Αυτή τη φορά, το ψευδοκράτος θα συμμετάσχει στη Διεθνή Έκθεση Ταξιδίου (WorldTravelMarket), η οποία θα πραγματοποιηθεί στο Λονδίνο, μεταξύ 7-11 Νοεμβρίου 2011.
Για περισσότερες πληροφορίες για την εν λόγω έκθεση, μπορεί κάποιος να επισκεφθεί την ιστοσελίδα http://www.wtmlondon.com.
Βάσει των τ/κυπριακών δημοσιευμάτων, ο «Υπουργός τουρισμού, περιβάλλοντος και πολιτισμού», Ουνάλ Ουστέλ, αναμένεται να μεταβεί στο Λονδίνο αύριο 6 Νοεμβρίου, μαζίμε τον «Υφυπουργό Τουρισμού», Σιαχάπ Ασιήκογλου και το διευθυντή του προσωπικού του γραφείου, Ιλγκέν Μπαγτζιηέρ. Επίσης, θα τον συνοδεύσουν αρκετοί τουριστικοί πράκτορες και ξενοδόχοι από το ψευδοκράτος που θα συμμετάσχουν έκθεση του Λονδίνου.
Δεν ακούσαμε αντιδράσεις ούτε από την κυπριακή κυβέρνηση, ούτε από την αρμόδια Υπουργό Εμπορίου, Βιομηχανίας & Τουρισμού, κα Πραξούλα Αντωνιάδου. Πώς να ακούσουμε, όταν δε διαμαρτυρηθούν, πόσο μάλλον όταν ΔΕΝ ΕΝΟΧΛΟΥΝΤΑΙ από την εκπροσώπηση του ψευδοκράτους σε διεθνείς εκδηλώσεις…
Να σημειωθεί ότι τόσο η Κύπρος, όσο και η Ελλάδα θα έχουν αντιπροσωπεία στην έκθεση του WorldTravelMarket. Πραγματικά όμως, το ψευδοκράτος θα κάνει και πάλι τη δουλειά του, κάτω από τη μύτη μας. Η ανικανότητα και αναισθησία των αρμόδιων λειτουργών και προσωπικά του Προέδρου, είναι απερίγραπτη.
Στις 11 Αυγούστου 1996, η πανευρωπαϊκή πορεία των μοτοσυκλετιστών που ξεκίνησε από το Βερολίνο με προορισμό την Κερύνεια κατέληξε στο οδόφραγμα της Δερύνειας. Στο οδόφραγμα της Δερύνειας όλη η ανθρωπότητα έγινε μάρτυρας του βάρβαρου προφίλ του Τούρκου κατακτητή καθώς είδε 30 περίπου Τούρκους να ξυλοκοπούν μέχρι θανάτου τον Τάσο Ισαάκ, ο οποίος έτρεξε να βοηθήσει κάποιο άλλο συναγωνιστή του που ήταν έρμαιο στα χέρια των Τούρκων.
Οι άντρες των Ηνωμένων Εθνών τοποθέτησαν συρματοπλαύματα σε μη εμφανή σημεία και επέτρεψαν σε εκατοντάδες οπλισμένους με πέτρες και ρόπαλα γκρίζους λύκους να κρυφτούν ανάμεσα στα ψηλά χόρτα της νεκρής ζώνης. Έτσι, συνέβαλαν στο μέγιστο για να εγκλωβιστούν στο σημείο αρκετοί Έλληνες διαδηλωτές. Μάλιστα, σε καμιά περίπτωση δεν πήραν μέτρα να προστατεύσουν τους άοπλους διαδηλωτές!
Ο Τάσος Ισαάκ ήταν μόλις 24 ετών και άφησε πίσω του την έγκυο γυναίκα του. Η κόρη του Αναστασία γεννήθηκε λίγους μήνες και δεν γνώρισε ποτέ τον ήρωα πατέρα της.
Τρεις μέρες έγινε η κηδεία του Τάσου. Μετά την ταφή, αρκετοί φίλοι και συγγενείς του Τάσου πήγαν προς το οδόφραγμα για να καταθέσουν στεφάνι και να τιμήσουν την μνήμη. Τότε ο Σολωμός Σολωμού, ξάδερφος του Τάσου Ισαάκ, μη αντέχοντας να βλέπει την σημαία της ντροπής να κυματίζει στην ιδιαίτερη πατρίδα του, ανέβηκε στον ιστό και προσπάθησε να την κατεβάσει.
Οι Τούρκοι εισβολείς άνοιξαν πυρ εναντίον του άοπλου Σολωμού, με αποτέλεσμα λίγα λεπτά αργότερα να αφήσει την τελευταία του πνοή. Ήταν μόλις 26 ετών. Από τα πυρά των κατακτητών τραυματίστηκαν και άλλοι Έλληνες διαδηλωτές που βρίσκονταν στην περιοχή. Αξιοσημείωτη ήταν και η παρουσία του κατοχικού ηγέτη Ραούφ Ντενκτάς, ο οποίος γεμάτος χαρά απολάμβανε και φωτογράφιζε τις δολοφονίες των παλληκαριών μας.
Σήμερα, 15 χρόνια μετά την άνανδρη δολοφονία των ηρωομαρτύρων από το Παραλίμνι, οι μνήμες παραμένουν νωπές στο μυαλό των περισσοτέρων Ελλήνων της Κύπρου. Εκατοντάδες μοτοσυκλετιστές και νεαροί βρέθηκαν και φέτος στην πορεία μνήμης! Πιο κάτω μπορείτε να ακούσετε την ομιλία του Προέδρου του Ενιαίου Φορέα Αυτόνομων Ενωτικών Φοιτητικών Παρατάξεων στην εκκλησία αλλά και την πορεία των φοιτητών από την εκκλησία προς το κοιμητήριο.
Παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία του λαού θυμάται και τιμά την μνήμη των ηρωομαρτύρων μας, η πολιτική ηγεσία του τόπου δείχνει να έχει ξεχάσει. Από την μία η κάθε "Καίτη" επισκέπτεται τον Ντενκτάς στο νοσοκομείο, αγωνιόντας για την υγεία του σφαγέα του τόπου και από την άλλη Κυβέρνηση και αντιπολίτευση διευκολύνουν τους Αττίλες να γιορτάζουν στην Τυλληρία τους βομβαρδισμούς του 1964 και επισκέπτονται τα κατεχόμενα για κοινωνικές και όχι μόνο εκδηλώσεις!
Ευτυχώς η πλειοψηφία του λαού ακολουθεί τα ιδανικά του και όχι τους διάφορους αποτυχημένους πολιτικάντηδες!
Υ.Γ.: Για τις ευθύνες του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Γλαύκου Κληρίδη στα γεγονότα της 11ης Αυγούστου δεν έχω κάνει καμιά αναφορά σε αυτό το κείμενο διότι ήταν άλλος ο σκοπός του κειμένου. Δεσμεύομαι όμως να γράψω και σχετικό κείμενο με μαρτυρίες.
15 χρόνια έχουν περάσει από τα γεγονότα που έχουν γίνει στις βραχονησίδες Ίμια που βρίσκονται στο ανατολικό Αιγαίο! Μόνο ντροπή μπορεί να αισθανθούν όλοι οι Έλληνες από τις ενέργειες της νεοσύστατης τότε κυβέρνησης υπό τον Κώστα Σημίτη! Αφορμή για τα γεγονότα υπήρξε η προσάραξη ενός τουρκικού πλοίου σε ελληνικά χωρικά ύδατα κοντά στις βραχονησίδες των Ιμίων. Αιτία υπήρξε η αμφισβήτηση των ελληνικών χωρικών υδάτων από την Τουρκία. Η στάση της Τουρκίας αυτή συνεχίζεται μέχρι και τις μέρες μας, με την ανοχή της Ελληνικής Κυβέρνησης αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Πιο συγκεκριμένα ο καπετάνιος του πλοίου αρνήθηκε την βοήθεια από τις ελληνικές αρχές λέγοντας ότι θέλει τουρκική βοήθεια διότι βρισκόταν σε τουρκικά χωρικά ύδατα. Τελικά, η νομιμότητα θα επικρατήσει και το τουρκικό πλοίο θα ρυμουλκυθεί από ελληνικά πλοία. Λίγες μέρες είχαμε και την πτώση ενός πλήρως εξοπλισμένου τουρκικού μαχητικού αεροσκάφους εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων.
Όμως, το Τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικό συνεχίζοντας τις προκλήσεις του, έστειλε επιστολή στο Ελληνικό ΥΠΕΞ αναφέροντας ότι οι βραχονησίδες Ίμια ανήκουν στην Τουρκία! Στις 25 Ιανουαρίου 1996 ο Δήμαρχος Καλύμνου κύριος Δημήτρης Διακομιχάλης φανερά θιγμένος από τις προηγούμενες εξελίξεις, συνοδευόμενος από τον αστυνομικό διευθυντή Καλύμνου, τον ιερέα και δύο κατοίκους του νησιού ύψωσαν την Ελληνική σημαία στην Μεγάλη Ίμια. Μετά από λίγη ώρα οι Τούρκοι αντέδρασαν και δύο δημοσιογράφοι προσγειώθηκαν στην βραχονησίδα με ελικόπτερο, υπέστειλαν την ελληνική σημαίο και στην θέση της έβαλαν την τουρκική. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να υπάρχει κινητοποίηση στην περιοχή τόσο από το Ελληνικό, όσο και από το Τουρκικό πολεμικό ναυτικό.
Στις 28 Ιανουαρίου περήφανοι άνδρες του ελληνικού πολεμικού ναυτικού κατεβάζει την τουρκική σημαία και υψώνει την ελληνική. Το βράδυ άγημα Ελλήνων βατραχανθρώπων κάνει άρση και υποστολή της σημαίας.
Στις 31 Ιανουαρίου ξημερώματα 12 Τούρκοι βατραχάνθρωποι καταλαμβάνουν την δυτική Ίμια. Ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών στις 02.15 ανακοινώνει παράλληλα την κατάληψη αυτή. Στο ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό αποφασίζεται να γίνει φωτισμός των Ιμίων από ελικόπτερο ούτως ώστε να εντοπιστούν πιο εύκολα οι Τούρκοι κομάντος. Έτσι στις 04.26 είχαμε την απογείωση του ελληνικού ελικοπτέρου ΠΝ 21. Μισή ώρα αργότερα το ελικόπτερο εντοπίζει τους Τούρκους κομάντο. Ακολουθεί άμεσα σιγή ασυρμάτου και συντριβή του ελικοπτέρου.
Η πτώση του ελικοπτέρου είχε ως αποτέλεσμα την θυσία του Σημαιοφόρου Έκτορα Γιαλοψού, του Αρχικελευστή Χριστόδουλου Καραθανάση και του Αρχικελευστή Παναγιώτη Βλαχάκου. Το επίσημο πόρισμα των ελληνικών αρχών που έκαναν την έρευνα δείχνει σαν αιτία της πτώσης του ελικοπτέρου τις κακές καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν στην περιοχή. Σε αυτό το πόρισμα όμως φαίνεται να αγνοούνται οι τρύπες από σφαίρες 7.62 εκ. και η τρύπα από διάτρητη σφαίρα αναχαίτησης ελικοπτέρων, που βρέθηκαν στην άτρακτο του ελικοπτέρου.
Μόνο ντροπή και αηδία μπορεί να προκαλέσει το γεγονός ότι 15 χρόνια μετά την θυσία των τριών ηρώων, η επίσημη πολιτεία εξακολουθεί να μην αναγνωρίζει την θυσία τους ως ηρωϊκή πράξη, αλλά την αντιμετωπίζει ως ατύχημα! Όπως, ντροπιαστική είναι και η ανοχή που έδειξε η Κυβέρνηση Σημίτη στην αμφισβήτηση της κυριαρχίας της Ελληνικής Δημοκρατίας. Μια ανοχή που συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας και από τους διαδόχους του Κώστα Σημίτη.
Έκτορα Γιαλοψέ, Χριστόδουλε Καραθανάση και Παναγιώτη Βλαχάκο, το όνομα σας θα μείνει χαραγμένο για πάντα στην πλούσια Ελληνική Ιστορία, δίπλα σε αυτά των χιλιάδων ηρώων που πολέμησαν για την Ελλάδα!
Για όσους έχουν ψάξει 1-2 πράγματα παραπάνω, απ’αυτά που δεν διδάσκουν στα σχολεία αφού χαλούν την πολιτική του «καλού παιδιού» των κυβερνώντων, ξέρουν πως οδηγήθηκε η Κύπρος στη τραγωδία του ΄74. Μια σχεδιασμένη ενέργεια προς επίτευξη του «Σχεδίου Επανάκτησης Κύπρου» ήταν και η τουρκανταρσία του 63-64.
Μετά την απόρριψη από τον Τ/κ εκπρόσωπο Φαζίλ Κουτσιούκ το Νοέμβριο του 63, των αλλαγών που πρότεινε ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος στα άρθρα του Συντάγματος της Ζυρίχης του 1960 , τα περίφημα 13 σημεία που ουσιαστικά αναθεώρησαν το Σύνταγμα που έχουμε μέχρι σήμερα, αυτό που επιδίωκαν ήταν μια αφορμή για να εξεγερθούν κατά της νομιμότητας. Και παλαιότερα έδειχνε η Τουρκική μειονότητα στην πλειοψηφία της , ότι δεν ήταν διατεθειμένη να σεβαστεί τα κυρίαρχα δικαιώματα των Ελλήνων του νησιού και με τη στήριξη της Τουρκίας εξοπλιζόταν για να προετοιμαστούν για αυτό που επιδίωκαν.Απορώ σήμερα γιατί κάποιοι συνεχίζουν να επιμένουν στην ανύπαρκτη ελληνοτουρκική φιλία κόντρα στην ιστορία.
Η αφορμή πάρθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1963 όταν αστυνομικοί της Κυπριακής Δημοκρατίας στα πλαίσια της περιπολίας τους, σταμάτησαν για έλεγχο Τούρκους που θεώρησαν ύποπτους αλλά και γιατί υπήρχε έντονη στρατιωτική κίνηση των Τούρκων τις μέρες των γιορτών που όξυνε το κλίμα. Ο Τούρκος αρνήθηκε τον έλεγχο λέγωντας χαρακτηριστικά «Εμένα σε Έλληνα αστυνομικό δε διά τίποτε».Σκεφτείτε αύριο στα πλαίσια μιας Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας αν θα υπάρχει ανάλογη συμπεριφορά. Είμαι σίγουρος πως ναι.
Μετά το νταηλίκι που πήγε να πουλήσει ο Τούρκος μια πόρνη (κυριολεκτικά) Τουρκάλα, η Τζεμαλιέ ειδοποίησε τουρκικό όχλο για να λιντσάρουν τους αστυνομικούς που ήθελαν απλά να κάνουν τη δουλεία τους.Παρά την προσπάθεια των αστυνομικών να κατευνάσουν τους τόνους οι Τούρκοι ήταν Τούρκοι και αφού κλοτσοκόπησαν τον ένα αστυνομικό άρχισαν και οι πρώτες ριπές.Η Τζεμαλιέ και ένας άλλος Τούρκος έπεσαν νεκροί ενώ ο τούρκικος όχλος πιστός στο αγγλοτουρκικό σχέδιο επανάκτησης της Κύπρου πήρε την αφορμή που ήθελε και συνέχισε την ανταρσία όπου διά της βίας των όπλων ξεσπιτώναν πληθυσμούς.
Τότε όλο το φάσμα του πολιτικού χώρου καταδίκασε τα γεγονότα που ουδείς μπορεί να διαψεύσει.Σήμερα τους απενοχοποιούν μοιράζοντας τις ευθύνες, αφού αναφέρονται σε «δικοινοτικές ταραχές» ή «φασαρίες», αφού όροι όπως τουρκανταρσία, χαλούν το πνεύμα της ελληνοτουρκικής φιλίας και το συνεχιζόμενο μέχρι σήμερα «Σχεδίο Επανάκτησης Κύπρου» μέσω μιας Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Τα γραπτά όμως μένουν και ουδείς ξεχνά.
ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ: 47 χρόνια μετά την τουρκική ανταρσία του 1963 δυστυχώς υπάρχουν άτομα τα οποία αναφέρουν ότι την ευθύνη για τα γεγονότα φέρουν τα 13 σημεία του Μακαρίου και ότι την περίοδο εκείνη ήταν οι Έλληνες της Κύπρου που εγκλημάτησαν. Αγνοούν (σκόπιμα;) να αναφέρουν ότι οι Τούρκοι άρχισαν τον εξοπλισμό τους από την πρώτη περίοδο των υπογραφών των συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου. Όπως, αγνοούν να αναφέρουν ότι η "αυθόρμητη" εξέγερση τους τους βρήκε εντελώς τυχαία πάνοπλους! Για την ιστορία να αναφέρουμε ότι τα άτομα που θέλουν να φορτώσουν τις ευθύνες της τουρκανταρσίας στους Έλληνες Κύπριους έχουν πρωτοστατήσει στην προσπάθεια για υπερψήφιση του σχεδίου Ανάν και στηρίζουν σήμερα τυφλά τις ενέργειες του Δημήτρη Χριστόφια στις συνομιλίες!
Κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Προέδρου της Συρίας ο Πρόεδρος Χριστόφιας αποκάλυψε στον ομόλογο του ότι οι Κύπριοι είμαστε πιο κοντά στην Συρία παρά στην Ελλάδα!!! (πηγή). Για χάρη της ιστορίας να αναφέρουμε ότι κατά την επίσκεψη του Χριστόφια πριν από ένα χρόνο στην Συρία, ο Σύριος Πρόεδρος έκανε αναφορά για "δύο κράτη στην Κύπρο", γεγονός το οποίο έθαψε η Κυβέρνηση μας!!! Ακόμη η ακτοπλοϊκή γραμμή από την Συρία προς το παράνομο λιμάνι της Αμμοχώστου ακόμη συνεχίζεται!
Με αυτούς ο Πρόεδρος Χριστόφιας νοιώθει να έχει παραπάνω δέσιμο παρά με την Μητέρα Πατρίδα του τόπου μας! Ο Χριστόφιας έχει πλέον ξεφύγει και προσπαθεί με κάθε τρόπο να δηλώσει το μίσος που τρέφει κατά της Ελλάδας και σε κάθε τι ελληνικό. Δεν είναι τυχαία εξάλλου και η πρόσφατη τοποθέτηση του περί δύο εισβολών! Ούτε τυχαία είναι η υποστολή των ελληνικών σημαιών από δημόσια κτίρια και οι συνεχείς βανδαλισμοί σε μνημεία ηρώων υπό την ανοχή της Κυβέρνησης.
Μόνο ως σύμπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί και η αυξανόμενη με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου εισροή μεταναστών στην Κύπρο. Μετανάστες, οι οποίοι στην συντριπτική τους πλειοψηφία είναι μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα. Προφανώς, οι "κοντινοί" μας Άραβες πρέπει να γίνουν πλειοψηφία έναντι των "μακρινών" μας Ελλήνων! Για αυτό και οι μετανάστες βαφτίζονται ως πολιτικοί πρόσφυγες και λαμβάνουν τρελά επιδόματα εις βάρος του ελληνικού πληθυσμού του νησιού!
Η Κυβέρνηση του τόπου αποδεικνύει για ακόμη μια φορά ότι έχει ξεφύγει πολύ και ότι είναι επικίνδυνη για το μέλλον του κυπριακού ελληνισμού αλλά και της ιδιαίτερης πατρίδας μας. Στην προσπάθεια τους αυτή, συμμετέχουν και οι επαγγελματίες αντιρατσιστές οι οποίοι λαμβάνουν από το κράτος τεράστιες επιχορηγήσεις!
Ο κόσμος όμως αντιδρά και δεν δέχεται να γίνει μειονότητα στην ίδια του την πατρίδα... Η Κύπρος ανήκει στους Έλληνες κατοίκους της και όχι στους κουβαλητούς μετανάστες! Αν ο κύριος Συλικιώτης και οι λοιποί αλλοδαπολάγνοι γουστάρουν τους μουσουλμάνους μετανάστες ας μετακομίσουν αυτοί στις χώρες τους!
Αντιδρούμε στην προσπάθεια αφελληνισμού του τόπου μας. Στέλνουμε το μήνυμα μας προς όλους τους ανθέλληνες που μας περιτριγυρίζουν.Σε κάθε μπαλκόνι τοποθετούμε και μια ελληνική σημαία!
Είχαμε πριν από λίγες μέρες την επίσκεψη του Τούρκου Προέδρου της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης Μεβλούτ Τσαβούσογλου. Η επίσκεψη του Τσαβούσογλου στο νησί έγινε μετά από πρόσκληση του Προέδρου της Βουλής Μάριου Κάρογιαν.
Κατά την παρουσία του στο νησί, ο Τσαβούσογλου επισκέφτηκε τα κατεχόμενα και είχε συνάντηση με τον εγκάθετο της κατοχής στο ψευδοπροεδρικό μέγαρο. Ταυτόχρονα, δεν παρέλειψε να κάνει αναφορά για την συνάντηση που είχε με τις "αρχές" του "Βορρά"!!! Παρόμοια εξέλιξη είχε και η επίσκεψη που έγινε πριν από λίγους μήνες από τον ΓΓ του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν.
Το ιστολόγιο ανέκαθεν ήταν υπέρ της πρόσκλησης και της σωστής ενημέρωσης σε ξένους αξιωματούχους. Όμως, η πρόσκληση ενός Τούρκου στενού συνεργάτη του Τούρκου Πρωθυπουργού, ο οποίος και κατέχει ένα τόσο σημαντικό αξίωμα συνιστά τεράστιο ατόπημα του Κάρογιαν καθώς η κοινή λογική προδίκαζε την προσπάθεια του Τσαβούσογλου για αναβάθμιση του ψευδοκράτους!
Ταυτόχρονα, τα συνεχιζόμενα κρούσματα που βλέπουμε συνιστούν μεγάλη ήττα για την Κυπριακή Κυβέρνηση, η οποία δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να ελέγξει τους καλεσμένους της και επιτρέπει την συνεχιζόμενη αναβάθμιση του ψευδοκράτους. Και όμως η Κυβέρνηση μας αρκείται σε χλιαρές αντιδράσεις και όχι σε έντονα διαβήματα!
Όπως και να ΄χει δεν θέλω σε καμιά περίπτωση να πιστέψω ότι αυτά τα γεγονότα ευνοούνται από την Κυβέρνηση Χριστόφια καθώς αυτό στην ουσία βοηθά το επιχείρημα του ΔΗΣΑΚΕΛ περί τελευταίων ευκαιριών! Απλά θα αναμένουμε από την Κυβέρνηση και την υπόλοιπη πολιτική ηγεσία να μην επιτρέψει ξανά αυτό το γεγονός καθώς πρέπει να ενημερώσουν όλους τους ξένους επισκέπτες ότι σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να γίνει δεκτό.
Δικαιολογημένα θα με ρωτήσετε πως μπορεί να γίνει αυτό από την στιγμή που μέσα από τις "διακοινοτικές συνομιλίες" ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εξισώνεται με τον παράνομο ψευδοπρόεδρο των κατεχομένων; Μια από τις λύσεις είναι ο τερματισμός των συνομιλιών με τον παράνομο κατοχικό ηγέτη και απευθείας συνομιλίες με την Τουρκία που είναι και ο πραγματικός ένοχος στην Κύπρο!
ΥΓ. Οι ΑΚΕΛιστές με μπροστάρη τον Άντρο Κυπριανού, εξακολουθούν να εφευρίσκουν "αντικομμουνιστικά φαντάσματα". Ότι και αν κάνετε "σύντροφοι" ο ελληνικός λαός της Κύπρου θα συνεχίσει να αποδοκιμάζει την επικίνδυνη πολιτική που ακολουθεί η Κυβέρνηση Χριστόφια! ΥΓ2. Ο αλλοδαποπατέρας Νεοκλής Συλικιώτης ξανακτύπησε. Πιστοί ακόλουθοι του και οι επαγγελματίες αντιρατσιστές του ΚΙΣΑ. Σύντομα με περισσότερες λεπτομέρειες... ΥΓ3. Με την ψήφο των βουλευτών του ΔΗ.ΣΥ. αναβλήθηκε για ακόμη μια φορά η συζήτηση για τον Ντάουνερ. Το ΔΗΣΑΚΕΛ ενωμένο μπορεί... ΥΓ4. Παραιτήθηκε κανένας για τα 35 εκ. ευρώ που πήρε η Eurocypria με πλαστά στοιχεία που δόθηκαν στην Βουλή;
Στο παρακάτω βίντεο που ακολουθεί βλέπουμε τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια να χαρακτηρίζει τα γεγονότα του 1974 ως "διπλή εισβολή από τις μητέρες πατρίδες" σε αμερικανική δεξαμενή σκέψης (think tank).
Πλέον, ο Χριστόφιας εκτός από τις απαράδεκτες προτάσεις του στο Κυπριακό, προβαίνει και σε "ιστορική" παραπλάνηση του διεθνούς παράγοντα. Με λίγα λόγια, οι προσπάθειες του κομμουνιστή Προέδρου για εκφοβισμό του λαού -ούτως ώστε να αποδεκτεί την "λύση" που προωθεί- είναι επιικίνδυνες για την επιβίωση του Κυπριακού Ελληνισμού.
Στις 6 Σεπτεμβρίου 1955, η Τουρκική Κυβέρνηση υποκινούμενη από τους Βρετανούς οργάνωσε μια δήθεν αυθόρμητη επίθεση τουρκικού όχλου ενάντια σε κάθε τι ελληνικό που υπήρχε στην Κωνσταντινούπολη. Στόχος των Βρετανών ήταν να λυγίσουν οι Έλληνες στην τριμερή διάσκεψη στην οποία θα είχαν η Ελληνική, η Τουρκική και η Βρετανική Κυβέρνηση.
Οι λυσσασμένοι Τούρκοι, οι οποίοι λάμβαναν εντολές από το Γραφείο Ειδικού Πολέμου που είχε έδρα στην Άγκυρα, κατά την διάρκεια των γεγονότων σκότωναν και βίαζαν καθώς και έκλεβαν και λεηλατούσαν ελληνικές περιουσίες και ελληνικά μνημεία. Συνολικά καταστράφηκαν ολοσχερώς 1004 σπίτια, ενώ άλλα περίπου 2500 υπέστησαν εκτεταμένες ζημιές. Καταστράφηκαν επίσης 4348 καταστήματα, 27 φαρμακεία, 26 σχολεία, 5 πολιτιστικοί σύλλογοι, οι εγκαταστάσεις 3 εφημερίδων, 12 ξενοδοχεία, 11 κλινικές, 21 εργοστάσια, 110 ζαχαροπλαστεία και εστιατόρια, 73 εκκλησίες, ενώ συλήθηκαν πάρα πολλοί τάφοι σε 2 κοιμητήρια, καθώς και οι τάφοι των πατριαρχών στην Μονή Βαλουκλή.
Τουλάχιστον 30 Έλληνες σκοτώθηκαν και εκατοντάδες άλλοι κακοποιήθηκαν βάναυσα. Σε δύο περίπου χιλιάδες υπολογίζονται από τους κύκλους της ομογενείας οι βιασμοί, αν και επισήμως καταγγέλθηκαν μόνο 200, για ευνόητους λόγους.
Ιδιαίτερο μίσος επεδείχθη κατά των ιερωμένων, αφού πολλοί απ’ αυτούς ξυλοκοπήθηκαν αγριότατα, άλλοι γυμνώθηκαν και διαπομπεύθηκαν, εξαναγκαζόμενοι να φωνάζουν: «Η Κύπρος είναι τουρκική», ενώ υπάρχουν μαρτυρίες ότι σε κάποιο ιεροδιάκονο έγινε αναγκαστική περιτομή. Ο Επίσκοπος Παμφίλου Γεράσιμος και ο ηλικιωμένος μοναχός Χρύσανθος Μαντάς ξυλοκοπήθηκαν μέχρι θανάτου, ενώ ο Μητροπολίτης Ηλιουπόλεως Γεννάδιος παρεφρόνησε από τους ξυλοδαρμούς και ύστερα από λίγο χρόνο απεβίωσε.
Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα μεγάλος αριθμός Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, να αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να εγκατασταθούν στην ελεύθερη Ελλάδα. Αρκετοί μάλισταν εγκαταστάθηκαν και στην Κύπρο.
Ο Νίκος Αναστασιάδης κατά την ομιλία του στην Κωνσταντινούπολη.Πίσω ο πίνακας αναγράφει "όλα για την Τουρκία"
Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις τα Σεπτεμβριανά συνδέονται άμεσα με τα τότε γεγονότα της Κύπρου. Αυτό όμως απέχει πολύ από τις δηλώσεις του Προέδρου του ΔΗΣΥ Νίκου Αναστασιάδη , ο οποίος σε δηλώσεις του πριν λίγα χρόνια στην Κωνσταντινούπολη ισχυρίστηκε ότι για τα δεινά των Κωνσταντινουπολιτών ευθύνεται η δράση της ΕΟΚΑ το 1955! Βέβαια, να δίνει άλλοθι στην Τουρκία είναι προσφιλής τακτική του κυρίου Αναστασιάδη, καθώς και το 2004 η απόφαση του για στήριξη του σχεδίου Ανάν στην ουσία νομιμοποιούσε την τουρκική εισβολή του 1974.
Ένα άλλο γεγονός που συνδέει τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1955 με την Κύπρο είναι οι σημερινές συνομιλίες που διεξάγει ο Πρόεδρος Χριστόφιας με τον παράνομο ηγέτη των κατεχομένων. Το τελευταίο διάστημα, Χριστόφιας και Έρογλου συζητούν το περιουσιακό και προτίθενται να καταλήξουν σε συμφωνία πριν την υποβολή κάποιου σχεδίου. Παρά το γεγονός ότι η περιουσία κάποιου ανθρώπου είναι μη διαπραγματεύσιμη σύμφωνα με τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ, η συμφωνία αυτή θα θυμίζει μια νέα "συμφωνία της Λωζάνης", η οποία ως γνωστό υπογράφτηκε πολύ πριν την δημιουργία του ΟΗΕ και η οποία οδήγησε στα Σεπτεμβριανά του 1955.
Έτσι, μια ενδεχόμενη λύση η οποία θα επιβάλλει στο βόρειο τμήμα του νησιού τουρκική διοίκηση, θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε νέα "Σεπτεμβριανά" και στην οριστική τουρκοποίηση του βορείου τμήματος του τόπου μας. Εξάλλου είναι σε όλους μας γνωστό ότι οι Τούρκοι ουδέποτε έχουν τηρήσει τις συμφωνίες που υπέγραψαν. Για την επιβίωση της ταυτότητας του τόπου μας, επιβάλλεται όλοι μας να έχουμε τα μάτια μας ανοικτά και να μην αφήσουμε η ιστορία των Κωνσταντινουπολιτών αδερφιών μας να επαναληφθεί στην Κύπρο.
99 λεωφορεία και 1 κρουζιερόπλοιο, μετέφεραν χθες (σημ. 8/8/2010) 2.000 Τ/κύπριους για να... γιορτάσουν τις μάχες της Τηλλυρίας στο θύλακα των Κοκκίνων! Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, οι Τούρκοι φρόντισαν να μας ταπεινώσουν, εφ’ όσον τα λεωφορεία τους, με την άδεια του ΟΗΕ και των κυπριακών αρχών, τους μετέφεραν ελεύθερα για να γιορτάσουν την επέτειο της «κοινοτικής αντίστασης»... Η ιστορική πραγματικότητα, είναι πως η τουρκανταρσία του 1963-64, που είχε ως αφετηρία το τουρκικό πραξικοπημα του Δεκεμβρίου του 1963 κατά του νόμιμου κυπριακού κράτους, και στη συνέχεια την παράταση της εσωτερικής ανασφάλειας με την τουρκική παρανομία, που προκαλούσε αιματηρά επεισόδια, είχε ως αντικειμενικό σκοπό την προετοιμασία για την τουρκική εισβολή. Και πραγματικά, με τους τουρκικούς βομβαρδισμούς του Αυγούστου του 1964, οι Τ/κύπριοι ενίσχυσαν τους θύλακές τους και πέτυχαν τον πρώτο γεωγραφικό, πληθυσμιακό και διοικητικό διαχωρισμό. Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια. Αυτήν την επέτειο γιόρτασαν τα «αδέρφια» μας οι Τ/κύπριοι χθες, με τις ευλογίες της πολιτικής ηγεσίας (και της εκάστοτε κυβέρνησης). Οι Τούρκοι, σε κάθε ευκαιρία δίνουν τις αποστομωτικές απαντήσεις στην επαναπροσεγγιστική πολιτική του ΑΚΕΛ και της κυβέρνησης Χριστόφια. Πρωταγωνιστής του τουρκικού θεάματος, ήταν ο «Πρόεδρος» Έρογλου, ο οποίος κατέφθασε στην περιοχή με ελικόπτερο. Φαίνεται ότι το φαγοπότι με το σύντροφο Χριστόφια και η φιλία που αναπτύσσουν τελευταίως, δε στάθηκαν αρκετά για να σταματήσουν τον ηγέτη των Τ/κυπρίων από τις «εθνικές» τους εκδηλώσεις... Πιθανότατα, με το δείπνο που θα παραχωρήσει ο κ. Χριστόφιας στο φίλο Έρογλου στην οικία του στη Μακεδονίτισσα προσεχώς, ο Έρογλου θα λυγίσει και θα αποδεχτεί μόνο 50.000 έποικους (με ολόκληρο το εκ περιτροπής πακέτο-δώρο του κ. Χριστόφια). Και μιας και ο λόγος στον Τ/κύπριο φίλο μας Έρογλου, καλό είναι να κοινοποιηθούν ορισμένες πρόσφατες δηλώσεις του. Είπε σχετικά: «Στόχος της τ/κυπριακής πλευράς στις απευθείας διαπραγματεύσεις, είναι να μήν περάσουν ξανά οι Τ/κύπριοι “μαύρες μέρες” και συνέχισε: «Ο αγώνας των Τ/κυπρίων για ελευθερία σφραγίστηκε το 1974 με την ειρηνική επιχείρηση της μητέρας πατρίδας»... Οι παραπάνω δηλώσεις, έγιναν με αφορμή τις εορταστικές εκδηλώσεις στο ψευδοκράτος, για τη σφαγή της Τηλλυρίας του 1964, για την 52η επέτειο από την ίδρυση της ΤΜΤ και για την 439η επέτειο της κατάληψης της Λευκωσίας από τους Οθωμανούς. Εύκολα διαπιστώνει κανείς πως ο τουρκικός πολιτικός λόγος και πρακτική, αναιρούν την Ακελική προπαγάνδα περί επαναπροσέγγισης και της δικοινοτικής-ομοσπονδιακής βάσης επίλυσης του Κυπριακού. Οι Τ/κύπριοι μας κοροϊδεύουν, και ενώ νομικά είναι διεθνώς ανύπαρκτοι και παράνομοι, προκαλούν τους Έλληνες με τις εκδηλώσεις και τις δηλώσεις τους, και από την άλλη, ο Χριστόφιας ετοιμάζεται για... νέα τραπεζώματα. Όμως, το προσεκτικό διάβασμα των τουρκικών τοποθετήσεων, εξάγει και το εξής τρομακτικό συμπέρασμα: η ακελική προπαγάνδα επίρριψης των ευθυνών στον «ελληνικό και τουρκικό εθνικισμό-σωβινισμό», ότι δήθεν «εκάμαμεν τους και εμείς πολλά» και εξισώνοντας το δίκαιο και διαχρονικό αίτημα της Ένωσης με την παράνομη διχοτομική πολιτική των Τ/κυπρίων, τροφοδοτεί με επιχειρήματα την τουρκική πλευρά. Πώς να μή χαραχτηρίζουν τη σφαγή του 1964 ως «κοινοτική αντίσταση» οι Τ/κύπριοι, όταν το ΑΚΕΛ καταδικάζει το Ενωτικό ιδεώδες και την Ελληνική Μεραρχία, που προστάτευε την Κύπρο μέχρι το 1967; Πως οι Τούρκοι να μήν χαραχτηρίζουν την παρανομία του 1974 ως «ειρηνική επέμβαση» όταν το ΑΚΕΛ επιρρίπτει εξ’ ολοκλήρου τις ευθύνες στο πραξικόπημα; Το ΑΚΕΛ για τα δικά του κομματικά συμφέροντα, για τη δική του εκλογική συσπείρωση και μάντρωση των Εδονόπουλων, καλλιεργεί συστηματικά ανθελληνική, νεοκυπριακή και φιλοτουρκική-επαναπροσεγγιστική-ομοσπονδιακή πολιτική, αυτοεγκλωβιζόμενο στα αδιέξοδα των δικοινοτικών συνομιλιών. Πώς αλλιώς εξηγούνται οι πρόσφατες δηλώσεις Χριστόφια πως «δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τις δικοινοτικές συνομιλίες και την ομοσπονδία»; Υπάρχει και άλλος δρόμος κε Πρόεδρε. Το δρόμο που χάραξαν οι ήρωες μας και που μας καλούν να ακολουθήσουμε. Ο δρόμος της ελληνικής λεβεντιάς, είναι δύσκολος, και απαιτεί μακροχρόνιο αγώνα. Εν μέσω των συνεχόμενων επετείων του Αυγούστου, της τουρκικής βαρβαρότητας του 1964 και του 1974, της θυσίας των Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού και του απαγχονισμού των παλληκαριών της ΕΟΚΑ, οι δηλώσεις Χριστόφια προκαλούν την εθνική συλλογική μνήμη. Και απέναντι στη στοχευμένη επαναπροσεγγιστική-ομοσπονδιακή πολιτική του ΑΚΕΛ, ξεπροβάλλει μια άλλη επέτειος, επίκαιρη και διαχρονική: Ο Λεωνίδας με τους 300 Σπαρτιάτες, έπεσε στις 20 Αυγούστου του 480 π.Χ, μαχόμενος για την ύψιστη ιδέα της Ελευθερίας και της Αξιοπρέπειας. Και μέχρι τις μέρες μας, η φωνή του αντηχεί στις Κυπριακές Θερμοπύλες: «Μολών Λαβέ»!!
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ
(Σημείωση: Το κείμενο του Ελεύθερου γράφτηκε στις 9 Αυγούστου)
Σαν σήμερα πριν 14 χρόνια, οι Τούρκοι κατακτητές δολοφόνησαν εν ψυχρώ τον 24χρονο Τάσο Ισαάκ. Στην ακριτική Δερύνεια οι Τούρκοι οπλισμένοι με όπλα, τσεκούρια, ρόπαλα κλπ, περίμεναν τους εκατοντάδες Κύπριους και Ευρωπαίους μοτοσυκλετιστές που ξεκίνησαν πορεία από το Βερολίνο με προορισμό την κατεχόμενη Κερύνεια με δολοφονικές βλέψεις.
Κατά την διάρκεια της πορείας των μοτοσυκλετιστών οι Τούρκοι επιτέθηκαν στους διαδηλωτές. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο Τάσος να παγιδευτεί στα χέρια των βάρβαρων Τούρκων, κατά την προσπάθεια του να σώσει ένα άλλο Έλληνα Κύπριο που εκείνη την ώρα αντιμετώπιζε και αυτός τις δολοφονικές ορέξεις των κατακτητών.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο Τάσος Ισαάκ να αφήσει την τελευταία του πνοή αφήνοντας πίσω την έγκυο σύζυγο του, η οποία ένα μήνα μετά έφερε στον κόσμο την κόρη τους Αναστασία και ταυτόχρονα έγραψε το όνομα του με χρυσά γράμματα δίπλα από τα ονόματα εκατοντάδων άλλων Ελλήνων ηρώων του παρελθόντος.
ΥΓ. Ενώ οι Έλληνες της Κύπρου αυτές τις μέρες θρηνούν τις μαύρες επετείους της εισβολής, ενώ θρηνούν τα θύματα του βομβαρδισμού της Τυλληρίας από την τουρκική αεροπορία και ενώ θρηνούν τους δύο ήρωες μας από το Παραλίμνι, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διοργανώνει τραπεζώματα με τον εγκάθετο της κατοχής.
Το τουρκικό πραξικόπημα το 1963 Την ερχομένη Κυριακή 8 Αυγούστου, αναμένεται να περάσουν από τα κατεχόμενα και δια μέσου των ελεύθερων περιοχών στον τουρκικό θύλακα των Κοκκίνων, πέραν των 1.500 Τ/κυπρίων και εποίκων, για να γιορτάσουν τους βομβαρδισμούς της Τηλλυρίας του 1964. Η εγκληματική ανοχή της κυπριακής κυβέρνησης να αφήσει τα «αδέρφια» μας τους Τουρκοκύπριους να εορτάζουν την τουρκική επίθεση του 1964, λέει πολλά: Πόση αφέλεια διακατέχει τους κυβερνώντες μας; Εξ΄άλλου, καταδεικνύει την τουρκική οπτική της «επαναπροσέγγισης», κομμένη και ραμμένη στα τουρκικά σχέδια επικυριαρχίας της Κύπρου, που τέθηκαν σε εφαρμογή με τις εμπρηστικές βόβμες ναπάλμ, που κατέκαψαν την Τυλληρία το καλοκαίρι του 1964...
Μια στοιχειώδης αναδρομή στα γεγονότα του 1964, επιβάλλεται, προκειμένου να κατανοήσουμε ως Έλληνες το ρουν της ιστορίας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι τουρκικοί βομβαρδισμοί της Τηλλυρίας δεν αποτελούν ανεξάρτητο γεγονός, ούτε από τις καταστατικές αρχές του Ζυριχικού Καθεστώτος του 1960, ούτε από την τουρκική εισβολή στην Κερύνεια το 1974. Και βέβαια, δεν είναι άσχετο με τις σημερινές εξελίξεις και τις προσπάθειες αναβάθμισης και τελικής αναγνώρισης του τουρκικού ψευδοκράτους.
Οι Συμφωνίες της Ζυρίχης – Λονδίνου, που ανάγκασαν τον Αρχηγό Διγενή να κηρύξει την κατάπαυση του πυρός της ΕΟΚΑ, προνοούσαν ισχυρά συνταγματικά και διοικητικά υπερπρονόμια της τουρκικής μειονότητας, ενώ ιδιαίτερα, η Συνθήκη Εγγυήσεως, καθιστούσε την Τουρκία Εγγυήτρια Δύναμη της Ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας...
Εφ΄όσον πολύ νωρίς, οι διχοτομικές ρήτρες του Ζυριχικού Καθεστώτος απέτρεψαν την ομαλή λειτουργία του νεοσύστατου κυπριακού κράτους, ενώ οι Τ/κύπριοι αρνούντο να πληρώνουν φορολογία και δεν υπερψήφιζαν τον οικονομικό προϋπολογισμό, ο Πρόεδρος Μακάριος στις 30 Νοεμβρίου 1963 πρότεινε την τροποποίηση των 13 προβληματικών σημείων του Συντάγματος στον ηγέτη των Τ/κυπρίων και αντιπρόεδρο του κράτους, Κουτσούκ, ο οποίος απέρριψε την πρόταση. Οι τ/κυπριακοί σχεδιασμοί για διάλυση του κυπριακού κράτους εφαρμόστηκαν το Δεκέμβριο του 1963, με την πρόκληση επεισοδίων στη Λευκωσία, την ανταλλαγή πυροβολισμών και τη γενίκευση των ταραχών σε όλες τις πόλεις της Κύπρου.
Οι Τ/κύπριοι κατάφεραν να δημιουργήσουν θύλακες στη Λ/σία, Αμμόχωστο, Πάφο, Μανσούρα και κατέλαβαν το στρατηγικό κάστρο του Αγ. Ιλαρίωνα στον Πενταδάκτυλο. Περίπου 25.000 Τ/κύπριοι μετακινήθηκαν προς αμιγείς τουρκικές περιοχές, συμβάλλοντας στο γεωγραφικό διαχωρισμό, συστατικό στοιχείο της μελλοντικής γεωγραφικής διχοτόμησης... Επίσης, οι Τ/κύπριοι παραιτήθηκαν από το Υπουργικό Συμβούλιο, τη Βουλή και από τις υπόλοιπες κυβερνητικές θέσεις, κλείστηκαν στην τουρκική συνοικία της Λευκωσίας και άρχισαν να οργανώνονται για την ίδρυση ξεχωριστού κράτους.
Στα τέλη Δεκεμβρίου 1963 η στρατιωτική δύναμη των Ε/κυπρίων ανερχόταν σε 1.500-2.000 άνδρες, εκ των οποίων οι 450 ήταν μέλη του Κυπριακού στρατού. Οι Τ/κύπριοι ανέρχονταν σε 2.000-3.500 μαχητές της ΤΜΤ με Τούρκους αξιωματικούς από την Τουρκία. Αργότερα, στις 12 Απριλίου 1963 θα φτάσει στην Κύπρο ο Υπαρχηγός του Τουρκικού Γενικού Επιτελείου με ανώτατους αξιωματικούς και των τριών όπλων, και θα μελετήσουν τις προσφερόμενες ακτές απόβασης.
Στις 30 Δεκεμεβρίου 1963 υπογράφτηκε από το Μακάριο και την ηγεσία των Τ/κυπρίων, και μονογράφτηκε από τους πρέσβεις Ελλάδος, Τουρκίας και Βρετανίας, η διχοτόμηση της Λ/σίας με την Πράσινη Γραμμή, που χώρισε την τουρκική συνοικία από την ελληνική. Το ίδιο έγινε και σε άλλες πόλεις της Κύπρου. Η υπογραφή αυτής της Συμφωνίας κρατήθηκε μυστική για πολλούς μήνες, ενώ οι Τούρκοι πέτυχαν τον κυβερνητικό, διοικητικό, κοινωνικό και φυλετικό διαχωρισμό τους από τουςΈλληνες.
Η αμυντική οργάνωση των Ελλήνων.
Το Μάρτιο του 1964 αρχίζουν νέες επιθέσεις των Τούρκων σε διάφορα μέρη της Νήσου. Στις 7 Μαρτίου Τ/κύπριοι εξαπέλυσαν επίθεση από την τουρκική συνοικία της Πάφου προς την αγορά και έθεσαν υπό τον έλεγχό τους σημαντική έκταση μέσα στην πόλη. Σκότωσαν 7Έλληνες, τραυμάτισαν 34 και συνέλαβαν 350 ως ομήρους! Σε αντεπίθεση εθελοντών της Εθνοφρουράς στις 9 Μαρτίου ανακατέλαβαν την περιοχή. Στις 13 Μαρτίου 1964 η Άγκυρα με τελεσίγραφό της προς το Μακάριο προειδοποιούσε ότι θα επενέβαινε την επομένη για την προστασία των Τ/κυπρίων. Η ελλαδοκυπριακή ηγεσία, σε συνεννόηση, απορρίπτει την τουρκική διακοίνωση.
Έτσι, σε πολιτικοστρατιωτική σύσκεψη στην Αθήνα αποφασίζεται η ίδρυση του Ειδικού Μικτού Επιτελείου Κύπρου (ΕΜΕΚ), υπό τη διοίκηση του Στρατηγού Γρίβα, για την εφαρμογή σχεδίου μυστικής στρατιωτικής ενίσχυσης της Κύπρου (σε συνεργασία με τους Υπ. Άμυνας Π. Γαρουφαλιά, τον Κύπριο πρέσβη Νίκο Κρανιδιώτη και τον εφοπλιστή Ανδρέα Ποταμιάνο).
Η κάθοδος της Μεραρχίας άρχισε την άνοιξη του 1964. Παράλληλα, στην Ελλάδα άρχισε σε στρατόπεδα η εκπαίδευση στα όπλα 800 περίπου Κυπρίων φοιτητών. Τον Απρίλιο του 1964, βάσει του σχ. Άμυνας Κύπρου του Διγενή, ιδρύθηκε η Εθνική Φρουρά, τη διοίκηση της οποίας ανέλαβε ο στρατηγός ε.α. Γιώργος Καραγιάννης. Η υποχρεωτική κατάταξη άρχισε στις 2 Ιουνίου. Μέχρι την 1η Ιουνίου 1964 η συνολική δύναμη του Ελληνικού Στρατού στην Κύπρο είχε φθάσει τις 4.500 οπλίτες και 350 αξιωματικούς.
Στις 23 Απριλίου 1964 η Κυπριακή Κυβέρνηση (χωρίς την έγκριση των Αθηνών) διέταξε στρατιωτική επιχείρηση στον Πενταδάκτυλο, ανατολικά προς την Άσπρη Μούττη και δυτικά προς το Φρούριο το αγ. Ιλαρίωνα. Παρ’όλο που οι ε/κυπριακές δυνάμεις πέτυχαν ανακατάληψη αρκετών τουρκικών θέσεων, και ανάγκασαν τους Τούρκους σε υποχώρηση, το φρούριο του αγ. Ιλαρίωνα παρέμεινε απόρθητο. Στις 25 Απριλίου η κυπριακή κυβέρνηση διέταξε κατάπαυση του πυρός. Μετά τις επιχειρήσεις της ΕΦ στον Πενταδάχτυλο, η Τουρκία κοινοποίησε στη Βρετανία και τις ΗΠΑ την απόφασή της να επέμβει στρατιωτικά στην Κύπρο. Ο Πρωθυπουργός Ινονού επιβεβαίωσε στον Αμερικανό πρέσβη Raymond Hare ότι στις 5 Ιουνίου ο Κουτσούκ θα ανακήρυσσε τμήμα της Κύπρου τουρκικό και ταυτόχρονα τουρκικές δυνάμεις θα το υποστηριζαν. Τελικά, η ειβολή του Ιουνίου του 1964 ματαιώθηκε, λόγω της αποφασιστικότητας των ΗΠΑ να μη ξεσπάσει ελληνοτουρκικός πόλεμος και για να μήν προκληθεί ρήξη στην ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Επίσης, λόγω του κινδύνου της σοβιετικής επέμβασης στο Κυπριακό.
Η Τουρκία βομβαρδίζει την Κύπρο
Τα νέα σχέδια αμυντικής θωράκισης της Κύπρου επεξεργάστηκε ο Στρατηγός Γρίβας την άνοιξη του 1964. Η ελληνική κυβέρνηση εγκατέστησε 4 ραντάρ για την παρακολούθηση των τουρκικών ναυτικών κινήσεων. Επίσης τα περιπολικάΑΡΙΩΝ και ΦΑΕΘΩΝ, με ναυτική βάση την Κερύνεια περιόρισαν τους ανεφοδιασμούς των Τ/κυπρίων σε όπλα από τη βόρεια θάλασσα της Κύπρου. Ο Διγενής τέθηκε υπό τις διαταγές του Γενικού Επιτελείου Στρατού (Γ.Ε.Σ.), διοριζόμενος ως αρχηγός της ΑΣΔΑΚ (Ανωτάτης Στρατιωτικής Διοίκησης Αμύνης Κύπρου). Η διάταξη των τμημάτων της ΕΛΔΥΚ και της Μεραρχίας θα γινόταν βάσει του σχεδίου αμύνης του Γρίβα.
Τον Ιούλιο του 1964 η Ελληνική Δύναμη στην Κύπρο ήταν 7.328 οπλίτες και 957 αξιωματικοί, Επίσης, άρχισε η κατασκευή οχυρωματικών έργων. Η μόνη σοβαρή αμυντική αδυναμία ήταν η έλλειψηαεροπορικής υποστήριξης.
Η περιοχή της Μανσούρας-Κοκκίνων ήταν νευραλγικής σημασίας για τους Τούρκους, επειδή τους έδινε πρόσβαση προς τη θάλασσα (παραλαβή οπλισμού από την Τουρκία, αποβιβασμός Τούρκων αξιωματικών, μελλοντική χρήση ως προγεφύρωμα απόβασηςτουρκικού στρατού). Στις 9 Ιουλίου 1964 οι Τούρκοι προωθήθηκαν αρκετά χιλιόμετρα νότια της περιοχής που ήλεγχαν, καταλαμβάνοντας το στρατηγικής σημασίας ύψωμα Λωρόβουνο. Στη συνεδρία του Υπουργικού Συμβουλίου της 6ης Αυγούστου πάρθηκε η απόφαση να ξεκαθαρίσει η κατάσταση. Την επομένη, 7 Αυγούστου ο Γρίβας διέταξε επίθεση στο ύψωμα Λωρόβουνο. Η κατάληψη του Λωρόβουνου πραγματοποιήθηκε το πρωί της επομένης, 8 Αυγούστου, από μοίρα καταδρομών του ταγματάρχη Γεώργιου Καρούσου και απ’ εκεί οι άνδρες του Καρούσου συνέχισαν την ανακατάληψη εδαφών, προς το παραλιακό χωριό Κόκκινα. Παράλληλα το 206 ΤΠ, με διοικητή το Νικόλαο Ντερτιλή, έθεσε υπό τον έλεγχό του τη Μανσούρα.
Το απόγευμα της 8ης Αυγούστου 1964 τουρκικά πολεμικά αεροπλάνα άρχισαν να βομβαρδίζουν τις ελληνικές θέσεις στην Τηλλυρία, για πάνω από δυο ώρες, με βόμβες ναπάλμ, που έκαιγαν τα πάντα. Κτυπήθηκαν όχι μόνο στρατιωτικοί στόχοι, αλλά και άμαχος πληθυσμός. Κατά την επιδρομή κτυπήθηκαν δυο κυπριακά περιπολικά σκάφη, που έβαλλαν εναντίον των τουρκικών φυλακίων στην περιοχή Μανσούρας και Κοκκίνων από τη θάλασσα. Οι επιδρομές των τουρκικών αεροπλάνων λάμβαναν χώρα στα β/δυτικά παράλια της Κύπρου σε μια ζώνη απόστασης 60 χλμ, αναγκάζοντας τον άμαχο πληθυσμό να καταφύγει σε σπήλαια στις παρυφές του Τροόδους.
Σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση της κυβέρνησης, κατά τις μάχες της Μανσούρας και τους βομβαρδισμούς σκοτώθηκαν 53 Ε/κύπριοι και Ελλαδίτες (25 στρατιωτικοί και 28 πολίτες) και τραυματίστηκαν 125 (69 στρατιωτικοί και 56 πολίτες).
Το απόγευμα της 9ης Αυγούστου, σε σύσκεψη στην Αθήνα, η ελληνική κυβέρνηση αποφασίζει την είσοδο σε ελληνοτουρκικό πόλεμο αναλαμβάνοντας στρατιωτική επιχείρηση στο προγεφύρωμα της Μανσούρας και αποστέλλοντας στην Κύπρο ελληνικά μαχητικά αεροπλάνα.
Όμως το βράδυ, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ διατάσσει κατάπαυση του πυρός και από τις δυο πλευρές και ο Υπ. Άμυνας Πέτρος Γαρουφαλιάς ακύρωσε τις διαταγές για εκκαθάριση της περιοχής των Κοκκίνων.
Οι τουρκικές προκλήσεις συνεχίστηκαν στις 10 και 11 Αυγούστου με τη ρίψη όλμων από τα Κόκκινα και το πολυβολισμό από τουρκικά αεροπλάνα της Πόλης Χρυσοχούς. Παρά τις εκκλήσεις του Διγενή και του Υπουργού Εσωτερικών και Άμυνας, Πολύκαρπου Γιωρκάτζη, ο Γαρουφαλιάς αρνήθηκε την έναρξη επιχειρήσεων.
Ο τραγικός επίλογος του Αυγούστου του 1964, δεν ήταν μόνο ο φόρος αίματος των Ελλήνων για αντίσταση στα τουρκικά πραξικοπηματικά και διχοτομικά σχέδια. Παρά τη δημιουργία προγεφυρώματος για μελλοντική τουρκική εισβολή, η ελληνική απάντηση στην Άμυνα της Κύπρου ήταν άμεση, καθώς η κυβέρνηση Παπανδρέου (σε αντίθεση με τον Καραμανλή), μερίμνησε για την αποστολή μιας ολόκληρης μεραρχίας στην Κύπρο.
Ο Αύγουστος του 1964 δεν επεφύλλασε μόνο στρατιωτικά γεγονότα, αλλά και διπλωματικές εξελίξεις, με αποκορύφωμα την επεξεργασία των Νατοϊκών σχεδίων Άτσεσον, που προνοούσαν την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, με διοικητικά ανταλλάγματα στους Τ/κυπρίους. Αν και πολλοί υποστηρίζουν ότι τα σχέδια Άτσεσον ήταν μια πραγματική ευκαιρία για λύση του Κυπριακού, η ιστορία καταγράφει μια άλλη μοναδική πολιτική διέξοδο για δικαίωση των Ελλήνων της Κύπρου στις 21 Αυγούστου 1964: το ελληνικό σχέδιο μονομερούς Ενώσεως της Κύπρου με την Ελλάδα, που είχε την αμερικανική παρότρυνση και τη βρετανική συγκατάθεση, κατατέθη από τον Υπουργό Άμυνας Πέτρο Γαρουφαλιά στο Προεδρικό Μέγαρο:
«Η Κυπριακή Βουλή θα αποφασίσει την Ένωση και η Ελληνική Βουλή να το αποδεχθεί. Η ελληνική κυβέρνηση θα εγγυάται την προστασία των Τ/κυπρίων. Δε θα γίνει στρατιωτική ενέργεια εναντίον της ΤΟΥΡΔΥΚ ή των θυλάκων. Οι Κύπριοι βουλευτές θα εισέλθουν στην ελληνική Βουλή ως Έλληνες βουλευτές. Κύπριοι υπουργοί θα εισέλθουν ως Έλληνες Υπουργοί. Θα ακολουθήσουν γενικές εκλογές, καθ’ όλη την ελληνική επικράτεια, πλέον και της Κύπρου, προς ανάδειξη μιας νέας Ενιαίας Βουλής. Την ημέρα της κήρυξης της Ένωσης θα έρθουν συμπληρωματικές στρατιωτικές ενισχύσεις από την Ελλάδα για τυχόν τουρκικές αντιδράσεις. ΗΠΑ και Βρετανία θα συγκρατήσουν την Τουρκία».
Το ελληνικό σχέδιο Ενώσεως ήταν προϊόν απόφασης του Συμβουλίου του Στέμματος στις 20 Αυγούστου 1964 στο Καστρί, με την υποστήριξη της ελλαδικής αντιπολίτευσης, του Βασιλιά και του Κύπριου Υπουργού Εξωτερικών Κυπριανού. Το σχέδιο όμως, δεν τέθηκε ποτέ σε εφαρμογή. Στις 21 Αυγούστου 1964 ο Κύπριο Πρόεδρος, Αρχιεπίσκοπος Μακάριος απέρριψε το ελληνικό σχέδιο Ενώσεως και ο Ελλαδίτης Υπουργός Άμυνας Πέτρος Γαρουφαλιάς αναχώρησε για την Αθήνα...
Ο επόμενος σταθμος της Κυπριακής κρίσης θα καταγραφεί στη Κοφίνου το 1967, με το τουρκικό τελεσίγραφο στην ελληνική Χούντα, την ανάκληση του Διγενή, του εμπνευστή και Αρχηγού της Κυπριακής Άμυνας πίσω στην Αθήνα, και τη ντροπιαστική απόσυρση της ελληνικής Μεραρχίας από τη Μεγαλόνησο. Οι κερκόπορτες στον Αττίλα έχουν ήδη ανοίξει...
Συμπληρώνονται κιόλας 36 χρόνια από τη βάρβαρη τουρκική εισβολή του 1974. Η Κύπρος, ένα αναπόσπαστο τμήμα του Ελληνισμού, παραμένει η ανοικτή πληγή του έθνους. Η ελληνική μεγαλόνησος, ξεχασμένη από τη Μάνα της και τα παιδιά της, συνεχίζει το ρού της Ιστορίας, λαβωμένη και μόνη...
Η παράνομη τουρκική επέμβαση της 20ης Ιουλίου, είχε ως αφορμή τη διενέργεια του πραξικοπήματος και την ανατροπή του Προέδρου Μακαρίου από την ελληνική Χούντα. Βέβαια η πραγματική αιτία, αναζητάται αλλού, στους μακροχρόνιους στόχους του Γραφείου Ειδικού Πολέμου της Τουρκίας, όπως αυτοί αναλύονται στο Σχέδιο Επανάκτησης Κύπρου το 1958, πριν καν συνομολογηθεί η Κυπριακή Ανεξαρτησία. Στη βάση αυτού του σχεδίου, η Τουρκία κατέστη Εγγυήτρια Δύναμη της Κυπριακής Δημοκρατίας! Από τότε, επενέβη στρατιωτικά στο νησί μας το 1964 και το 1967, με σκοπό τη δημιουργία του εδαφικού και πληθυσμιακού διαχωρισμού. Για τη νομιμοποίηση της τουρκικής βίας μεθοδεύτηκε η ομοσπονδοποίηση της Κύπρου, δια των «δικοινοτικών συνομιλιών», που άρχισαν το 1968...
Η κυπριακή τραγωδία συνίσταται στην εγκληματική απουσία της Ελλάδος να αποκρούσει την εισβολή και να προστατέψει την Κύπρο. Η Ελλάδα, διατηρούσε τα συμβατικά δικαιώματα για στρατιωτική επέμβαση στην τουρκική απόβαση στην Κερύνεια και να απαντήσει στο βομβαρδισμό της Λευκωσίας. Επίσης, τα εθνικά της συμφέροντα, υπαγόρευαν στην Αθήνα την εδαφική ακεραιότητα της Μεγαλονήσου από την τουρκική επιβουλή. Κυρίως όμως, η Ελλάδα, όφειλε να προστατέψει την Κύπρο, επειδή η επέμβαση της στα εσωτερικά του κυπριακού κράτους, με την ανατροπή Μακαρίου, προϋπόθεταν την επαρκή και οργανωμένη αμυντική κάλυψη από την αναμενόμενη τουρκική εισβολή.
Το εθνικό κέντρο πιάστηκε αδιάβαστο. Κι όμως, οι ενδείξεις ήταν αρκετές για να ανησυχήσουν το Γ.Ε.Ε.Φ.: Στις 18 Ιουλίου, η ΤΟΥΡ.ΔΥ.Κ και οι Τ/κύπριοι ένοπλοι βρίσκονταν σε συναγερμό, στην περιοχή Κιόνελι, κοντά στο στρατόπεδο της ΕΛ.ΔΥ.Κ. Την ίδια μέρα, οι Άγγλοι, Γερμανοί και Γάλλοι τουρίστες στην Κερύνεια, ειδοποιήθηκαν από τις πρεσβείες τους να μετακινηθούν. Στη Μερσίνα, είχε παρατηρηθεί πρωτοφανής στρατιωτικός οργασμός, κινητοποιώντας τον τουρκικό μηχανισμό για γενική ελληνοτουρκική σύρραξη. Ακόμα και όταν το απόγευμα της 19ης Ιουλίου τουρκικά αναγνωριστικά αεροπλάνα πέταξαν πάνω από τη Λευκωσία, ο αρχηγός των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, στρατηγός Μπονάνος, καθησύχαζε τους εν Κύπρω, ότι τίποτα δε θα συνέβαινε...
Τα τουρκικά πλοία κατέπλευσαν στη Κερύνεια στις 05.00 το πρωί το Σάββατο 20 Ιουλίου 1974, ενώ ο άρχισε καιανελέητος βομβαρδισμός των ελληνικών θέσεων.
Η τουρκική επίθεση πέτυχε την αποβίβαση μεγάλου αριθμού στρατευμάτων και εξοπλισμού στην περιοχή Πέντε Μίλι, δυτικά της Κερύνειας, δημιουργώντας προγεφύρωμα. Επίσης, με τη ρίψη αλεξιπτωτιστών στους τουρκικούς θύλακες Λευκωσίας-Αγύρτας, η Τουρκία πέτυχε την ενδυνάμωσή τους.
Η κυπριακή άμυνα ήταν αποδιοργανωμένη. Η Εθνική Φρουρά ήταν κατάκοπη από τις επιχειρήσεις του πραξικοπήματος και από τις προσπάθειες σταθεροποίησης του νέου καθεστώτος. Ο κυπριακός λαός ήταν βαθιά διχασμένος, ενώ δεν υπήρχε αποτελεσματικό σύστημα εφεδρείας. Τα ελληνικά υποβρύχια δεν ήρθαν ποτέ. Η Ελλάδα ήταν απούσα... Τα ελληνικά φτερά, δεν πέταξαν πάνω από τη Λευκωσία, και όταν ακόμη η αεροπορική επιχείρηση «Νίκη» έφθασε νυχτιάτικα στους κυπριακούς αιθέρες, μεταφέροντας τους Έλληνες καταδρομείς, η ασυννενοησία του ΓΕΕΦ, που δεν ενημέρωσε για την ελληνική αποστολή, οδήγησε στη σύγχυση των Κυπρίων εφέδρων, που έβαλλαν κατά των ελληνικών πληρωμάτων...
Όμως, λαμπρές σελίδες δόξας και αντίστασης στον Τούρκο εισβολέα, έγραψε η Ελληνική Δύναμη Κύπρου, στη μάχη του Αγ. Ιλαρίωνα, ενώ διέλυσε τον τουρκικό θύλακα Λευκωσίας Αγύρτας. Επίσης, στο στρατόπεδο της ΕΛ.ΔΥ.Κ δόθηκαν ομηρικές μάχες, για να σωθεί ο δυτικός τομέας της Λευκωσίας.
Η Μάχη της Κύπρου ήταν προδομένη. Οι Κύπριοι εθνοφρουροί και έφεδροι, χωρίς συντονισμένο σχέδο άμυνας Κύπρου, έδωσαν την μάχη τους με την τουρική υπεροπλία και θυσιάστηκαν στα ιερά μας χώματα.
Η ανακωχή μπήκε σε εφαρμογή την 23η Ιουλίου 1974 οριοθετώντας στην «πρώτη γραμμή Αττίλα» όλη την περιοχή Κερύνειας. Στην Κύπρο η κυβέρνηση Σαμψών παραιτήθηκε και ανέλαβε ο Γλαύκος Κληρίδης, ενώ στην Ελλάδα, το κενό της πτώσης της Χούντας, ήρθε να καλύψει από το Παρίσι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.
Οι Τούρκοι, καθ΄όλη τη διάρκεια της ανακωχής συνέχισαν να προωθούν τις κατοχικές τους θέσεις και να αποβιβάζουν βαρύ οπλισμό και τεθωρακισμένα. Οι συνομιλίες στη Βιέννη (25-30 Ιουλίου) απέβησαν άκαρπες, όπως και αυτές που ξεκίνησαν στις 8 Αυγούστου.
Η νέα τουρκική επίθεση της 14ης Αυγούστου χάραξε τη «δεύτερη γραμμή Αττίλα» καταλαμβάνοντας ολόκληρη την επαρχία Κερύνειας, την περιοχή Ξερού και Μόρφου, την πόλη και μεγάλο τμήμα της επαρχίας Αμμοχώστου και ένα μικρό τμήμα της Λάρνακας. Η Λευκωσία διχοτομήθηκε...
200.000 Έλληνες προσφυγοποιήθηκαν στην ίδια τους την πατρίδα, εκατοντάδες αιχμάλωτοι οδηγήθηκαν στην Τουρκία και παρέμειναν εκεί για πολλούς μήνες, ενώ 20.000 εγκλωβισμένοι στα κατεχόμενα εστερούντο των βασικών τους ελευθεριών. Ακόμα, 2.000 περίπου αγνοούμενοι πολέμου, άνοιξαν μια νέα ανθρωπιστική πληγή στους συγγενείς τους...
Σήμερα, το βόρειο τμήμα της Κύπρου, κινδυνεύει άμεσα, για πρώτη φορά στην ιστορία της από πλήρη αφελληνισμό. Ο παράνομος και συνεχής εποικισμός των κατεχομένων, ως μηχανισμός αλλαγής των δημογραφικών δεδομένων, καθώς και οι συντονισμένες προσπάθειες για αναγνώριση του ψευδοκράτους του 1983, δημιουργούν ένα επικίνδυνο προηγούμενο για τα εκκρεμή ελληνοτουρκικά ζητήματα του Αιγαίου και της Θράκης.
Η προδοσία του ΄74 δεν τελείωσε. Όχι μόνο η Ελλάδα δεν απάντησε στην τουρκική εισβολή, όχι μόνο συμβιβάστηκε με την τουρκική επικυριαρχία στην Πατρίδα μας, αλλά οι Ελλαδίτες και Κύπριοι πολιτικοί, βιάζουν τον Κυπριακό Ελληνισμό να νομιμοποιήσει την κατοχή και την παρανομία, προσυπογράφοντας τη Διχοτομική, Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία.
Ξεχνώντας πως η Ομοσπονδοποίηση της Κύπρου υπήρξε ο πάγιος τουρκικός στόχος.
Ξεχνώντας πως τα ελληνικά κορμιά που έπεσαν στην καμένη κυπριακή γη, αναζητούν τη δικαίωση της θυσίας τους, φωνάζοντας από τα μνήματα το εθνεγερτήριο σάλπισμα:
«Εμπρός, όλοι μαζί, για την Απελευθέρωση της Κύπρου μας»!
Σημείωση ιστολογίου: Υπενθυμίζουμε στους αναγνώστες του ιστολογίου την αντικατοχική πορεία-εκδήλωση που διοργανώνει ο Ενιαίος Φορέας Αυτόνομων Ενωτικών Παρατάξεων (Δράσις-ΚΕΣ Αθήνας, ΠΕΟΦ Θεσσαλονίκης, ΑΦΕ Πανεπιστημίου Κύπρου, Φλόγα Πάτρας), το Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου, τα προσφυγικά σωματεία Αδούλωτη Κερύνεια και Ελεύθερη Ενιαία Καρπασία, η Συντονιστική Καρπασίας, η Κίνηση Προσφύγων και Εκτοπισθέντων Μανάδων, η Κίνηση για τη Σωτηρία της Κύπρου, καθώς και ο Διεθνής Σύνδεσμος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Η πορεία θα έχει προσυγκέντρωση στις 5.30 στην πλατεία Ελευθερίας και θα καταλήξη στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας. Κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης θα είναι ο Δρ Γιάννος Χαραλαμπίδης, διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων-Δημοσιογράφος.
Ο Αμπντί Ιπεκτσί(Abdi İpekçi) δολοφονήθηκε την 1η Φεβρουαρίου1979 στην Κωνσταντινούπολη από μέλη της οργάνωσης Γκρίζοι Λύκοι. Ήταν Τούρκοςδημοσιογράφος και διευθυντής έκδοσης της εφημερίδας Μιλιέτ. Θεωρήθηκε υπερασπιστής των δικαιωμάτων των μειονοτήτων στην Τουρκία, καθώς και του διαλόγου και του συμβιβασμού με την Ελλάδα. Οι εφημερίδες «Ελευθεροτυπία» και «Μιλλιέτ» ανέλαβαν τη σύσταση ελληνοτουρκικής επιτροπής για τη βράβευση δημοσιευμάτων που συμβάλλουν στη σύσφιξη των σχέσεων Ελλάδος και Τουρκίας.
Η πρώτη απονομή του βραβείου έγινε τον Μάρτιο του 1981. Το βραβείο Αμπντί Ιπεκτσί απονέμεται κάθε δύο χρόνια εκ περιτροπής στην Αθήνα και στην Κωνσταντινούπολη, ενώ από το 1986 τελεί υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών. Το έμβλημα του βραβείου, είναι ένα περιστέρι και μια σφιγμένη γροθιά με ένα κλαδί ελιάς και σχεδιαστηκε από τον Τούρκογραφίστα Μεγκνού Ερτέλ.
Τα Βραβεία Ιπεκτσί διακρίνονται σε «Ειδικά Βραβεία», «Επικοινωνίας», «Μαθητικά», «Βραβεία Λογοτεχνίας», «Λαογραφία-Πραγματείες», «Μουσικές Συνθέσες» κ.α.
Στις 4 Ιουνίου 1997, οι Μητσοτάκης και Γ. Παπανδρέου βραβεύτηκαν με το «Ειδικό Βραβείο Ιπεκτσί»... Αμέσως μετά από το δραματικό 1996: την κρίση των Ιμίων, τη γκριζοποίηση του Αιγαίου και τη δολοφονία των ηρώων μας Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού στη Δερύνεια από τους Γκρίζους Λύκους...
Το ήθος των δυο αυτών πολιτικών ανδρών αντικατοπτρίζεται από τα έργα και τους λόγουος τους: Ο μεν Μητσοτάκης, επί Προεδρίας του Ναινέκου Γιώργου Βασιλείου, είχε αποκαλέσει την Κύπρο «πόρνη της Μεσογείου», ο δε Γιωργάκης, τον Ιούλιο του 2001 χόρεψε το ιστορικό ζεϊμπέκικο στην Έφεσο, υπό τα παλαμάκια των Γκρίζων Λύκων...
Για όσους παρέλαβαν το Βραβείο της Ντροπής – Ιπεκτσί, επισυνάπτω το ποίημα «Το Μίσος» *, που φέρει συγγραφέα τονΑμπντί Ιπεκτσί και δημοσιεύθηκε στη Μιλλιέτ, υπό τη δική του Αρχισυνταξία, στις 14 Ιουλίου 1974...
4 ΙΟΥΝΙΟΥ 2010: Ο ΧΡΙΣΤΟΦΙΑΣ «ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΕΓΓΙΖΕΙ» ΤΟΝ ΕΡΟΓΛΟΥ...
Χθες, ο Ειδικός Σύμβουλος του Γ. Γ. του ΟΗΕ Αλεξάντερ Ντάουνερ, επιβεβαίωσε με σχετική ανάγνωση τη θέληση των Χριστόφια και Έρογλου για εμμονή στη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, στη βάση της Πολιτικής Ισότητας. Τα περί Ομοσπονδοποίησης, η στήλη τα ανέφερε δεκάδες φορές. Δεν μπορούμε όμως παρά να μή θίξουμε την υποδούλωση των ηγεσιών μας στη Διχοτόμηση της πατρίδας μας μέσω της Ομοσπονδίας και το ραγιαδισμό μας απέναντι στους σύγχρνους Σουλτάνους, Ερντογάν και Έρογλου.
Θίγουμε την εκμετάλλευση που δεχόμαστε από τους Αγγλοαμερικανούς αποικιοκράτες. Τα ξενόφερτα ομοσπονδιακά σχέδια διάλυσης των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και των εθνικών μας κυττάρων.
Απορρίπτουμε τη συνέχιση του ξεπουλήματος της Κύπρου, για χάριν της Ελληνοτουρκικής φιλίας, των βραβείων της Ντροπής και της απαράδεκτης επαναπροσέγγισης με τους παρανομούντες και εκμεταλλευτές Τ/κύπριους.
Απαιτούμε την άμεση έξοδο από τις «δικοινοτικές συνομιλίες» και την ανάληψη μακροχρόνιου αγώνα για την Απελευθέρωση της Κύπρου και αποκατάσταση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδος στο Αιγαίο.
Η εθνική μας αξιοπρέπεια και το ένστικτο της επιβίωσης στη γή των πατέρων και των ηρώων μας, είναι υπεράνω των πρόσκαιρων καταναλωτικών μικροτήτων, που κατέλαβαν την κουλτούρα και την κοινωνία μας.
«Όσο υπάρχει ο πρόστυχος ο Έλληνας σ' αυτό το κόσμο
δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου.
Σαν στέκομαι και τον κοιτάζω τον σκύλο
δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου,
χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος.
Εκδίκηση να πάρω είναι ο μοναδικός μου στόχος
σαν αναμετρηθώ στης μάχης το πεδίο
χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια να κλαδέψω σε μια μέρα
δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου,
χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος.
Τα κεφάλια τριάντα χιλιάδων να πολτοποιούσα
Τα δόντια δέκα χιλιάδων με την τανάλια να έβγαζα
εκατό χιλιάδων τα πτώματα να σκορπούσα στις ρεματιές
δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου,
χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος.
Ο κόσμος όλος ξέρει πόσο ανώτερος είναι ο Τούρκος
και πόση κακοήθεια φωλιάζει στο μυαλό του Έλληνα
πέντε χιλιάδων τα πτώματα να έκαιγα στους κλιβάνους
δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου,
χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος.
Σαράντα χιλιάδες τους να σούβλιζα με την λόγχη μου, ογδόντα χιλιάδες τους να έστελνα στη κόλαση εκατό χιλιάδες τους να κρεμούσα στο σκοινί
δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου, χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος!
Ο Τουρκο-ισραηλινός άξονας, αποτέλεσε από τη δεκαετία του ’90 τον πιο αξιόπιστο σύμμαχο για την αμερικανική ιμπεριαλιστική πολιτική στη Μέση Ανατολή. Πράγματι, Τουρκία και Ισραήλ, λόγω και των ισχυρών τους λόμπι στις ΗΠΑ, έχουν έως σήμερα την ξεκάθαρη υποστήριξη της υπερδύναμης στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν (π.χ Ελληνοτουρκικές σχέσεις, και Αραβοϊσραηλινή διαμάχη αντίστοιχα). Τόσο η Τουρκία, όσο και το Ισραήλ, με την ανοχή των ΗΠΑ και την αναδυόμενη στρατιωτική τους παρουσία στην περιοχή, εξελίχθηκαν σε περιφερειακές υπερδυνάμεις: η Ανατολική Μεσόγειος είναι πλήρως υπό τον έλεγχό τους (οι κοινές αεροναυτικές ασκήσεις «Αξιόπιστη Γοργόνα» που διεξάγονταν μέχρι πέρσι, διέλυαν τα ελλαδοκυπριακά κυριαρχικά δικαιώματα στις αποκλειστικές οικονομικές ζώνες, από το Καστελλόριζο, ως τις νότιες θάλασσες της Κύπρου!). Αναπόφευκτα, όπως η παγκόσμια πολιτική ιστορία διδάσκει, ο συνεταιρισμός της Αν. Μεσογείου θα είχε και τα όρια του, καθώς και οι δυο χώρες διακατέχονται από επεκτατική νοοτροπία, ενώ η Τουρκία ιδιαίτερα, αναπτύσσει το δόγμα του «Νεο-οθωμανισμού», δηλαδή το στόχο της κατάκτησης ενός κυρίαρχου ρόλου στο παγκόσμιο γεωπολιτικό σύστημα, μέσω της συνύπαρξης της φιλοδυτικής προσέγγισης στην εξωτερική πολιτική, με τη διείσδυση στον ισλαμικό κόσμο. Ψυχολογικό παράγωγο του νεο-οθωμανισμού, είναι ο τουρκικός φθόνος έναντι του ισραηλινού σιωνισμού (το στοιχείο αυτό φαίνεται έντονα στο βιβλίο του Νταβούτογλου «Το στρατηγικό βάθος-η διεθνής θέση της Τουρκίας»), που εξυπηρετεί στην ανάδειξη της Τουρκίας ως ηγέτιδας δύναμης του μουσουλμανικού κόσμου. Η αμφισβήτηση του ηγετικού περιφερειακού ρόλου του Ισραήλ από την Τουρκία, δεν άρχισε, προχθές με τη σφαγή των Τούρκων ακτιβιστών, αλλά αποτελεί μεθοδευμένη πολιτική της Άγκυρας, που εκφράστηκε και με τις πρόσφατες συμφωνίες με το Ιράν και τη Βραζιλία. Η Τουρκία σκόπιμα επέλεξε την τακτική της αντιπαράθεσης και ήγειρε τα δικαιώματα των Παλαιστινίων, προκειμένου να εγκαλέσει το Ισραήλ για παραβίαση της διεθνούς νομιμότητας. Ως προς το επεισόδιο της Δευτέρας, δεδομένου ότι υπάρχουν βάσιμες υποψίες ότι το γεγονός ήταν κατευθυνόμενο από την Άγκυρα (η ισλαμική οργάνωση ΙΗΗ, που χρησιμοποείται συχνά από τις Τουρκικές Μυστικές Υπηρεσίες σε διαδηλώσεις εναντίον του διεθνούς σιωνισμού, ήταν πίσω από την αποστολή της «ανθρωπιστικής βοήθειας» προς τους Παλαιστινίους), υπάρχουν δυο εκτιμήσεις:
1) Το Ισραήλ έπεσε στην παγίδα της Άγκυρας, ασκώντας κρατική τρομοκρατία και δολοφονική επίθεση στο τουρκικό πλοιάριο ανθρωπιστικής βοήθειας «MaviMarmara», προκαλώντας τη διεθνή κατακραυγή. Αυτόματα πρόσφερε πολιτική νίκη στους ορκισμένους εχθρούς του Ισραήλ: στις ισλαμικές κυβερνήσεις του Ιράν και της Συρίας, καθώς και στις οργανώσεις Χαμάς και Χεζμπολλάχ. Επί τούτου, τα ισραηλινά ΜΜΕ ασκούν κριτική στον Πρωθυπουργό Βενιαμίν Νετανιάχου και στους Υπουργούς Άμυνας και Στρατηγικών Σχέσεων, Εχούντ Μπάρακ και Μοσέ Γιααλόν, ότι θα μπορούσαν να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση, για πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση του στολίσκου των ακτιβιστών. 2) Η ενέργεια του Ισραήλ ήταν συνειδητή και μετέφερε συγκεκριμένα μηνύματα διεθνώς, ιδιαίτερα στην Άγκυρα: επέδειξε δύναμη ισχύος, ανατρέποντας την περιφερειακή ηγεμονία της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Ταυτόχρονα, συσπειρώνει το εβραϊκό λόμπι στις ΗΠΑ, που μέχρι σήμερα κρατούσε αμφίρροπη στάση απέναντι στην Τουρκία. Άμεσες συνέπειες του επεισοδίου, είναι η επιβράδυνση (ίσως και ακύρωση) της κατασκευής του τουρκοϊσραηλινού αγωγού Medstream, για τη μεταφορά φυσικού αερίου, πετρελαίου και νερού από την Τουρκία προς το Ισραήλ. Επίσης, ενδεχομένως να υπάρχει πολιτικό κόστος στην κατασκευή του σταθμού παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στο Ισραήλ από την τουρκική εταιρεία Zorlu Enerji. Οι τουρκοϊσραηλινές σχέσεις θα έχουν κόστος και στον οικονομικό τομέα, καθώς ανακοινώσεις καταδίκης της ισραηλινή επίθεσης, εξέδωσαν ο Σύνδεσμος Επιχειρηματιών και Βιομηχάνων της Τουρκίας, ο Σύνδεσμος Χρηματιστηρίων και Επιμελητηρίων, το Εμπορικό Επιμελητήριο Κωνσταντινούπολης και ο Σύνδεσμος Ανεξάρτητων Επιχειρηματιών και Βιομηχάνων. Από την άλλη, οι Ισραηλινοί ακύρωσαν όλες τις τουριστικές κρατήσεις και δρομολόγια προς Τουρκία, ενώ το Τελ Αβίβ κάλεσε τους Ισραηλινούς υπηκόους που περνούν τις διακοπές τους στη Τουρκία να επιστρέψουν πίσω. Ενδεικτικές του κλίματος, είναι οι δηλώσεις Ερντογάν: «κανείς να μη δοκιμάσει τις αντοχές της Τουρκίας. Όσο πολύτιμη είναι η φιλία της Τουρκίας, άλλο τόσο ισχυρή είναι και η εχθρότητά της. Τόνισε επίσης πως το Ισραήλ πρέπει οπωσδήποτε να τιμωρηθεί». Ταυτόχρονα, ο Τούρκος Υπ. Εξωτερικών Νταβούτογλου, στο Σ.Α του ΟΗΕ ζήτησε να ξεκινήσει διεθνής ανάκριση για την επίθεση του Ισραήλ και χαραχτηριστικά ανέφερε ότι «στα χέρια του Ισραήλ υπάρχει αίμα»...
Η εξέλιξη της τουρκοϊσραηλινής αντιπαράθεσης θα είναι έντονη, δε νομίζω όμως ότι θα εξελιχθεί σε σύγκρουση, στρατιωτική ή άλλως πως. Ούτως ή άλλως, κανείς δεν είναι σε θέση να προβλέψει τα γεγονότα, καθώς τέτοιες εξελίξεις μεταβάλλουν τη γεωπολιτική ισορροπία της περιοχής. Παρ’ όλ’ αυτά, για τον Ελληνισμό, το αντικείμενο είναι ο παραδειγματισμός από τις εκατέρωθεν αντιδράσεις των εμπλεκομένων: Η Τουρκία με σκληρή γλώσσα προειδοποιεί προς πάσα κατεύθυνση ότι το Ισραήλ πρέπει να τιμωρηθεί, αναδεικνύοντας τις ισραηλινές παραβιάσεις και δολοφονίες στα διεθνή θαλάσσια ύδατα. Αντίστροφα, το Ισραήλ, έχοντας επίγνωση των τουρκικών βλέψεων για πλήρη επικυριαρχία στην Αν. Μεσόγειο, άσκησε στρατιωτική βία σε Τούρκους υπηκόους, βάζοντας σε δύσκολη θέση τον Αμερικανό Πρόεδρο Ομπάμα, αλλά και θέτοντας την αμερικανική πολιτική στο Μεσανατολικό σε επικίνδυνες ατραπούς, με τη διάλυση του τουρκοϊσραηλινού άξονα. Ποιες είναι οι αντιδράσεις Ελλάδος-Κύπρου στις συνεχιζόμενες παραβιάσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και στα διαχρονικά εγκλήματά της στην Κύπρο; Αντί να καταγγέλλουμε την Τουρκία για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων μας δικαιωμάτων, υποκύπτουμε ως υποτελείς και ραγιάδες στο νεο-οθωμανισμό, αλλά και στους νατοϊκούς σχεδιασμούς... η Αθήνα, δεν πράττει βάσει των αντικειμενικών ζωτικών της συμφερόντων, αλλά καθ’ υπόδειξην της Ουάσινγκτον, για συγκράτηση της ν/ανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο. Βασική συνέπεια αυτής της πολιτικής, είναι η επιδίωξη της «ελληνοτουρκικής φιλίας», που εδραζομενη στο «δίκαιο του ισχυροτέρου» γκριζοπειεί καθημερινά μια άλλοτε ελληνική θάλασσα: το Αιγαίο! Επίσης, πέραν των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της Τουρκίας σε όλους τους τομείς, οι επικοινωνιακές νίκες των Τούρκων, ως θεματοφύλακες του Διεθνούς Δικαίου, με την εκλογή τους στο Σ. Α. του ΟΗΕ, μετεξελίσσονται σε ουσιαστικές ήττες για τον ελληνισμό, με την αποενοχοποίηση της Τουρκίας από την κατοχή κυπριακού εδάφους. Τέλος, το νεο-οθωμανικό όραμα και η διαμάχη Ισραήλ –Τουρκίας αυτή καθ΄εαυτή, θέτει τη στρατηγική σημασία της Κύπρου ως αντικειμενικό σκοπό της Τουρκίας: η τουρκική κυπριακή αεροναυτική στρατιωτική βάση θα ελέγχει τον Περσικό Κόλπο και την Κασπία, όπως και τις υδάτινες αρτηρίες του Άδεν και του Ορμούζ. Η Τουρκία αποσκοπεί στη μακροπρόθεσμη αποσύνδεση του Κυπριακού από τα Ελληνοτουρκικά, την αυτονόμησή του και ένταξή του στους μεσανατολικούς επεκτατικούς σχεδιασμούς της. Και πάλιν η ελληνική απάντηση είναι ανεπαρκής. Και πάλιν οι ελλαδοκυπριακές ηγεσίες αδυνατούν να συλλάβουν τις γεωπολιτικές ισορροπίες και να λάβουν δραστικά μέτρα αντιμετώπισης του τουρκικού ιμπεριαλισμού. Η Κύπρος σήμερα, βρίσκεται γεωγραφικά στο μέσον της τουρκο-ισραηλινής διένεξης, και έχει φροντίσει να καταργήσει το μόνο αξιόπιστο αμυντικό της σχεδιασμό: το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα Ελλάδος-Κύπρου! Επειδή, μόνο η ισχυρή Αμυντικη Σύζευξη Ελλάδος-Κύπρου, μπορεί να εγγυηθεί την ελληνική ασφάλεια και σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο, η οποία δυστυχώς έχει καταντήσει το πειρατικό πασαλιμάνι των Εβραίων και των Τουρκων...
Η αποφράς επέτειος της 29ης Μαΐου 1453 δεν είναι μόνο ηφαίστειο εθνικού πόνου, που σιγοβράζει επί 557 χρόνια. Είναι το σύμβολο της πικρίας της άσβεστης αλλά και της ελπίδας που κράτησε στα πόδια της τη Ρωμιοσύνη και την οδήγησε σε επικές εξορμήσεις, όπως το 1821 με την παλιγγενεσία, το 1912-13 με τους Βαλκανικούς Πολέμους, το 1919 με τη Μικρασιατική Εκστρατεία, το 1955 με τον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ.
Παράλληλα, όμως, η επέτειος είναι η κιβωτός των στοιχείων φρονηματισμού. Των παραδειγμάτων προς αποφυγήν, αλλά και των εμπειριών που καταξιώνουν και συντείνουν στη δικαίωση των αγώνων και των προσδοκιών ενός δεινοπαθούντος λαού. Προ πάντων, η επέτειος της αλώσεως προσφέρει στην αιωνιότητα το μαρμαρωμένο πρότυπο του ηγέτη που δεν ενδίδει στο φόβο και στις προσφορές υποσχέσεων, αλλά αγωνίζεται επικεφαλής του λαού για την τιμή του ανθρώπου, το φιλότιμο του αγωνιστή και τη λευτεριά της πατρίδας.
Και ο Κανσταντίνος Παλαιολόγος ήταν και παραμένει το πρότυπο του ηγέτη, ανεπανάληπτου ώς τώρα, αλλ' αναγκαίου για την υπαρξιακή διάρκεια του Ελληνισμού. Αρνήθηκε να ενδώσει στην υπόσχεση της ζωής με αντάλλαγμα την παράδοση της βασιλεύουσας Πόλης. Επέλεξε και διεκήρυξε τον αγώνα στην πύλη του Ρωμανού, αν και γνώριζε ότι εκεί τον περίμενε ο θάνατος. Ότι οι Τούρκοι θα περάσουν πατώντας στο άψυχο κορμί του πολεμιστή. «Περί την δευτέραν αλεκτροφωνίαν», λίγο πριν ξημερώσει, ο τελευταίος Βασιλιάς του Ελληνισμού των μέσων χρόνων, μετουσίωσε το προσκλητήριο του Λακεδαιμόνιου Βασιλιά και βροντοφώναζε τον αντίλαλο του Λεωνίδα, απλώνοντας στο Έθνος τον όρο της αγιοσύνης και του υπέρτατου χρέους που καταξιώνει τον ηγέτη στον ατέρμονα χρόνο.
Η σκέψη αντλεί όμως, πέραν των ιδεών και των προτύπων, και τα διδάγματα που απορρέουν από τη φρικωδέστερη καταστροφή της Ιστορίας, την άλωση και την πτώση της αιωνίας πρωτεύουσας του Ελληνισμού, που έκτοτε δεν αξιώθηκε ηγέτης να διεκδικήσει την απελευθέρωσή της. Και ο ελεύθερος νους διακρίνει στο έρεβος των συνθεμών τα αίτια που έσυραν στο δράμα. Επισημαίνει την εστία της τραγωδίας. Τη διολίσθηση από την αναγκαιότητα της ομοψυχίας των κινδυνευόντων. Τον επάρατο ενδοτισμό, σαν γέννημα της εγκατάλειψης των κρυστάλλινων σκοπών.
Τη σύγχυση που προκαλούν οι φανατισμοί, τα έντονα πάθη, οι ενδοελληνικές έριδες, τα παράλογα πείσματα, όσα τυφλώνουν τους ανθρώπους και τους εξουδετερώνουν και επιφέρουν την παράλυση των αντιστασιακών δυνάμεων, που είναι οι προϋποθέσεις της έντιμης ύπαρξης και της διάρκειας στην ιστορική διαδρομή, οι όροι της καταξίωσης και της όρθιας παρουσίας στους κυκεώνες των αντιξοοτήτων και των εκθεμελιωτικών κλυδωνισμών της ζωής. Η 29η Μαΐου 1453 είναι επέτειος διαιώνιου θρήνου, αλλά και αστείρευτη πηγή ηγετικού προτύπου και στοιχείων φρονηματισμού.
