Το Κυπριακό Κοινοβούλιο χθες υπερψήφισε τα νέα μέτρα της Κυβέρνησης Χριστόφια σχετικά με την καταπολέμηση της οικονομικής κρίσης που περνάει το νησί μας. Μιας οικονομικής κρίσης που όπως μας διαβεβαίωνε προ διετίας ο Υπουργός Οικονομικών Χαρίλαος Σταυράκης και οι λοιποί κυβερνώντες δεν θα άγγιζε την Κύπρο και παρά το γεγονός ότι πολλοί οικονομολόγοι αρθρογραφούσα τότε για την κατάσταση αυτή. Έτσι σήμερα που οι πλείστες ευρωπαϊκές χώρες έχουν αρχίσει να ξεπερνάνε την οικονομική κρίση, η Κύπρος ακόμη βασανίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό από αυτή.
Οι βουλευτές της Κύπρου στην πλειοψηφία τους ψήφισαν γι’ αύξηση του εταιρικού φόρου από το 10% στο 11%, με την επιβολή φόρου κοινωνικής αλληλεγγύης ύψους 1% για δύο χρόνια, που θα αφορά όλες τις εταιρείες, για μη καταβολή επιδόματος τέκνου και φοιτητικής χορηγίας για νοικοκυριά, όπου το εισόδημά τους ξεπερνά τις €70 χιλ. ετησίως αλλά και για επιπλέον φορολόγηση στα καύσιμα.
Με αυτά τα μέτρα είδαμε το κόμμα της Κυβέρνησης να διαφημίζει τα μέτρα αυτά ως προϊόν την φιλολαϊκής πολιτικής που ακολουθεί. Σύμφωνα με το ΑΚΕΛ, οι νέες φορολογίες θα επηρεάσουν τους "έχοντες και κατέχοντες" και όχι τα χαμηλότερα λαϊκά στρώματα. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης στην πλειοψηφία τους όμως διαφωνούν με την θέση αυτής της Κυβερνήσεως.
Είναι όντως τα μέτρα αυτά της Κυβέρνησης φιλολαϊκά; Αφήνουν τους μικρομεσαίους οικονομικά πολίτες του κράτους ανεπηρέαστους; Αυτά τα ερωτήματα είναι που πρέπει να απαντήσουμε για να βρούμε την πραγματική αλήθεια, η οποία πρέπει να είναι πλήρως απαλλαγμένη από τις τοποθετήσεις των κομμάτων που παραδοσιακά κρύβουν μικροπολιτικές σκοπιμότητες.
Πρώτο μέτρο είναι η αύξηση του εταιρικού φόρου. Η αύξηση του φόρου αυτού σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των κυβερνώντων θα φέρει γύρω στα 70 εκ. ευρώ περισσότερα στα ταμεία του κράτους. Σύμφωνα πάντα με τους Κυβερνώντες αυτό το μέτρο στην ουσία επηρεάζει μόνο τις μεγάλες εταιρείες του τόπου, γεγονός που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα καθώς όλες οι εταιρείες (μικρές και μεγάλες) θα πρέπει να καταβάλουν την αύξηση αυτή.
Επίσης πιθανή σημαντική απώλεια κερδών από κάποιες εταιρίες λόγω της φορολογίας θα οδηγήσει σε μείωση του κόστους λειτουργίας της. Αυτό σημαίνει ότι οι υπηρεσίες που θα παρέχει θα είναι μειωμένων δυνατοτήτων ή ότι θα υπάρξει απόλυση προσωπικού. Μια εταιρία ακόμη θα σκεφτεί πολύ σοβαρά πλέον να ανεβάσει την τιμή που πουλάει τις υπηρεσίες της. Η αύξηση των τιμών εξάλλου δεν μπορεί να περιοριστεί καθώς η νέα νομοθεσία δεν έχει τους κατάλληλους μηχανισμούς για να την σταματήσει (σχετικό παράδειγμα θα διαβάσετε στην συνέχεια του κειμένου). Όλα τα πιο πάνω θα έχουν σημαντική επίπτωση τόσο στους πολίτες, όσο και στο ίδιο το κράτος.
Το μέτρο αυτό ακόμη δυσκολεύει κατά πολύ το έργο της Κύπρου να προσελκύσει ξένους επενδυτές στην Κύπρο καθώς πλέον θα κάνουν περισσότερες σκέψεις για να επιλέξουν το νησί μας λόγω της αύξησης της φορολόγησης. Έτσι η Κύπρος μπορεί να σταματήσει να είναι παράδεισος για αρκετές ξένες επιχειρήσεις.
Συνεχίζω με την αύξηση των τιμών στα καύσιμα λόγω φόρου. Αυτό είναι πλέον άμεσα φανερό προς όλους τους καταναλωτές που θα αγοράζουν το πετρέλαιο με πάνω από 10 ευρωλεπτά ακριβότερο και την βενζίνη με πάνω από 8 ευρωλεπτά. Αυτό θα έχει άμεση επίπτωση προς όλους τους πολίτες, μιας και όλοι σχεδόν οι Κύπριοι χρησιμοποιούν το αυτοκίνητο τους ως μέσο μεταφοράς τους γιατί καμμιά Κυβέρνηση μέχρι τώρα δεν φρόντισε να δημιουργήσει καλές και λειτουργικές αστικές και υπεραστικές συγκοινωνίες. Ακόμη η αύξηση της τιμής των καυσίμων συνήθως οδηγεί σε αλυσιδωτές αυξήσεις και σε πολλά αγαθά που χρησιμοποιούν οι πολίτες καθώς οι εταιρίες κάνουν αναφορά για αύξηση του κόστους της δουλειάς τους. Και οι αυξήσεις αυτές και πάλι θα πληρωθούν από τους πολίτες.
Τραγική ειρωνία των ημερών αυτών είναι και η απόφαση των βουλευτών του ΑΚΕΛ -που φαίνεται να βρίσκουν ως συμπαραστάτες και τους βουλευτές άλλων κομμάτων- να ζητήσουν μείωση των μισθών τους κατά 342 ευρώ τον μήνα. Αυτό το γεγονός μόνο χαμόγελα ειρωνίας μπορεί να προκαλέσουν στους μικρομεσαίους οικονομικά πολίτες του κράτους γιατί στην ουσία τα 340 ευρώ είναι ψίζουλα μπροστά στα 7500 ευρώ που είναι σήμερα ο μισθός τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πως αντιμετωπίζει ο κόσμος το γεγονός αυτό είναι και το σχόλιο από ένα φίλο μου: "Ας έπαιρνα και εγώ 7500 ευρώ και δεχόμουνα να δώσω πίσω τα μισά".
Το πλέον ανησυχητικό του νομοσχέδιου που ψηφίστηκε είναι το γεγονός ότι σε αυτό δεν βλέπουμε κάποια μέτρα για πάταξη της φοροδιαφυγής που στερεί από το κράτο δεκάδες εκ. ευρώ. Όπως δεν έχουμε δει και μέτρα που να δημιουργούν νέες αγορές εργασίας σε τομείς που μπορούν να παράγουν για το καλό του κράτους, πράγμα το οποίο θα καταπολεμήσει και σε μεγάλο βαθμό και από την ανεργεία. Αγανάκτιση στους πολίτες έχει προκαλέσει και η παράλειψη των βουλευτών να νομοθετήσουν για περικοπές από τα παχυλά επιδόματα που παίρνουν διάφοροι λαθρομετανάστες - πολιτικοί πρόσφυγες, αλλά και από τα υπέρογκα ποσά που δίνει το κράτος μας προς το ψευδοκράτος.
Προσωπικά έχω να προσθέσω και άλλες απλές και πολύ λογικές προτάσεις για βελτίωση της οικονομικής κατάστασης στην Κύπρο.
1. Προτείνω όπως φορολογηθούν τα έσοδα των κομμάτων και να μειωθούν οι χορηγίες του κράτους προς αυτά.
2. Να σταματήσουν οι βουλευτές να έχουν το δικαίωμα να αγοράζουν πανάκριβα και υπερπολυτελή αυτοκίνητα χωρίς να πληρώνουν φόρο για αυτά. Με αυτό στερούν από το κράτος τεράστια ποσά από τις φορολογίες.
3. Να γίνουν προσπάθειες αξιοποίησης των πολλών μνημείων και φυσικών ομορφιών του νησιού. Αυτό σε συνδυασμό με την δημιουργία διαφόρων χώρων αναψυχής για τους τουρίστες θα καταστήσουν την Κύπρο ένα πολύ ελκυστικό προωρισμό για τους ξένους. Αυτό μπορεί να γίνει με επιτυχία αν διαφημιστούν σωστά στο εξωτερικό.
4. Να σταματήσουν να δίνονται σε διάφορες εταιρίες ανοικτά συμβόλαια για διάφορες προσφορές που προσφέρουν στο κράτος.
Συνοψίζοντας όλα τα πιο πάνω δυστυχώς για ακόμη μια φορά διαπιστώνουμε ότι οι "μεγάλοι καρχαρίες" ευλογίζουν τα γένια τους, σε αντίθεση με τον "λαουτζίκο", ο οποίος για ακόμη μια φορά θα κληθεί να πληρώσει τα σπασμένα. Για πολλοστή φορά θα τιμωρηθεί αυτός, για τους κακούς χειρισμούς και τις απαράδεκτες παραλήψεις των "προνομιούχων" της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας.
ΥΓ. Συγχαρητήρια στους μάγκες της Εθνικής Ελλάδος για την μεγάλη τους νίκη στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Για άλλη μια φορά έχουμε γίνει περήφανοι για αυτή την ομάδα. Εντός των ημερών θα προσπαθήσω να έχω και σχετικό κείμενο.
Παρασκευή 18 Ιουνίου 2010
Κυριακή 13 Ιουνίου 2010
ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ
“We are the champions!”
Έχει γίνει ο δεύτερος ύμνος της ομάδας μπάσκετ του Παναθηναϊκού. Το «We are the Champions», η φωνή του Φρέντι Μέρκιουρι των Queen έγραψε για μία ακόμη φορά το φινάλε μιας αγωνιστικής περιόδου. Η απονομή του τίτλου, η άρση της κούπας από τον Θανάση Γιαννακόπουλο και φυσικά τον αρχηγό της ομάδας. Δημήτρη Διαμαντίδη, ήταν ο επίλογος της αγωνιστικής περιόδου 2009 – 10.
Ένας ένας όλοι οι παίκτες, όλο το τεχνικό επιτελείο, αλλά και οι άνθρωποι που δουλεύουν και βρίσκονται κοντά στην ομάδα ατέλειωτες ώρες, όλη τη χρονιά, πήραν τα μετάλλιά τους και πανηγύρισαν, αποθεώθηκαν, έκαναν το γύρο του θριάμβου, βγήκαν φωτογραφίες, υπέγραψαν αυτόγραφα σε ένα καταπράσινο γήπεδο και μια γιορτή στο οποίο το απόλυτο επίκεντρο ήταν αυτοί και αυτή που έπρεπε: Η ομάδα που κάνει περήφανους όλους τους φίλους του Παναθηναϊκού εδώ και πάρα πολλά χρόνια: 31 πρωταθλήματα, 12 κύπελλα Ελλάδας, 5 Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, 1 διηπειρωτικό Κύπελλο. Όγδοο συνεχόμενο πρωτάθλημα Ελλάδας, το 12ο τα τελευταία 13 χρόνια… Η ομάδα απόλυτος κυρίαρχος του ελληνικού και του ευρωπαϊκού μπάσκετ…
Πηγή: ΚΑΕ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ
Σχόλιο ιστολογίου: Οι καλαθοσφαιριστές της πιο πετυχημένης ελληνικής ομάδας όλων των εποχών έδειξαν για ακόμη μια φορά πόσο μεγάλη καρδιά έχουν, καθώς κέρδισαν ακόμη μια φορά την εχθρική διαιτησία στο ΠΑΛΕ και τους οπαδούς του Ολυμπιακού που έδειξαν ακόμη μια φορά τις δολοφονικές τους προθέσεις. ΜΠΡΑΒΟ ΜΑΓΚΕΣ...
Πηγή: ΚΑΕ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ
Σχόλιο ιστολογίου: Οι καλαθοσφαιριστές της πιο πετυχημένης ελληνικής ομάδας όλων των εποχών έδειξαν για ακόμη μια φορά πόσο μεγάλη καρδιά έχουν, καθώς κέρδισαν ακόμη μια φορά την εχθρική διαιτησία στο ΠΑΛΕ και τους οπαδούς του Ολυμπιακού που έδειξαν ακόμη μια φορά τις δολοφονικές τους προθέσεις. ΜΠΡΑΒΟ ΜΑΓΚΕΣ...
Τρίτη 8 Ιουνίου 2010
Ελληνοτουρκική Λυκοφιλία και Ενδοκυπριακή Ψευδοεπαναπροσέγγιση
ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ «ΙΠΕΚΤΣΙ»
Ο Αμπντί Ιπεκτσί (Abdi İpekçi) δολοφονήθηκε την 1η Φεβρουαρίου 1979 στην Κωνσταντινούπολη από μέλη της οργάνωσης Γκρίζοι Λύκοι. Ήταν Τούρκος δημοσιογράφος και διευθυντής έκδοσης της εφημερίδας Μιλιέτ. Θεωρήθηκε υπερασπιστής των δικαιωμάτων των μειονοτήτων στην Τουρκία, καθώς και του διαλόγου και του συμβιβασμού με την Ελλάδα. Οι εφημερίδες «Ελευθεροτυπία» και «Μιλλιέτ» ανέλαβαν τη σύσταση ελληνοτουρκικής επιτροπής για τη βράβευση δημοσιευμάτων που συμβάλλουν στη σύσφιξη των σχέσεων Ελλάδος και Τουρκίας.
Η πρώτη απονομή του βραβείου έγινε τον Μάρτιο του 1981. Το βραβείο Αμπντί Ιπεκτσί απονέμεται κάθε δύο χρόνια εκ περιτροπής στην Αθήνα και στην Κωνσταντινούπολη, ενώ από το 1986 τελεί υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών. Το έμβλημα του βραβείου, είναι ένα περιστέρι και μια σφιγμένη γροθιά με ένα κλαδί ελιάς και σχεδιαστηκε από τον Τούρκο γραφίστα Μεγκνού Ερτέλ.
Τα Βραβεία Ιπεκτσί διακρίνονται σε «Ειδικά Βραβεία», «Επικοινωνίας», «Μαθητικά», «Βραβεία Λογοτεχνίας», «Λαογραφία-Πραγματείες», «Μουσικές Συνθέσες» κ.α.
Στις 4 Ιουνίου 1997, οι Μητσοτάκης και Γ. Παπανδρέου βραβεύτηκαν με το «Ειδικό Βραβείο Ιπεκτσί»... Αμέσως μετά από το δραματικό 1996: την κρίση των Ιμίων, τη γκριζοποίηση του Αιγαίου και τη δολοφονία των ηρώων μας Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού στη Δερύνεια από τους Γκρίζους Λύκους...
Το ήθος των δυο αυτών πολιτικών ανδρών αντικατοπτρίζεται από τα έργα και τους λόγουος τους: Ο μεν Μητσοτάκης, επί Προεδρίας του Ναινέκου Γιώργου Βασιλείου, είχε αποκαλέσει την Κύπρο «πόρνη της Μεσογείου», ο δε Γιωργάκης, τον Ιούλιο του 2001 χόρεψε το ιστορικό ζεϊμπέκικο στην Έφεσο, υπό τα παλαμάκια των Γκρίζων Λύκων...
Για όσους παρέλαβαν το Βραβείο της Ντροπής – Ιπεκτσί, επισυνάπτω το ποίημα «Το Μίσος» *, που φέρει συγγραφέα τον Αμπντί Ιπεκτσί και δημοσιεύθηκε στη Μιλλιέτ, υπό τη δική του Αρχισυνταξία, στις 14 Ιουλίου 1974...
4 ΙΟΥΝΙΟΥ 2010: Ο ΧΡΙΣΤΟΦΙΑΣ «ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΕΓΓΙΖΕΙ» ΤΟΝ ΕΡΟΓΛΟΥ...
Χθες, ο Ειδικός Σύμβουλος του Γ. Γ. του ΟΗΕ Αλεξάντερ Ντάουνερ, επιβεβαίωσε με σχετική ανάγνωση τη θέληση των Χριστόφια και Έρογλου για εμμονή στη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, στη βάση της Πολιτικής Ισότητας. Τα περί Ομοσπονδοποίησης, η στήλη τα ανέφερε δεκάδες φορές. Δεν μπορούμε όμως παρά να μή θίξουμε την υποδούλωση των ηγεσιών μας στη Διχοτόμηση της πατρίδας μας μέσω της Ομοσπονδίας και το ραγιαδισμό μας απέναντι στους σύγχρνους Σουλτάνους, Ερντογάν και Έρογλου.
Θίγουμε την εκμετάλλευση που δεχόμαστε από τους Αγγλοαμερικανούς αποικιοκράτες. Τα ξενόφερτα ομοσπονδιακά σχέδια διάλυσης των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και των εθνικών μας κυττάρων.
Απορρίπτουμε τη συνέχιση του ξεπουλήματος της Κύπρου, για χάριν της Ελληνοτουρκικής φιλίας, των βραβείων της Ντροπής και της απαράδεκτης επαναπροσέγγισης με τους παρανομούντες και εκμεταλλευτές Τ/κύπριους.
Απαιτούμε την άμεση έξοδο από τις «δικοινοτικές συνομιλίες» και την ανάληψη μακροχρόνιου αγώνα για την Απελευθέρωση της Κύπρου και αποκατάσταση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδος στο Αιγαίο.
Η εθνική μας αξιοπρέπεια και το ένστικτο της επιβίωσης στη γή των πατέρων και των ηρώων μας, είναι υπεράνω των πρόσκαιρων καταναλωτικών μικροτήτων, που κατέλαβαν την κουλτούρα και την κοινωνία μας.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ
*«Το Μίσος»
«Όσο υπάρχει ο πρόστυχος ο Έλληνας σ' αυτό το κόσμο
δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου.
Σαν στέκομαι και τον κοιτάζω τον σκύλο
δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου,
χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος.
Εκδίκηση να πάρω είναι ο μοναδικός μου στόχος
σαν αναμετρηθώ στης μάχης το πεδίο
χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια να κλαδέψω σε μια μέρα
δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου,
χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος.
Τα κεφάλια τριάντα χιλιάδων να πολτοποιούσα
Τα δόντια δέκα χιλιάδων με την τανάλια να έβγαζα
εκατό χιλιάδων τα πτώματα να σκορπούσα στις ρεματιές
δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου,
χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος.
Ο κόσμος όλος ξέρει πόσο ανώτερος είναι ο Τούρκος
και πόση κακοήθεια φωλιάζει στο μυαλό του Έλληνα
πέντε χιλιάδων τα πτώματα να έκαιγα στους κλιβάνους
δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου,
χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος.
Σαράντα χιλιάδες τους να σούβλιζα με την λόγχη μου,
ογδόντα χιλιάδες τους να έστελνα στη κόλαση
εκατό χιλιάδες τους να κρεμούσα στο σκοινί
δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου,
χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος!
Παρασκευή 4 Ιουνίου 2010
Ανάλυση: Η Τουρκο-ισραηλινή διένεξη και το ελληνικό παράδειγμα!
Ο Τουρκο-ισραηλινός άξονας, αποτέλεσε από τη δεκαετία του ’90 τον πιο αξιόπιστο σύμμαχο για την αμερικανική ιμπεριαλιστική πολιτική στη Μέση Ανατολή. Πράγματι, Τουρκία και Ισραήλ, λόγω και των ισχυρών τους λόμπι στις ΗΠΑ, έχουν έως σήμερα την ξεκάθαρη υποστήριξη της υπερδύναμης στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν (π.χ Ελληνοτουρκικές σχέσεις, και Αραβοϊσραηλινή διαμάχη αντίστοιχα). Τόσο η Τουρκία, όσο και το Ισραήλ, με την ανοχή των ΗΠΑ και την αναδυόμενη στρατιωτική τους παρουσία στην περιοχή, εξελίχθηκαν σε περιφερειακές υπερδυνάμεις: η Ανατολική Μεσόγειος είναι πλήρως υπό τον έλεγχό τους (οι κοινές αεροναυτικές ασκήσεις «Αξιόπιστη Γοργόνα» που διεξάγονταν μέχρι πέρσι, διέλυαν τα ελλαδοκυπριακά κυριαρχικά δικαιώματα στις αποκλειστικές οικονομικές ζώνες, από το Καστελλόριζο, ως τις νότιες θάλασσες της Κύπρου!).
Αναπόφευκτα, όπως η παγκόσμια πολιτική ιστορία διδάσκει, ο συνεταιρισμός της Αν. Μεσογείου θα είχε και τα όρια του, καθώς και οι δυο χώρες διακατέχονται από επεκτατική νοοτροπία, ενώ η Τουρκία ιδιαίτερα, αναπτύσσει το δόγμα του «Νεο-οθωμανισμού», δηλαδή το στόχο της κατάκτησης ενός κυρίαρχου ρόλου στο παγκόσμιο γεωπολιτικό σύστημα, μέσω της συνύπαρξης της φιλοδυτικής προσέγγισης στην εξωτερική πολιτική, με τη διείσδυση στον ισλαμικό κόσμο. Ψυχολογικό παράγωγο του νεο-οθωμανισμού, είναι ο τουρκικός φθόνος έναντι του ισραηλινού σιωνισμού (το στοιχείο αυτό φαίνεται έντονα στο βιβλίο του Νταβούτογλου «Το στρατηγικό βάθος-η διεθνής θέση της Τουρκίας»), που εξυπηρετεί στην ανάδειξη της Τουρκίας ως ηγέτιδας δύναμης του μουσουλμανικού κόσμου.
Η αμφισβήτηση του ηγετικού περιφερειακού ρόλου του Ισραήλ από την Τουρκία, δεν άρχισε, προχθές με τη σφαγή των Τούρκων ακτιβιστών, αλλά αποτελεί μεθοδευμένη πολιτική της Άγκυρας, που εκφράστηκε και με τις πρόσφατες συμφωνίες με το Ιράν και τη Βραζιλία. Η Τουρκία σκόπιμα επέλεξε την τακτική της αντιπαράθεσης και ήγειρε τα δικαιώματα των Παλαιστινίων, προκειμένου να εγκαλέσει το Ισραήλ για παραβίαση της διεθνούς νομιμότητας.
Ως προς το επεισόδιο της Δευτέρας, δεδομένου ότι υπάρχουν βάσιμες υποψίες ότι το γεγονός ήταν κατευθυνόμενο από την Άγκυρα (η ισλαμική οργάνωση ΙΗΗ, που χρησιμοποείται συχνά από τις Τουρκικές Μυστικές Υπηρεσίες σε διαδηλώσεις εναντίον του διεθνούς σιωνισμού, ήταν πίσω από την αποστολή της «ανθρωπιστικής βοήθειας» προς τους Παλαιστινίους), υπάρχουν δυο εκτιμήσεις:
1) Το Ισραήλ έπεσε στην παγίδα της Άγκυρας, ασκώντας κρατική τρομοκρατία και δολοφονική επίθεση στο τουρκικό πλοιάριο ανθρωπιστικής βοήθειας «MaviMarmara», προκαλώντας τη διεθνή κατακραυγή. Αυτόματα πρόσφερε πολιτική νίκη στους ορκισμένους εχθρούς του Ισραήλ: στις ισλαμικές κυβερνήσεις του Ιράν και της Συρίας, καθώς και στις οργανώσεις Χαμάς και Χεζμπολλάχ. Επί τούτου, τα ισραηλινά ΜΜΕ ασκούν κριτική στον Πρωθυπουργό Βενιαμίν Νετανιάχου και στους Υπουργούς Άμυνας και Στρατηγικών Σχέσεων, Εχούντ Μπάρακ και Μοσέ Γιααλόν, ότι θα μπορούσαν να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση, για πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση του στολίσκου των ακτιβιστών.
2) Η ενέργεια του Ισραήλ ήταν συνειδητή και μετέφερε συγκεκριμένα μηνύματα διεθνώς, ιδιαίτερα στην Άγκυρα: επέδειξε δύναμη ισχύος, ανατρέποντας την περιφερειακή ηγεμονία της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Ταυτόχρονα, συσπειρώνει το εβραϊκό λόμπι στις ΗΠΑ, που μέχρι σήμερα κρατούσε αμφίρροπη στάση απέναντι στην Τουρκία.
Άμεσες συνέπειες του επεισοδίου, είναι η επιβράδυνση (ίσως και ακύρωση) της κατασκευής του τουρκοϊσραηλινού αγωγού Medstream, για τη μεταφορά φυσικού αερίου, πετρελαίου και νερού από την Τουρκία προς το Ισραήλ. Επίσης, ενδεχομένως να υπάρχει πολιτικό κόστος στην κατασκευή του σταθμού παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στο Ισραήλ από την τουρκική εταιρεία Zorlu Enerji. Οι τουρκοϊσραηλινές σχέσεις θα έχουν κόστος και στον οικονομικό τομέα, καθώς ανακοινώσεις καταδίκης της ισραηλινή επίθεσης, εξέδωσαν ο Σύνδεσμος Επιχειρηματιών και Βιομηχάνων της Τουρκίας, ο Σύνδεσμος Χρηματιστηρίων και Επιμελητηρίων, το Εμπορικό Επιμελητήριο Κωνσταντινούπολης και ο Σύνδεσμος Ανεξάρτητων Επιχειρηματιών και Βιομηχάνων. Από την άλλη, οι Ισραηλινοί ακύρωσαν όλες τις τουριστικές κρατήσεις και δρομολόγια προς Τουρκία, ενώ το Τελ Αβίβ κάλεσε τους Ισραηλινούς υπηκόους που περνούν τις διακοπές τους στη Τουρκία να επιστρέψουν πίσω.
Ενδεικτικές του κλίματος, είναι οι δηλώσεις Ερντογάν: «κανείς να μη δοκιμάσει τις αντοχές της Τουρκίας. Όσο πολύτιμη είναι η φιλία της Τουρκίας, άλλο τόσο ισχυρή είναι και η εχθρότητά της. Τόνισε επίσης πως το Ισραήλ πρέπει οπωσδήποτε να τιμωρηθεί». Ταυτόχρονα, ο Τούρκος Υπ. Εξωτερικών Νταβούτογλου, στο Σ.Α του ΟΗΕ ζήτησε να ξεκινήσει διεθνής ανάκριση για την επίθεση του Ισραήλ και χαραχτηριστικά ανέφερε ότι «στα χέρια του Ισραήλ υπάρχει αίμα»...
Η εξέλιξη της τουρκοϊσραηλινής αντιπαράθεσης θα είναι έντονη, δε νομίζω όμως ότι θα εξελιχθεί σε σύγκρουση, στρατιωτική ή άλλως πως. Ούτως ή άλλως, κανείς δεν είναι σε θέση να προβλέψει τα γεγονότα, καθώς τέτοιες εξελίξεις μεταβάλλουν τη γεωπολιτική ισορροπία της περιοχής. Παρ’ όλ’ αυτά, για τον Ελληνισμό, το αντικείμενο είναι ο παραδειγματισμός από τις εκατέρωθεν αντιδράσεις των εμπλεκομένων:
Η Τουρκία με σκληρή γλώσσα προειδοποιεί προς πάσα κατεύθυνση ότι το Ισραήλ πρέπει να τιμωρηθεί, αναδεικνύοντας τις ισραηλινές παραβιάσεις και δολοφονίες στα διεθνή θαλάσσια ύδατα. Αντίστροφα, το Ισραήλ, έχοντας επίγνωση των τουρκικών βλέψεων για πλήρη επικυριαρχία στην Αν. Μεσόγειο, άσκησε στρατιωτική βία σε Τούρκους υπηκόους, βάζοντας σε δύσκολη θέση τον Αμερικανό Πρόεδρο Ομπάμα, αλλά και θέτοντας την αμερικανική πολιτική στο Μεσανατολικό σε επικίνδυνες ατραπούς, με τη διάλυση του τουρκοϊσραηλινού άξονα.
Ποιες είναι οι αντιδράσεις Ελλάδος-Κύπρου στις συνεχιζόμενες παραβιάσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και στα διαχρονικά εγκλήματά της στην Κύπρο; Αντί να καταγγέλλουμε την Τουρκία για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων μας δικαιωμάτων, υποκύπτουμε ως υποτελείς και ραγιάδες στο νεο-οθωμανισμό, αλλά και στους νατοϊκούς σχεδιασμούς... η Αθήνα, δεν πράττει βάσει των αντικειμενικών ζωτικών της συμφερόντων, αλλά καθ’ υπόδειξην της Ουάσινγκτον, για συγκράτηση της ν/ανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο. Βασική συνέπεια αυτής της πολιτικής, είναι η επιδίωξη της «ελληνοτουρκικής φιλίας», που εδραζομενη στο «δίκαιο του ισχυροτέρου» γκριζοπειεί καθημερινά μια άλλοτε ελληνική θάλασσα: το Αιγαίο!
Επίσης, πέραν των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της Τουρκίας σε όλους τους τομείς, οι επικοινωνιακές νίκες των Τούρκων, ως θεματοφύλακες του Διεθνούς Δικαίου, με την εκλογή τους στο Σ. Α. του ΟΗΕ, μετεξελίσσονται σε ουσιαστικές ήττες για τον ελληνισμό, με την αποενοχοποίηση της Τουρκίας από την κατοχή κυπριακού εδάφους.
Τέλος, το νεο-οθωμανικό όραμα και η διαμάχη Ισραήλ –Τουρκίας αυτή καθ΄εαυτή, θέτει τη στρατηγική σημασία της Κύπρου ως αντικειμενικό σκοπό της Τουρκίας: η τουρκική κυπριακή αεροναυτική στρατιωτική βάση θα ελέγχει τον Περσικό Κόλπο και την Κασπία, όπως και τις υδάτινες αρτηρίες του Άδεν και του Ορμούζ. Η Τουρκία αποσκοπεί στη μακροπρόθεσμη αποσύνδεση του Κυπριακού από τα Ελληνοτουρκικά, την αυτονόμησή του και ένταξή του στους μεσανατολικούς επεκτατικούς σχεδιασμούς της.
Και πάλιν η ελληνική απάντηση είναι ανεπαρκής. Και πάλιν οι ελλαδοκυπριακές ηγεσίες αδυνατούν να συλλάβουν τις γεωπολιτικές ισορροπίες και να λάβουν δραστικά μέτρα αντιμετώπισης του τουρκικού ιμπεριαλισμού. Η Κύπρος σήμερα, βρίσκεται γεωγραφικά στο μέσον της τουρκο-ισραηλινής διένεξης, και έχει φροντίσει να καταργήσει το μόνο αξιόπιστο αμυντικό της σχεδιασμό: το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα Ελλάδος-Κύπρου!
Επειδή, μόνο η ισχυρή Αμυντικη Σύζευξη Ελλάδος-Κύπρου, μπορεί να εγγυηθεί την ελληνική ασφάλεια και σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο, η οποία δυστυχώς έχει καταντήσει το πειρατικό πασαλιμάνι των Εβραίων και των Τουρκων...
Αναπόφευκτα, όπως η παγκόσμια πολιτική ιστορία διδάσκει, ο συνεταιρισμός της Αν. Μεσογείου θα είχε και τα όρια του, καθώς και οι δυο χώρες διακατέχονται από επεκτατική νοοτροπία, ενώ η Τουρκία ιδιαίτερα, αναπτύσσει το δόγμα του «Νεο-οθωμανισμού», δηλαδή το στόχο της κατάκτησης ενός κυρίαρχου ρόλου στο παγκόσμιο γεωπολιτικό σύστημα, μέσω της συνύπαρξης της φιλοδυτικής προσέγγισης στην εξωτερική πολιτική, με τη διείσδυση στον ισλαμικό κόσμο. Ψυχολογικό παράγωγο του νεο-οθωμανισμού, είναι ο τουρκικός φθόνος έναντι του ισραηλινού σιωνισμού (το στοιχείο αυτό φαίνεται έντονα στο βιβλίο του Νταβούτογλου «Το στρατηγικό βάθος-η διεθνής θέση της Τουρκίας»), που εξυπηρετεί στην ανάδειξη της Τουρκίας ως ηγέτιδας δύναμης του μουσουλμανικού κόσμου.
Η αμφισβήτηση του ηγετικού περιφερειακού ρόλου του Ισραήλ από την Τουρκία, δεν άρχισε, προχθές με τη σφαγή των Τούρκων ακτιβιστών, αλλά αποτελεί μεθοδευμένη πολιτική της Άγκυρας, που εκφράστηκε και με τις πρόσφατες συμφωνίες με το Ιράν και τη Βραζιλία. Η Τουρκία σκόπιμα επέλεξε την τακτική της αντιπαράθεσης και ήγειρε τα δικαιώματα των Παλαιστινίων, προκειμένου να εγκαλέσει το Ισραήλ για παραβίαση της διεθνούς νομιμότητας.
Ως προς το επεισόδιο της Δευτέρας, δεδομένου ότι υπάρχουν βάσιμες υποψίες ότι το γεγονός ήταν κατευθυνόμενο από την Άγκυρα (η ισλαμική οργάνωση ΙΗΗ, που χρησιμοποείται συχνά από τις Τουρκικές Μυστικές Υπηρεσίες σε διαδηλώσεις εναντίον του διεθνούς σιωνισμού, ήταν πίσω από την αποστολή της «ανθρωπιστικής βοήθειας» προς τους Παλαιστινίους), υπάρχουν δυο εκτιμήσεις:
1) Το Ισραήλ έπεσε στην παγίδα της Άγκυρας, ασκώντας κρατική τρομοκρατία και δολοφονική επίθεση στο τουρκικό πλοιάριο ανθρωπιστικής βοήθειας «MaviMarmara», προκαλώντας τη διεθνή κατακραυγή. Αυτόματα πρόσφερε πολιτική νίκη στους ορκισμένους εχθρούς του Ισραήλ: στις ισλαμικές κυβερνήσεις του Ιράν και της Συρίας, καθώς και στις οργανώσεις Χαμάς και Χεζμπολλάχ. Επί τούτου, τα ισραηλινά ΜΜΕ ασκούν κριτική στον Πρωθυπουργό Βενιαμίν Νετανιάχου και στους Υπουργούς Άμυνας και Στρατηγικών Σχέσεων, Εχούντ Μπάρακ και Μοσέ Γιααλόν, ότι θα μπορούσαν να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση, για πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση του στολίσκου των ακτιβιστών.
2) Η ενέργεια του Ισραήλ ήταν συνειδητή και μετέφερε συγκεκριμένα μηνύματα διεθνώς, ιδιαίτερα στην Άγκυρα: επέδειξε δύναμη ισχύος, ανατρέποντας την περιφερειακή ηγεμονία της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Ταυτόχρονα, συσπειρώνει το εβραϊκό λόμπι στις ΗΠΑ, που μέχρι σήμερα κρατούσε αμφίρροπη στάση απέναντι στην Τουρκία.
Άμεσες συνέπειες του επεισοδίου, είναι η επιβράδυνση (ίσως και ακύρωση) της κατασκευής του τουρκοϊσραηλινού αγωγού Medstream, για τη μεταφορά φυσικού αερίου, πετρελαίου και νερού από την Τουρκία προς το Ισραήλ. Επίσης, ενδεχομένως να υπάρχει πολιτικό κόστος στην κατασκευή του σταθμού παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στο Ισραήλ από την τουρκική εταιρεία Zorlu Enerji. Οι τουρκοϊσραηλινές σχέσεις θα έχουν κόστος και στον οικονομικό τομέα, καθώς ανακοινώσεις καταδίκης της ισραηλινή επίθεσης, εξέδωσαν ο Σύνδεσμος Επιχειρηματιών και Βιομηχάνων της Τουρκίας, ο Σύνδεσμος Χρηματιστηρίων και Επιμελητηρίων, το Εμπορικό Επιμελητήριο Κωνσταντινούπολης και ο Σύνδεσμος Ανεξάρτητων Επιχειρηματιών και Βιομηχάνων. Από την άλλη, οι Ισραηλινοί ακύρωσαν όλες τις τουριστικές κρατήσεις και δρομολόγια προς Τουρκία, ενώ το Τελ Αβίβ κάλεσε τους Ισραηλινούς υπηκόους που περνούν τις διακοπές τους στη Τουρκία να επιστρέψουν πίσω.
Ενδεικτικές του κλίματος, είναι οι δηλώσεις Ερντογάν: «κανείς να μη δοκιμάσει τις αντοχές της Τουρκίας. Όσο πολύτιμη είναι η φιλία της Τουρκίας, άλλο τόσο ισχυρή είναι και η εχθρότητά της. Τόνισε επίσης πως το Ισραήλ πρέπει οπωσδήποτε να τιμωρηθεί». Ταυτόχρονα, ο Τούρκος Υπ. Εξωτερικών Νταβούτογλου, στο Σ.Α του ΟΗΕ ζήτησε να ξεκινήσει διεθνής ανάκριση για την επίθεση του Ισραήλ και χαραχτηριστικά ανέφερε ότι «στα χέρια του Ισραήλ υπάρχει αίμα»...
Η εξέλιξη της τουρκοϊσραηλινής αντιπαράθεσης θα είναι έντονη, δε νομίζω όμως ότι θα εξελιχθεί σε σύγκρουση, στρατιωτική ή άλλως πως. Ούτως ή άλλως, κανείς δεν είναι σε θέση να προβλέψει τα γεγονότα, καθώς τέτοιες εξελίξεις μεταβάλλουν τη γεωπολιτική ισορροπία της περιοχής. Παρ’ όλ’ αυτά, για τον Ελληνισμό, το αντικείμενο είναι ο παραδειγματισμός από τις εκατέρωθεν αντιδράσεις των εμπλεκομένων:
Η Τουρκία με σκληρή γλώσσα προειδοποιεί προς πάσα κατεύθυνση ότι το Ισραήλ πρέπει να τιμωρηθεί, αναδεικνύοντας τις ισραηλινές παραβιάσεις και δολοφονίες στα διεθνή θαλάσσια ύδατα. Αντίστροφα, το Ισραήλ, έχοντας επίγνωση των τουρκικών βλέψεων για πλήρη επικυριαρχία στην Αν. Μεσόγειο, άσκησε στρατιωτική βία σε Τούρκους υπηκόους, βάζοντας σε δύσκολη θέση τον Αμερικανό Πρόεδρο Ομπάμα, αλλά και θέτοντας την αμερικανική πολιτική στο Μεσανατολικό σε επικίνδυνες ατραπούς, με τη διάλυση του τουρκοϊσραηλινού άξονα.
Ποιες είναι οι αντιδράσεις Ελλάδος-Κύπρου στις συνεχιζόμενες παραβιάσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και στα διαχρονικά εγκλήματά της στην Κύπρο; Αντί να καταγγέλλουμε την Τουρκία για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων μας δικαιωμάτων, υποκύπτουμε ως υποτελείς και ραγιάδες στο νεο-οθωμανισμό, αλλά και στους νατοϊκούς σχεδιασμούς... η Αθήνα, δεν πράττει βάσει των αντικειμενικών ζωτικών της συμφερόντων, αλλά καθ’ υπόδειξην της Ουάσινγκτον, για συγκράτηση της ν/ανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο. Βασική συνέπεια αυτής της πολιτικής, είναι η επιδίωξη της «ελληνοτουρκικής φιλίας», που εδραζομενη στο «δίκαιο του ισχυροτέρου» γκριζοπειεί καθημερινά μια άλλοτε ελληνική θάλασσα: το Αιγαίο!
Επίσης, πέραν των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της Τουρκίας σε όλους τους τομείς, οι επικοινωνιακές νίκες των Τούρκων, ως θεματοφύλακες του Διεθνούς Δικαίου, με την εκλογή τους στο Σ. Α. του ΟΗΕ, μετεξελίσσονται σε ουσιαστικές ήττες για τον ελληνισμό, με την αποενοχοποίηση της Τουρκίας από την κατοχή κυπριακού εδάφους.
Τέλος, το νεο-οθωμανικό όραμα και η διαμάχη Ισραήλ –Τουρκίας αυτή καθ΄εαυτή, θέτει τη στρατηγική σημασία της Κύπρου ως αντικειμενικό σκοπό της Τουρκίας: η τουρκική κυπριακή αεροναυτική στρατιωτική βάση θα ελέγχει τον Περσικό Κόλπο και την Κασπία, όπως και τις υδάτινες αρτηρίες του Άδεν και του Ορμούζ. Η Τουρκία αποσκοπεί στη μακροπρόθεσμη αποσύνδεση του Κυπριακού από τα Ελληνοτουρκικά, την αυτονόμησή του και ένταξή του στους μεσανατολικούς επεκτατικούς σχεδιασμούς της.
Και πάλιν η ελληνική απάντηση είναι ανεπαρκής. Και πάλιν οι ελλαδοκυπριακές ηγεσίες αδυνατούν να συλλάβουν τις γεωπολιτικές ισορροπίες και να λάβουν δραστικά μέτρα αντιμετώπισης του τουρκικού ιμπεριαλισμού. Η Κύπρος σήμερα, βρίσκεται γεωγραφικά στο μέσον της τουρκο-ισραηλινής διένεξης, και έχει φροντίσει να καταργήσει το μόνο αξιόπιστο αμυντικό της σχεδιασμό: το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα Ελλάδος-Κύπρου!
Επειδή, μόνο η ισχυρή Αμυντικη Σύζευξη Ελλάδος-Κύπρου, μπορεί να εγγυηθεί την ελληνική ασφάλεια και σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο, η οποία δυστυχώς έχει καταντήσει το πειρατικό πασαλιμάνι των Εβραίων και των Τουρκων...
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ
Κυριακή 30 Μαΐου 2010
Η ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ: ΠΑΤΕΡΑΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ
Την Παρασκευή που μας πέρασε είχαμε το ΔΣ της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, το οποίο έδωσε παράταση στην τραγική διοικητική κατάσταση που βρίσκεται τον τελευταίο καιρό το ποδοσφαιρικό τμήμα του μεγαλύτερου συλλόγου της Ελλάδας. Μια κατάσταση που στην ουσία καθυστερεί κατά πολύ τον προγραμματισμό για την νέα ποδοσφαιρική χρονιά, στην οποία η ομάδα μας πρέπει να επικυρώσει την κυριαρχία της στο ποδοσφαιρικό στερέωμα της χώρας, αλλά και δημιουργεί προβλήματα και σε κάποια άλλα τμήματα του ερασιτέχνη καθώς όπως είναι ήδη γνωστό ότι λόγω των διοικητικών της ΠΑΕ χάθηκαν από το τμήμα πετοσφαίρισης δύο πρωτοκλασάτοι αθλητές του συλλόγου (Ζαγκούμνι, Σαμικά).
Ας περάσουμε όμως στα θέματα της ΠΑΕ. Είναι πραγματικά αδιανόητο οι βασικοί μετόχοι της ΠΑΕ οι οποίοι στην ουσία είναι συνέταιροι στην ομάδα να έχουν τέτοια κόντρα και να βγάζει ο καθένας ανακοινώσεις ενάντια σε άλλους μετόχους και το αντίστοιχο. Προταιρεότητα τους θα έπρεπε να ήταν να κάνουν αμοιβαίες υποχωρήσεις και να δουλέψουν όλοι μαζί για το καλό του Παναθηναϊκού μακριά από προσωπικά συμφέροντα και προσωπικές φιλοφοξίες.
Με δεδομένη την ιστορία του ποδοσφαιρικού Παναθηναϊκού τα τελευταία χρόνια είναι φανερό ότι η ομάδα χρειαζόταν ένα διοικητικό ηγέτη ο οποίος θα καθάριζε το παρασκήνιο και θα γκρέμιζε την ερυθρόλευκη παράγκα και θα έφτιαχνε μια ομάδα δυνατή που θα έπαιρνε τους εγχώριους τίτλους και θα πρωταγωνιστεί και στα Ευρωπαϊκά κύπελλα. Και σε αυτή την άποψη δεν συμφωνούμε μόνο εμείς οι απλοί οπαδοί του Παναθηναϊκού Α.Ο. αλλά και όλοι οι βασικοί μετόχοι του συλλόγου.
Η Προεδρία Πατέρα έχει περάσει από διάφορα στάδια. Αρχικά υπήρξε λύση κοινώς αποδεκτή από όλους τους βασικούς μετόχους. Στην συνέχεια ο Πατέρας δέχθηκε την κριτική των Γιαννακόπουλων και στην συνέχεια του Γιάννη Βαρδινογιάννη. Το χάος συνεχίστηκε με την πρόσφατη κόντρα του Βαρδινογιάννη με τον Ανδρέα Βγενόπουλο. Και έτσι φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση.
Με βάση όσα ανάφερα πιο πάνω τα οποία αν συνδυαστούν και με την πορεία της ομάδας κατά την τελευταία ποδοσφαιρική χρονιά οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι ο Πρόεδρος της ομάδας Νικόλας Πατέρας είχε ένα αρκετά πετυχημένο έργο κατά την θητεία. Σίγουρα από την θητεία του αυτή δεν έλειψαν και κάποια λάθη. Όμως λάθη δεν κάνει μόνο αυτός που δεν κάνει τίποτα και το αποτέλεσμα τον έχει δικαιώσει.
Επόμενο ραντεβού της διοίκησης της ΠΑΕ δόθηκε την Τετάρτη. Όλοι οι Παναθηναϊκοί ευελπιστούν ότι η συνεδρία του ΔΣ θα φέρει ενότητα σε διοικητικό επίπεδο και θα εκλέξει στην Προεδρία του ποδοσφαιρικού Παναθηναϊκού τον πιο κατάλληλο για να εκπληρώσει κατά την θητεία του, τους στόχους του συλλόγου αλλά και τα όνειρα του κάθε Παναθηναϊκού οπαδού. Και με τα μέχρι τώρα δεδομένα επαναλαμβάνω επιβάλλεται να παραμείνει και τα επόμενα χρόνια στην Προεδρία ο Νικόλας Πατέρας.
Σάββατο 29 Μαΐου 2010
Επέτειος θρήνου και ελπίδας
Με τον Γιάννη Σπανό
Η αποφράς επέτειος της 29ης Μαΐου 1453 δεν είναι μόνο ηφαίστειο εθνικού πόνου, που σιγοβράζει επί 557 χρόνια. Είναι το σύμβολο της πικρίας της άσβεστης αλλά και της ελπίδας που κράτησε στα πόδια της τη Ρωμιοσύνη και την οδήγησε σε επικές εξορμήσεις, όπως το 1821 με την παλιγγενεσία, το 1912-13 με τους Βαλκανικούς Πολέμους, το 1919 με τη Μικρασιατική Εκστρατεία, το 1955 με τον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ.
Παράλληλα, όμως, η επέτειος είναι η κιβωτός των στοιχείων φρονηματισμού. Των παραδειγμάτων προς αποφυγήν, αλλά και των εμπειριών που καταξιώνουν και συντείνουν στη δικαίωση των αγώνων και των προσδοκιών ενός δεινοπαθούντος λαού.
Προ πάντων, η επέτειος της αλώσεως προσφέρει στην αιωνιότητα το μαρμαρωμένο πρότυπο του ηγέτη που δεν ενδίδει στο φόβο και στις προσφορές υποσχέσεων, αλλά αγωνίζεται επικεφαλής του λαού για την τιμή του ανθρώπου, το φιλότιμο του αγωνιστή και τη λευτεριά της πατρίδας.
Και ο Κανσταντίνος Παλαιολόγος ήταν και παραμένει το πρότυπο του ηγέτη, ανεπανάληπτου ώς τώρα, αλλ' αναγκαίου για την υπαρξιακή διάρκεια του Ελληνισμού. Αρνήθηκε να ενδώσει στην υπόσχεση της ζωής με αντάλλαγμα την παράδοση της βασιλεύουσας Πόλης. Επέλεξε και διεκήρυξε τον αγώνα στην πύλη του Ρωμανού, αν και γνώριζε ότι εκεί τον περίμενε ο θάνατος. Ότι οι Τούρκοι θα περάσουν πατώντας στο άψυχο κορμί του πολεμιστή. «Περί την δευτέραν αλεκτροφωνίαν», λίγο πριν ξημερώσει, ο τελευταίος Βασιλιάς του Ελληνισμού των μέσων χρόνων, μετουσίωσε το προσκλητήριο του Λακεδαιμόνιου Βασιλιά και βροντοφώναζε τον αντίλαλο του Λεωνίδα, απλώνοντας στο Έθνος τον όρο της αγιοσύνης και του υπέρτατου χρέους που καταξιώνει τον ηγέτη στον ατέρμονα χρόνο.
Η σκέψη αντλεί όμως, πέραν των ιδεών και των προτύπων, και τα διδάγματα που απορρέουν από τη φρικωδέστερη καταστροφή της Ιστορίας, την άλωση και την πτώση της αιωνίας πρωτεύουσας του Ελληνισμού, που έκτοτε δεν αξιώθηκε ηγέτης να διεκδικήσει την απελευθέρωσή της. Και ο ελεύθερος νους διακρίνει στο έρεβος των συνθεμών τα αίτια που έσυραν στο δράμα. Επισημαίνει την εστία της τραγωδίας. Τη διολίσθηση από την αναγκαιότητα της ομοψυχίας των κινδυνευόντων. Τον επάρατο ενδοτισμό, σαν γέννημα της εγκατάλειψης των κρυστάλλινων σκοπών.
Τη σύγχυση που προκαλούν οι φανατισμοί, τα έντονα πάθη, οι ενδοελληνικές έριδες, τα παράλογα πείσματα, όσα τυφλώνουν τους ανθρώπους και τους εξουδετερώνουν και επιφέρουν την παράλυση των αντιστασιακών δυνάμεων, που είναι οι προϋποθέσεις της έντιμης ύπαρξης και της διάρκειας στην ιστορική διαδρομή, οι όροι της καταξίωσης και της όρθιας παρουσίας στους κυκεώνες των αντιξοοτήτων και των εκθεμελιωτικών κλυδωνισμών της ζωής. Η 29η Μαΐου 1453 είναι επέτειος διαιώνιου θρήνου, αλλά και αστείρευτη πηγή ηγετικού προτύπου και στοιχείων φρονηματισμού.
ΠΗΓΗ: Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ
Η αποφράς επέτειος της 29ης Μαΐου 1453 δεν είναι μόνο ηφαίστειο εθνικού πόνου, που σιγοβράζει επί 557 χρόνια. Είναι το σύμβολο της πικρίας της άσβεστης αλλά και της ελπίδας που κράτησε στα πόδια της τη Ρωμιοσύνη και την οδήγησε σε επικές εξορμήσεις, όπως το 1821 με την παλιγγενεσία, το 1912-13 με τους Βαλκανικούς Πολέμους, το 1919 με τη Μικρασιατική Εκστρατεία, το 1955 με τον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ.
Παράλληλα, όμως, η επέτειος είναι η κιβωτός των στοιχείων φρονηματισμού. Των παραδειγμάτων προς αποφυγήν, αλλά και των εμπειριών που καταξιώνουν και συντείνουν στη δικαίωση των αγώνων και των προσδοκιών ενός δεινοπαθούντος λαού.
Προ πάντων, η επέτειος της αλώσεως προσφέρει στην αιωνιότητα το μαρμαρωμένο πρότυπο του ηγέτη που δεν ενδίδει στο φόβο και στις προσφορές υποσχέσεων, αλλά αγωνίζεται επικεφαλής του λαού για την τιμή του ανθρώπου, το φιλότιμο του αγωνιστή και τη λευτεριά της πατρίδας.
Και ο Κανσταντίνος Παλαιολόγος ήταν και παραμένει το πρότυπο του ηγέτη, ανεπανάληπτου ώς τώρα, αλλ' αναγκαίου για την υπαρξιακή διάρκεια του Ελληνισμού. Αρνήθηκε να ενδώσει στην υπόσχεση της ζωής με αντάλλαγμα την παράδοση της βασιλεύουσας Πόλης. Επέλεξε και διεκήρυξε τον αγώνα στην πύλη του Ρωμανού, αν και γνώριζε ότι εκεί τον περίμενε ο θάνατος. Ότι οι Τούρκοι θα περάσουν πατώντας στο άψυχο κορμί του πολεμιστή. «Περί την δευτέραν αλεκτροφωνίαν», λίγο πριν ξημερώσει, ο τελευταίος Βασιλιάς του Ελληνισμού των μέσων χρόνων, μετουσίωσε το προσκλητήριο του Λακεδαιμόνιου Βασιλιά και βροντοφώναζε τον αντίλαλο του Λεωνίδα, απλώνοντας στο Έθνος τον όρο της αγιοσύνης και του υπέρτατου χρέους που καταξιώνει τον ηγέτη στον ατέρμονα χρόνο.
Η σκέψη αντλεί όμως, πέραν των ιδεών και των προτύπων, και τα διδάγματα που απορρέουν από τη φρικωδέστερη καταστροφή της Ιστορίας, την άλωση και την πτώση της αιωνίας πρωτεύουσας του Ελληνισμού, που έκτοτε δεν αξιώθηκε ηγέτης να διεκδικήσει την απελευθέρωσή της. Και ο ελεύθερος νους διακρίνει στο έρεβος των συνθεμών τα αίτια που έσυραν στο δράμα. Επισημαίνει την εστία της τραγωδίας. Τη διολίσθηση από την αναγκαιότητα της ομοψυχίας των κινδυνευόντων. Τον επάρατο ενδοτισμό, σαν γέννημα της εγκατάλειψης των κρυστάλλινων σκοπών.
Τη σύγχυση που προκαλούν οι φανατισμοί, τα έντονα πάθη, οι ενδοελληνικές έριδες, τα παράλογα πείσματα, όσα τυφλώνουν τους ανθρώπους και τους εξουδετερώνουν και επιφέρουν την παράλυση των αντιστασιακών δυνάμεων, που είναι οι προϋποθέσεις της έντιμης ύπαρξης και της διάρκειας στην ιστορική διαδρομή, οι όροι της καταξίωσης και της όρθιας παρουσίας στους κυκεώνες των αντιξοοτήτων και των εκθεμελιωτικών κλυδωνισμών της ζωής. Η 29η Μαΐου 1453 είναι επέτειος διαιώνιου θρήνου, αλλά και αστείρευτη πηγή ηγετικού προτύπου και στοιχείων φρονηματισμού.
ΠΗΓΗ: Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)