC») αποφάσισε να πληρώσει αποζημίωση στις οικογένειες των πέντε Βρετανών πολιτών που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής («στρατιωτική επιχείρηση του 1974» την αποκάλεσαν). Επίσης αποζημίωσε βρετανικές οικογένειες, τα σπίτια των οποίων είχαν βομβαρδιστεί κατά τους τουρκικούς βομβαρδισμούς. Ενημερώθηκε ο κ. Τζουτ πριν φύγει από την Τουρκία.
(Παρατήρηση: Οι Τούρκοι δέχθηκαν ευθύνες για το 1974. Γιατί αποζημιώθηκαν μόνο Βρετανοί πολίτες, θύματα των τουρκικών επιθέσεων, και όχι ΚΑΙ οι χιλιάδες των Ελληνοκυπρίων, και άλλων τόσων τραυματισθέντων; Δεν το γνώριζαν αυτό οι Αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας;).
Β) Ο ελληνοκυπριακός Τύπος ισχυρίζεται ότι ο κ. Τζουτ πρόσφερε στο ψευδοκράτος («TFSC») μεγάλο μέρος της Δεκέλειας, εις αντάλλαγμα για το Μαράς. Επίσης ο ελληνοκυπριακός Τύπος ισχυρίζεται ότι οι Βρετανοί εγκαταλείπουν τη Βάση Δεκέλειας, ότι το ΝΑΤΟ γνωρίζει αυτά τα σχέδια και ότι η Δυτική Γερμανία υποστηρίζει την παραχώρηση της Δεκέλειας στους Τούρκους.

Κ. Καραμανλής: Δικαιολογημένοι οι Κύπριοι
Την 1η Ιουνίου 1978, ο Έλληνας πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής και ο επικεφαλής του Υπουργικού κ. Μολυβιάτης είχαν συνάντηση με το Βρετανό πρωθυπουργό, στη βρετανική πρεσβεία στην Ουάσιγκτον.
Ο κ. Καραμανλής είπε ότι όλα τα προβλήματα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας βρισκόντουσαν στα χέρια των Τούρκων. Όπως είχε πει στον πρόεδρο Κάρτερ, παρ’ όλον ότι το αμερικανικό εμπάργκο όπλων στην Τουρκία ήταν εσωτερικό θέμα των ΗΠΑ, μια λύση για το Κυπριακό θα τερμάτιζε και το εμπάργκο όπλων και η Ελλάδα θα επέστρεφε πλήρως στο ΝΑΤΟ. Ο Καραμανλής δεν μπορούσε να κατανοήσει την τουρκική συμπεριφορά, που ενεργούσε εις βάρος των τουρκικών συμφερόντων, και ζήτησε από το Βρετανό ομόλογό του να επηρεάσει την τουρκική κυβέρνηση για λύση.
Ο Βρετανός πρωθυπουργός απάντησε ότι είχε ήδη καλέσει τον Ετζεβίτ να δείξει ελαστικότητα τόσο στο συνταγματικό, όσο και στο εδαφικό. Ο Ετζεβίτ ήταν της άποψης ότι, όταν οι δύο πλευρές καθόντουσαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, η τουρκική ελαστικότητα θα ήταν πλήρως εμφανής. Ο Καραμανλής διαφώνησε, λέγοντας ότι οι Κύπριοι (εννοώντας τους Ελληνοκύπριους) μπορεί να κάνουν λάθος σε κάποια σημεία, όμως, ήταν απολύτως δικαιολογημένοι να αρνούνται να εμπλακούν σε συζητήσεις στη βάση των υπαρχόντων προτάσεων, που έδιδαν στην Τουρκία το 34% του εδάφους της Κύπρου. Και ήταν της γνώμης ότι ο Ετζεβίτ δεν θα δεχόταν να συναντήσει τον πρόεδρο Κυπριανού, παρ’ όλον ότι τέτοια συνάντηση θα ήταν προς το συμφέρον της Τουρκίας.

Οι Βρετανοί ήθελαν να εγκαταλείψουν τις Βάσεις - Τους κράτησαν οι Αμερικανοί
Στις 04.40 πρωινή της 7ης Δεκεμβρίου 1977 κατασκοπευτικό υπερσύγχρονο αεροπλάνο της Αμερικανικής Στρατιωτικής Αεροπορίας τύπου U2, που ανήκε στην αεροπορική βάση Beale της Καλιφόρνιας, συνετρίβη αμέσως μετά την απογείωσή του από το αεροδρόμιο της Βάσεως Ακρωτηρίου και συγκρούστηκε στο συγκρότημα επιχειρήσεων της βάσης με μεγάλο αριθμό προσωπικού, προξενώντας τεράστιες ζημιές.
Ερευνώντας, όμως, βαθύτερα τα βρετανικά έγγραφα, βρήκαμε ότι η αμερικανική παρουσία στη βρετανική στρατιωτική Βάση Ακρωτηρίου πήγαινε πολύ πιο πίσω, εξηγώντας και την επιμονή του Χένρι Κίσιγκερ το 1974, να αντιτίθεται στη βρετανική αποχώρηση και εγκατάλειψη των βάσεων. (Το Λονδίνο, τέλος του 1974, είχε αποφασίσει να εγκαταλείψει οριστικά τις βάσεις, όταν και ο Κίσιγκερ ικέτευε ουσιαστικά την κυβέρνηση Γουίλσον/Κάλαχαν να παραμείνουν. Έτσι, ο Κάλαχαν έπεισε τον Κίσιγκερ να υιοθετήσει τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, σε αντίθεση με την υποστήριξη του τελευταίου σε λύση καντονοποίησης).
Με περαιτέρω έρευνα σε αμερικανικά έγγραφα, βρίσκουμε ότι τα αμερικανικά U2 όντως χρησιμοποιούσαν τη Βάση Ακρωτηρίου από το 1974. Το πρόγραμμα σχετιζόταν με το πρόγραμμα της ΣΙΑ 1954-1974 για τη χρήση των κατασκοπευτικών U2 για επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή.

Βρετανικό… δίλημμα
Σύμφωνα με τα βρετανικά έγγραφα, όπως προαναφέρθηκε, οι Βρετανοί αμέσως μετά την τουρκική εισβολή και κατοχή της μισής Κύπρου, είχαν αποφασίσει να αποχωρήσουν πλήρως από την Κύπρο, εγκαταλείποντας τις λεγόμενες κυρίαρχες βάσεις. Ο λόγος ήταν οικονομικός, το κόστος διατήρησής τους ήταν υπέρογκο και οι υποχρεώσεις τους προς χώρες της Μέσης Ανατολής είχαν ελαττωθεί. Και αυτά, στο πλαίσιο μεγάλων αμυντικών περικοπών. Το περιερχόμενο των εγγράφων δίνει ενδείξεις ότι οι Βρετανοί θα μπορούσαν να συνεχίσουν την παρουσία τους, αν κατόρθωναν να εξασφαλίσουν κάλυψη των εξόδων τους από τους Αμερικανούς, εφόσον μεγάλη μερίδα των επιχειρήσεών τους στις βάσεις κάλυπταν πλέον υψηλού βαθμού ΝΑΤΟϊκές επιχειρήσεις...
Όμως, πέραν όλων των άλλων δυσκολιών, οι Βρετανοί ήταν δεσμευμένοι με την υποχρέωση που έδωσαν το 1960, να επιστρέψουν αυτά τα εδάφη στην Κυπριακή Δημοκρατία. Γι’ αυτό, για να βγουν από το αδιέξοδο αυτό, έπρεπε να διαπραγματευτούν την επιστροφή των βάσεων στα πλαίσια λύσης του Κυπριακού, ούτως ώστε να είναι αποδεκτός ο τρόπος επιστροφής των από όλες τις πλευρές στο νησί. Άλλωστε, με παλαιότερες υποσχέσεις, είχαν δώσει στους Τούρκους την ελπίδα και προοπτική, να τους παραχωρήσουν τη Βάση Δεκέλειας.

Πηγή: η Σημερινή

Σχόλιο blog: Κάποια βασικά σημεία που πρέπει να τονιστούν από αυτή την ενδιαφέρουσα έρευνα της κυρίας Αργυρού είναι ότι:
1.Διαψεύδονται ακόμη μια φορά οι δήθεν πιστοί ακόλουθοι της πολιτικής του Μακαρίου και πιστά παπαγαλάκια του εκτρώματος της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Ο ίδιος ο Μακάριος αποκηρύσσει την Συμφωνία του 1977 και καλεί τους πιστούς του συνεργάτες να τις ακυρώσουν.
2.Στα αρχεία αυτά φαίνεται ακόμη μια φορά ότι η Τουρκία ζητούσε ανέκαθεν την δημιουργία μιας διπεριφερειακής(διζωνικής) ομοσπονδίας με ένα ελληνοκυπριακό και ένα τουρκοκυπριακό ομόσπονδο κρατίδιο(δικοινοτική). Και αυτό ήρθε σε σημείο να το πετυχαίνει απόλυτα μετά τις συνεχείς υποχωρήσεις όλων των μέχρι σήμερα Προέδρων της Δημοκρατίας. Ακόμη είναι φανερό ότι οι συμφωνίες του 1977 μιλάνε καθαρά για τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα της μετακίνησης, της ιδιοκτησίας και της εγκατάστασης πράγμα το οποίο έχει χαθεί από τον καιρό εκείνο.

Όταν οι υβριστές της ΕΟΚΑ γράφουν την ιστορία (β')

Συνέχεια του κειμένου που δημοσιεύτηκε στις 24/12/2008.

Η επαρχιακή ομάδα του ΑΚΕΛ Λεμεσού αρνείται την δημιουργία μνημείου στο αρχηγείο της ΕΟΚΑ και κρησφύγετο του Αρχηγού Διγενή και παραδέχεται ότι η απόφαση αυτή δεν στηρίζεται σε πολεοδομικά αλλά σε ιδεολογικά κριτήρια!!! Η απαράδεκτη αυτή πράξη δυστυχώς βρίσκει και άλλα κόμματα σύμφωνα.

Αντιγράφοντας από την επίσημη ιστοσελίδα της φοιτητικής οργάνωσης του ΑΚΕΛ βρίσκουμε τα ακόλουθα:
Το 1955 η ηγεσία της Δεξιάς, επιδιώκοντας να περάσει ο αγώνας στα χέρια της, στρέφεται προς τον ένοπλο αγώνα αναθέτοντας την αρχηγία στο Γρίβα, φανατικό αντικομμουνιστή. Το Δεκέμβρη του 1955, το ΑΚΕΛ και οι οργανώσεις του, τέθηκαν εκτός νόμου από τους Άγγλους. Τα χρόνια αυτά, με διαταγές του Γρίβα δολοφονήθηκαν μια σειρά από στελέχη της Αριστεράς, κατηγορούμενοι άδικα για «προδοσία του αγώνα της ΕΟΚΑ». Η αιτία όμως ήταν άλλη: ήταν ΑΚΕΛιστές! Ο εμφύλιος πόλεμος αποφεύχθηκε χάρη στην επιλογή του ΑΚΕΛ να απαντήσει στις δολοφονίες με παλλαϊκές κινητοποιήσεις.

Το μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΑΚΕΛ κύριος Κολοκασίδης μετά την κατάθεση στεφάνου από τον Χριστόφια στο μνημείο του Σταυραετού του Μαχαιρά ισχυρίστηκε ότι το ΑΚΕΛ τιμά τους ήρωες εννοώντας ότι δεν τιμά τον αγώνα του 55. Πιο συγκεκριμένα δήλωσε:
«Από το Μάιο του 1957 η ολομέλεια της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ, ξεκαθάρισε, ότι η απόδοση τιμής σε ανθρώπους που θυσίασαν τη ζωή τους για την ελευθερία της Κύπρου, είναι ένα θέμα που δεν συνδέεται με την πολιτική εκτίμηση για τα ζητήματα τακτικής στην περίοδο του αντιαποικιακού αγώνα. Ως εκ τούτου, το ΑΚΕΛ πάντα τιμούσε τη μνήμη των ηρώων της ΕΟΚΑ».

Συνεχίζεται...

Η απάντηση της Άγκυρας

Εξοπλίζεται η Άγκυρα

25/12/2008 | ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ ΜΑΝΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ

Η Άγκυρα μπορεί να έχει περάσει πρόσφατα μια περίοδο εσωτερικής πολιτικής αναταραχής, ωστόσο ένας τομέας ο οποίος σε καμία περίπτωση δεν φαίνεται να επηρεάζεται είναι η συνεχής αναβάθμιση του τουρκικού στρατού. Ιδιαίτερα ενδιαφέροντα στοιχεία είδαν τις τελευταίες μέρες το φως της δημοσιότητας σχετικά με νέες αγορές και μεγαλεπήβολα σχέδια.
Ελικόπτερα
Η τουρκική εφημερίδα «Βατάν», σε πρόσφατο δημοσίευμά της, υπό τον τίτλο
«Οι ΗΠΑ δεν μας τα πούλησαν. Τα παίρνουμε από τη Ρωσία», έγραψε ότι η Άγκυρα, η οποία είχε χτυπήσει την πόρτα της Ουάσιγκτον για να αγοράσει επιθετικά ελικόπτερα Cobra και Super Cobra, αλλά πήρε αρνητική απάντηση, γι' αυτό στράφηκε προς τη Ρωσία.
Η Τουρκία αποφάσισε να δαπανήσει ένα δισεκατομμύριο δολάρια για να αγοράσει ρωσικά ελικόπτερα τύπου Mi-28, για να καλύψει τις ανάγκες της μέχρι να προχωρήσει η παραγωγή των ιταλο-τουρκικών ελικοπτέρων Α-129.

«Εκρηκτικές» εγκαταστάσεις
Την ίδια ώρα ανανεώνονται οι εγκαταστάσεις Oleum του Ιδρύματος Βιομηχανίας Χημικών και Μηχανημάτων. Το συγκεκριμένο ίδρυμα καλύπτει ένα μεγάλο μέρος των αναγκών των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων σε πολεμοφόδια. Οι εγκαταστάσεις θα ανανεωθούν και θα ανακατασκευαστούν με την πιο προηγμένη τεχνολογία για την παραγωγή της πρώτης ύλης των εκρηκτικών υλών.
Η επένδυση στον τομέα αυτό προγραμματίστηκε λόγω του γεγονότος ότι οι εγκαταστάσεις παραγωγής Oleum του Ιδρύματος Βιομηχανίας Χημικών και Μηχανημάτων, που είχαν τεθεί σε λειτουργία το 1961 στο εργοστάσιο Barutsan Roket, κρίθηκε ότι συμπλήρωσαν τη ζωή τους από τεχνικής και οικονομικής πλευράς. Το διαγωνισμό για τη νέα εγκατάσταση, που ετοιμάζεται να πραγματοποιηθεί, κέρδισε η ινδική εταιρεία Furnace Fabrica India Limited [FFIL].

Πύραυλοι
Η Τουρκία προχωρά ταυτόχρονα στη διεύρυνση των πυραυλικών συστημάτων της χώρας. Πολύ σύντομα θα διεξαχθεί ο διαγωνισμός για τα πυραυλικά συστήματα χαμηλού ύψους, θέμα με το οποίο ασχολείται το Υφυπουργείο Αμυντικής Βιομηχανίας. Τα πυραυλικά συστήματα αεροπορικής άμυνας χαμηλού ύψους, που θα εξασφαλιστούν «ως απευθείας αγορά» και «διά της οδού της κοινής εγχώριας παραγωγής», προβλέπεται να είναι μέχρι είκοσι επτά.
Παράλληλα συνεχίζεται το χρονοδιάγραμμα διεθνούς διαγωνισμού για τα χαμηλού και μέσου ύψους αεροπορικά πυραυλικά αμυντικά συστήματα με σκοπό την ενίσχυση της αμυντικής ισχύος της χώρας με την πιο ανεπτυγμένη τεχνολογία, διευκρινίζεται ότι οι εργασίες της πρώτης φάσης του εν λόγω διαγωνισμού αναμένεται να ολοκληρωθούν μέσα στο αμέσως επόμενο διάστημα.

Μεταφορικά μέσα
Ανανέωση θα γίνει και στο στόλο των μεταφορικών μέσων για τη μεταφορά όπλων και αρμάτων. Ήδη έχουν προκηρυχθεί προσφορές για την αγορά 344 μέσων μεταφοράς Milan, 229 πυροβόλων μεταφορικών μέσων, 350 μεταφορικών μέσων tow και 152 μεταφορικών μέσων Omtas. Στο πλαίσιο του ίδιου προγράμματος για την αγορά μέσων μεταφοράς, θα αγοραστούν για τις χερσαίες δυνάμεις 45 μέσα μεταφοράς αρμάτων δυναμικού 70 τόνων.

Πηγή: η Σημερινή

Σχόλιο ιστολογίου:

Τα τελευταία χρόνια οι Κυπριακές Κυβερνήσεις αποδυναμώνουν συνεχώς την επιχειρησιακή ετοιμότητα της Εθνικής Φρουράς(ΕΦ). Η αποδυνάμωση έχει αρχίσει από την έναρξη της δεύτερης θητείας του Γλαύκου Κληρίδη στην Προεδρία της Δημοκρατίας με πρώτο σημαντικό γεγονός τη μη έλευση των πυραύλων S-300. Στην συνέχεια είχαμε την σταδιακή υποβάθμιση του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού χώρου(ΕΑΔ) για τη μη διατάραξη του καλού κλίματος στις συνομιλίες! Συνεχίστηκε με την μη αγορά καινούριων οπλικών συστημάτων από το 2001 και μετά και την υποχρηματοδότηση της άμυνας, καθώς κονδύλια που έπρεπε να χορηγηθούν στην Άμυνα δεν έφτασαν ποτέ εκεί. Παράλληλα παρατηρούμε σημαντικά στρατόπεδα της ΕΦ να κλείνουν το ένα πίσω από το άλλο, φέρνοντας βαρύ πλήγμα στην επιχειρησιακή της ικανότητα.

Παρ' όλα αυτά η Κυβέρνηση μας λαμβάνει την πιο πάνω απάντηση από την Άγκυρα. Αναβάθμιση και εκσυγχρονισμός του Τουρκικού στρατού. Τελικά είναι σωστό που προσπαθούμε να διαταράξουμε το κλίμα ή θέτουμε τον ευατό μας στις ορέξεις του βάρβαρου Αττίλα όποτε πραγματικά το επιθυμεί;

Χρόνια πολλά

Θέλω να ευχηθώ σε όλους τους αναγνώστες του ιστολογίου μου καλά Χριστούγεννα και χρόνια πολλά.
Μακάρι η γέννηση του Κυρίου να φέρει στον καθένα σας κάθε προσωπική ευτυχία και την πολυπόθητη απελευθέρωση της Κύπρου.

Όταν οι υβριστές της ΕΟΚΑ γράφουν την ιστορία

Βλέπουμε τα τελευταία χρόνια την ηγεσία του ΑΚΕΛ και τους διορισμένους από αυτή και αυτοαποκαλούμενους ως σοφούς, να μιλάνε για την αναγκαιότητα της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης.

Για τις δηλώσεις του επικεφαλή της επίτροπής αυτής των σοφών έχω γράψει σε προηγούμενο κείμενο μου. Μπορείτε να ανατρέξετε εδώ.

Σε αυτό το κείμενο δεν θα αναφέρω τίποτα σχετικά με την χρόνια απουσία από τα μνημόσυνα και τους εορτασμούς της 1ης Απριλίου από την ηγεσία του ΑΚΕΛ. Θα παρουσιάσω μόνο κείμενα σχετικά με την άποψη του "κόμματος του λαού" για τον Αγώνα του 1955-59. Ας ανατρέξουμε για την γνώμη που διατύπωσε κατά καιρούς το ΑΚΕΛ και τα παρακλάδια του για τον τελευταίο μεγάλο αγώνα του σύγχρονου ελληνισμού:

Η ηγεσία του ΑΚΕΛ κατά την τετραετή ένοπλη δράση του αγώνα έκανε αρκετές ενέργειες ενάντια στον αγώνα και τους αγωνιστές. Ενεργούσε σε τέτοιο βαθμό που το βρετανικό BBC συγχάρηκε τους κομμουνιστές(!!!) για την στάση τους.
(εκπομπή 29 Αυγούστου 1956) «μέ φυλλάδια του αντιτίθεται εις την ΕΟΚΑ και ζητεί συνέχισιν της εκεχειρίας και την ειρήνευσιν πράγμα που δεικνύει ότι το ΑΚΕΛ έχει συναίσθησιν των επιθυμιών του λαού».

Ακολουθούν μερικά δείγματα από την δράση του ΑΚΕΛ κατά την έναρξη του αγώνα και αποδεικνύουν την μετέπειτα στάση του.

Η 2α Ολομέλεια του ΑΚΕΠ (Κομμουνιστικόν Κόμμα Κύπρου) κατά την σύνοδόν της (13 Ιανουαρίου 1955) εψήφισε και ανεκοίνωσε εις προκήρυξίν της προς τον Κυπριακόν λαόν («Ν. Δημοκράτης» 15 Ιανουαρίου 1955) κατακρίνει την «ανταρτικήν δραση» και «καλεί τον λαόν να εντείνη στο έπαρκον την επαγρύπνηση τον και να φυλαχθή από οποιαδήποτε μορφής τυχοδιωκτικές περιπέτειες...». Τον Απρίλιον του ιδίου έτους δυναμώνει ο απελευθερωτικός άγων της ΕΟΚΑ τον οποίον οι κομμουνισταί αποκηρύσσουν καθαρώς:

«Το ΑΚΕΛ και η ΠΕΟ προσέφεραν μεγάλη υπηρεσία στον εθνικό αγώνα του Κυπριακού λαού. Η αποκήρυξη των δυναμωτικών εκρήξεων από το ΑΚΕΛ και την ΠΕΟ αφαιρεί από τα χέρια των ξένων Κυριάρχων μας το πρόσχημα για ένταση των καταπιεστικών μέτρων»...

«Δεν υπάρχει καμιά ανάγκη να κρυβόμαστε στο σκοτάδι της νύκτας για να ρίχνουμε δυναμίτες και άλλες εκρηκτικές ύλες. Μ' αυτό δεν κατορθώνουμε τίποτε άλλο παρά να οπλίζουμε το χέρι του ξένου κυριάρχου για να μας κτυπήση πιο αποτελεσματικά. Αντίθετα με τον ανοικτό, ειρηνικό, παλλαϊκό, ενιαίο αγώνα, αφοπλίζουμε το χέρι του ξένου κυριάρχου από του να μας κτυπήσει και τον αναγκάζουμε σε υποχώρηση».

(«Ν. Δημοκράτης» 6 Απριλίου 1955)

Η Κεντρική Γραμματεία του ΑΚΕΛ (Σεπτέμβρης 1955) ακόμη κάλεσε τους Κυπρίους «να σαμποτάρουν τον έρανον υπέρ των πολιτικών κρατουμένων» και στη συνέχειαν κατεδίκασε: «την εισφοράν, διότι τα χρήματα, προωρίζοντο δια την αγοράν όπλων της εγκληματικής ΕΟΚΑ».
Και τα πιο πάνω είναι ένα μικρό δείγμα για τα πιστεύω του ΑΚΕΛ σε σχέση με τον ηρωϊκό αγώνα του 1955. Γιατί παρά τα κατά καιρούς λόγια περί λανθασμένης εκτίμησης εν τούτοις εξακολουθούν ακόμη και στις μέρες μας να υβρίζουν τον αγώνα είτε άμεσα μέσω των εκφραστικών τους οργάνων είτε έμμεσα μέσω κάποιων δημοσιογραφίσκων.

Στην συνέχεια θα παρουσιάσω στοιχεία που με επιβεβαιώνουν σε όσα έγραψα παραπάνω για την θέση του ΑΚΕΛ σχετικά με τον αγώνα.

Η ΕΔΟΝ στο κείμενο της ΤΟ ΑΚΕΛ ΚΑΙ Ο ΕΝΟΠΛΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΗΣ ΕΟΚΑ χαρακτηρίζει την πλειοψηφία των αγωνιστών της ΕΟΚΑ σαν αντικομμουνιστές. Προσπαθεί με κάθε τρόπο να μειώσει το μεγαλείο του αγώνα εκείνου, ότι κακώς έγινε και ότι ήταν κυρίως αντικομμουνιστικός και ταξικός και όχι εθνικοαπελευθερωτικός. Και όλα αυτά βέβαια λόγω των ισχυρισμών για αντικομμουνιστικών αισθημάτων του Αρχηγού Διγενή. Δεν αναφέρει σε κανένα σημείο όμως ότι υπήρξαν σαφή εντολές από τον Αρχηγό ότι δεν ενοχλούμε κανένα αν δεν έρθει απέναντι μας. Προφανώς αγνοούν και την ένταξη στον αγώνα μελών του κόμματος τους. Στο ίδιο κείμενο προσπαθούν να δικαιολογήσουν τους υβριστικούς χαρακτηρισμούς που δόθηκαν για τον αγώνα από το ΑΚΕΛ αλλά και για την αποκάλυψη της ταυτότητας του Αρχηγού από τον ηγέτη του ΚΚΕ Νίκο Ζαχαριάδη.

Στην εφημερίδα Χαραυγή εκφραστικό όργανο του ΑΚΕΛ βλέπουμε την προσπάθεια να ταυτιστεί ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ με αυτό της τουρκικής τρομοκρατικής οργάνωσης ΤΜΤ. Ο καθένας μπορεί να δει την σύγκριση αυτή στο κείμενο με τίτλο Το ΑΚΕΛ χτίζει και δυναμώνει τη γέφυρα φιλίας με τους Τουρκοκύπριους.
Ποιο συγκεκριμένα στο άρθρο αυτό αναφέρει
"Τα γεγονότα και ο τραγικός απολογισμός από τις βιαιοπραγίες των εθνικιστών της ΕΟΚΑ και της ΤΜΤ δεν κατάφεραν να σπάσουν την αλυσίδα της ελληνοτουρκικής φιλίας, παρά μόνο να ενδυναμώσουν τον αγώνα για μια δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού. Το ΑΚΕΛ αποτίει φόρο τιμής την Κυριακή στους Ντερβίς Αλί Καβάζογλου και Κώστα Μισιαούλη. Είναι, λοιπόν, πατριωτικό καθήκον του κάθε προοδευτικού και Αριστερού ανθρώπου που αντιμάχεται τον εθνικισμό και το σοβινισμό να δώσει το «παρών» του για να μπορέσουμε όλοι από κοινού να στείλουμε μήνυμα σε όσους απορρίπτουν τη λύση διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας πως κανένας αγώνας δεν χάθηκε“.

Στην εφημερίδα Ριζοσπάστης, εκφραστικό όργανο του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος αλλά και αδερφού κόμματος του ΑΚΕΛ μπορεί να διαβάσει κάποιος στο άρθρο με τίτλο ΚΥΠΡΙΑΚΟ-Η ΕΟΚΑ και η ένοπλη δράση (β') τα ακόλουθα:
"...Σε μια εποχή που ο κόσμος συγκλονιζόταν από τα αντιιμπεριαλιστικά - αντιαποικιακά κινήματα, η ΕΟΚΑ αποτελούσε την παραφωνία τους. Πάλευε δήθεν ενάντια στους Αγγλους αποικιοκράτες αλλά δεν είχε την παραμικρή πολιτικο - ιδεολογική συγγένεια με το διεθνές αντιαποικιακό κίνημα, κανενός είδους πρόγραμμα κοινωνικών αλλαγών, κανένα χαρακτηριστικό που να της προσδίδει μια προοδευτικότητα έστω και θολή...". Εκτός της αμφισβήτησης του εθνικοαπελευθερωτικού χαρακτήρα του αγώνα ο Ριζοσπάστης χαρακτηρίζει τον αγώνα κυρίως ως αντικομμουνιστικό.

Συνεχίζεται...

ΥΓ. Από αυτά τα άτομα περιμένουμε να κάνουν την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και να αλλάξουν τα βιβλία της ιστορίας μας. Ας αναλογιστεί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και οι υπόλοιποι συνεργάτες του ότι τα αξιώματα που κατέχουν τα οφείλουν στον αγώνα της ΕΟΚΑ.