Ρατσισμός ενάντια στους νομοταγείς πολίτες

Από την περίοδο του ανοίγματος των οδοφραγμάτων και μετά, βλέπουμε ένα πρωτάκουστο ρατσισμό της Κυπριακής Δημοκρατίας ενάντια στους νομοταγείς Έλληνες πολίτες της. Σε αυτό το συμπέρασμα μπορεί να καταλήξει ο καθένας αν παρακολουθήσει τι γίνεται στο νησί.

Περίπτωση 1: Η Κυπριακή Δημοκρατία εκδίδει διαβατήρια σε Τουρκοκύπριους πολίτες. Θα μου πείτε ότι καλά κάνει και δίνει διαβατήριο στους νόμιμους Τούρκους υπήκοους της. Είναι όμως νόμιμοι οι Τούρκοι υπήκοοι που λαμβάνουν διαβατήρια; Παραμένουν μετά την έκδοση του διαβατηρίου τους και "πολίτες" του ψευδοκράτους; Είναι παράνομο να είσαι "πολίτης" του ψευδοκράτους, συνεπώς και μέρος της ανταρσίας ενάντια στην Κυπριακή Δημοκρατία (γιατί μόνο ανταρσία μπορεί να θεωρηθεί η ίδρυση του ψευδοκράτους του Ντενκτάς).

Περίπτωση 2: Επειδή τυγχαίνει να οδηγώ αρκετές ώρες της μέρας στους αυτοκινητόδρομους της Κύπρου, είμαι σε θέση να γνωρίζω καλά ότι στους δρόμους της ελεύθερης Κύπρου κυκλοφορούν εκατοντάδες οχήματα που φέρουν τις παράνομες πινακίδες του ψευδοκράτους, τα οποία στο 90% τρέχουν με πολύ ψηλές ταχύτητες και κατά πολύ πιο πάνω από το επιτρεπτό όριο, με αποτέλεσμα να είναι επικίνδυνοι για τους υπόλοιπους οδηγους. Πρόσφατα έτυχε να βρεθώ σε τραπέζι με αστυνομικό που υπηρετεί στην τροχαία και όταν τον ρώτησα γιατί δεν τους ελέγχουν μου ανάφερε ότι δεν σταματάνε όταν κληθούν και δεν υπάρχει τρόπος να εντοπιστούν μετά!!! Αλήθεια πως προστατεύει η Δημοκρατία τους πολίτες της από τους Τούρκους οδηγούς; Ποια η εγγύηση ότι θα αποζημιωθούν οι Έλληνες οδηγοί σε περίπτωση ατυχήματος με Τούρκους, όταν τα οχήματα τους είναι ασφαλισμένα στο ψευδοκράτος;

Περίπτωση 3: Οι Τούρκοι υπήκοοι της Δημοκρατίας έχουν προτεραιότητα σε όλες σχεδόν τις δημόσιες υπηρεσίες και τα νοσοκομεία. Αυτό το μέτρο δεν είναι ρατσιστικό ενάντια στους Έλληνες πολίτες που σε πολλές περιπτώσεις χάνουν μεροκάματο για να μπορέσουν να τακτοποιήσουν κάποια εκκρεμότητα τους και βλέπουν τους Τούρκους συμπολίτες τους να παίρνουν την σειρά τους;

Όλες οι πιο πάνω ρατσιστικές ενέργειες της Κυπριακής Δημοκρατίας εις βάρος των Ελλήνων πολιτών της, δεν αποκλείεται να προκαλέσει την δικαιολογημένη καχυποψία των Ελλήνων πολιτών ενάντια στους Τούρκους πολίτες αλλά ακόμη και προσφυγές ενάντια στην Δημοκρατία στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο (έχει γίνει ήδη μια).

Η Κοίμηση της Θεοτόκου

Η Κοίμηση της Θεοτόκου είναι μια Θεομητορική εορτή των Χριστιανικών Εκκλησιών, η οποία εορτάζεται στις 15 Αυγούστου. Στην Ελλάδα γιορτάζεται με ιδιαίτερη λαμπρότητα σε πολλά μέρη της χώρας, ονομάζεται δε και «Πάσχα του καλοκαιριού».

Κατά την παράδοση, όταν η Παναγία πληροφορήθηκε άνωθεν τον επικείμενο θάνατό της, προσευχήθηκε στο όρος των Ελαιών, ετοιμάστηκε και ανέφερε το γεγονός στους Αποστόλους. Επειδή κατά την ημέρα της κοίμησης δεν ήταν όλοι οι Απόστολοι στα Ιεροσόλυμα, μια νεφέλη τους άρπαξε και τους έφερε κοντά της. Την τοποθέτησαν στο μνήμα της Γεσθημανής. Μετά από τρεις μέρες ο τάφος ήταν άδειος. Η Παναγία ανελήφθη στους ουρανούς.

Κατά την παράδοση, είθισται περίοδος νηστείας για τη συγκεκριμένη εορτή, που καθιερώθηκε τον 7ο αιώνα. Αρχικά ήταν χωρισμένη σε δύο περιόδους, εκείνη πριν την γιορτή της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα και εκείνη πριν της γιορτής της Κοίμησης της Θεοτόκου. Το 10ο αιώνα, συνενώθηκαν σε μια νηστεία που περιλαμβάνει 14 ημέρες και ξεκινά την 1η Αυγούστου. Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης νηστείας, νηστεύεται το λάδι εκτός του Σαββάτου και της Κυριακής, ενώ στη γιορτή της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα καταλύεται το ψάρι. Κατά τη γιορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου καταλύονται τα πάντα, εκτός κι αν η γιορτή πέσει σε ημέρα Τετάρτη ή Παρασκευή, οπότε καταλύεται μόνο το ψάρι.

Σημείωση: Το Ιστολόγιο μας εύχεται χρόνια πολλά και ευτυχισμένα σε όλους τους εορτάζοντες...

Αντιτορπιλικό Έλλη

Στις 15 Αυγούστου 1940 κατά την διάρκεια του εορτασμού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Παναγία της Τήνου, οι Ιταλοί με τα υποβρύχια τους και θέλοντας να στείλουν ένα μήνυμα ισχύος στην Ελλάδα κτυπούν με τορπίλη και βυθίζουν το αντιτορπιλικό "Έλλη" που είχε στο λιμάνι του νησιού για την απονομή των τιμών προς την Παναγία.

Αυτό ήταν το πρώτο πλήγμα της Ελλάδος από τους φασίστες της Ιταλίας κατά την διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Λίγους μήνες μετά η Ιταλία θα επιτεθεί στην Ελλάδα από τα βουνά της Βορείας Ηπείρου.

Ας δούμε πως περιγράφει ο Αντιναύαρχος ε.α. Γρηγόριος Μεζεβίρης τα γεγονότα κατά την διάρκεια αλλά και που ακολούθησαν τον τορπιλισμό:

«Την 15η Αυγούστου 1940, ενώ βρισκόμουνα στην Αθήνα, ο Διευθυντής της Δ.Ρ.Υ.Ν. με πληροφορούσε τον τορπιλισμό και τη καταβύθιση της ΕΛΛΗΣ από άγνωστο υποβρύχιο. Κατέβηκα αμέσως στον Ναύσταθμο και έσπευσα να συναντήσω τον Αρχηγό του Στόλου, που είχε μόλις πληροφορηθεί το γεγονός. Ήταν έξαλλος και φοβερά αγανακτισμένος κατά του Υφυπουργού. Παρά τους αιφνιδιαστικούς βομβαρδισμούς πολεμικών μας σκαφών που είχαν προηγηθεί, ένα από τα μεγαλύτερα πλοία του Στόλου είχε διαταχθεί να παραμείνει επί ώρες αγκυροβολημένο σε όρμο τελείως ανοικτό, για να μην διακοπεί η παράδοση των καλών ειρηνικών καιρών της συμμετοχής του Ναυτικού στη θρησκευτική τελετή της Τήνου! Φαίνεται, μάλιστα, ότι το Γ.Ε.Ν., για να μην διακινδυνεύσει την ΕΛΛΗ, είχε εισηγηθεί την αποστολή του α/τ «ΑΕΤΟΣ». Ο Υφυπουργός όμως, επέμενε να αποσταλεί το εύδρομο για την μεγαλοπρεπέστερη συμμετοχή του Ναυτικού στην τελετή. Τη στιγμή που η δολοφόνος τορπίλη έπληττε την ΕΛΛΗ, το πλοίο έφερε μεγάλο σημαιοστολισμό, το επιτελείο του φορούσε τη μεγάλη στολή για να συμμετάσχει στη τελετή και το άγημα ετοιμάζονταν να αποβιβαστεί στη στεριά για να αποδώσει τις τιμές. Σύμφωνα με παλιό έθιμο, στη Τήνο είχαν συρρεύσει χιλιάδες προσκυνητές που δεν φαντάζονταν ότι την εποχή εκείνη η θάλασσα έκρυβε πολλούς κινδύνους.


Η Ιταλική τορπίλη προσκρούει στον κυματοθραύστη



Ήδη, δικαιολογημένα, οι προσκυνητές αυτοί βρίσκονταν σε μεγάλη αγωνία για την ασφαλή επιστροφή τους. Αποφασίστηκε λοιπόν, να επιστρέψουν με νηοπομπή που θα συνόδευαν τα α/τ «ΒΑΣ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ» και «ΒΑΣ. ΟΛΓΑ». Τα αντιτορπιλικά απέπλευσαν από τον Ναύσταθμο το επόμενο πρωί, προκειμένου να ειδοποιηθούν οι εμπόλεμοι για την κίνηση αυτή και να αποφευχθεί νέα….παρεξήγηση. Ο Αρχηγός του Στόλου επέβαινε στο α/τ «ΒΑΣ. ΟΛΓΑ» και εγώ στο α/τ «ΒΑΣ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ». Κατά τον πλου είχαν ληφθεί τα συνήθη σε καιρό πολέμου μέτρα. Ενώ παραπλέαμε τη Σύρο φάνηκε, σε ύψος 2.000 μέτρων περίπου αεροσκάφος στο οποίο δεν διακρίνονταν χαρακτηριστικά εθνικότητας με κατεύθυνση προς το α/τ «ΒΑΣ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ». Διέταξα τον αξιωματικό πυροβολικού του πλοίου οι σκοπευτές των Α/Α να παρακολουθούν το αεροσκάφος και τα πυροβόλα να ετοιμαστούν για έναρξη πυρός. Σε λίγο, δέσμη οκτώ μικρών βομβών έπεφτε σε απόσταση μερικών εκατοντάδων μέτρων από το α/τ «ΒΑΣ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ», αμέσως το πλοίο άρχισε να βάλλει κατά του αεροσκάφους και διαταζόταν «πλους ελίγδην» με πάση ταχύτητα, προκειμένου να διαταραχθεί η σκόπευση του αεροσκάφους. Ακολούθησε η πτώση άλλων δυο δεσμών των οκτώ βομβών και η τελευταία έπεσε μερικές δεκάδες μέτρα από το πλοίο. Δυστυχώς η ισχυρή θαλασσοταραχή δυσκόλευε πολύ τη σκόπευση των πολυβόλων μας και παρά το εντατικό πυρ το αεροσκάφος δεν κτυπήθηκε, αλλά ανέβηκε σε μεγάλο ύψος και εξαφανίστηκε στον ορίζοντα.



Κατά τον κατάπλου στην Τήνο, το α/τ «ΒΑΣ. ΟΛΓΑ» αγκυροβόλησε, ενώ για προστασία, το α/τ «ΒΑΣ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ» κινούνταν με μεγάλη ταχύτητα γύρω από το αγκυροβόλιο. Κανένα από τα πλοία μας δεν διέθετε την εποχή εκείνη συσκευή εντοπισμού υποβρυχίων. Όπως εξακριβώθηκε, εκτός από την μοιραία τορπίλη που είχε βυθίσει την ΕΛΛΗ, είχαν βληθεί άλλες δυο τορπίλες που είχαν προσκρούσει στον κυματοθραύστη. Διαπιστώθηκε, από θραύσματα των τορπιλών που βρέθηκαν, ότι ήταν ιταλικής προέλευσης. Όσον αφορά το μικρό μας εύδρομο, το μόνο ίχνος του που βρήκαμε ήταν η άκρη του καταρτιού του που προεξείχε από τη θάλασσα.



Αποπλεύσαμε από την Τήνο τις πρώτες απογευματινές ώρες συνοδεύοντας τα πλοία των προσκυνητών και χωρίς άλλο επεισόδιο καταπλεύσαμε στον Πειραιά. Πλήθη κόσμου και μέλη της Κυβερνήσεως περίμεναν με αγωνία τον κατάπλου της νηοπομπής.



Μετά τη τελευταία αυτή εχθρική ενέργεια έγινε επί τέλους αντιληπτό ότι η επιθυμία μας να διατηρήσουμε την ουδετερότητα δεν ήταν από μόνη της αρκετή για να μας προφυλάξει από αιφνιδιασμούς και τραγικές εκπλήξεις. Επιβάλλονταν η λήψη προληπτικών μέτρων ασφάλειας. Διατάχθηκε η μεθόρμιση των πλοίων από τον Ναύσταθμο στον όρμο της Ελευσίνας, το μέγεθος του οποίου επέτρεπε τη διασπορά τους στο αγκυροβόλιο, για την αποφυγή ομαδικών καταστροφών σε περίπτωση αεροπορικής προσβολής. Αποφασίστηκε η τοποθέτηση ανθυποβρυχιακών φραγμάτων για την προστασία των λιμένων του Πειραιά και του Ναυστάθμου και ορισμένων εσωτερικών θαλασσίων οδών. Συμπληρώθηκαν τα μέτρα Α/Α άμυνας. Ανακλήθηκαν τα αντιτορπιλικά από την Μήλο και την Ναύπακτο και έγινε κινητοποίηση των πλοίων σε εφεδρεία.



Με την ιδιότητα του Ανωτέρου Διοικητή των «εν όρμω» πλοίων ρύθμισα την υπηρεσία τους, ως σε περίοδο πολέμου, ιδιαίτερα όσα αφορούσαν την Α/Α άμυνά τους. Μου ανατέθηκε επίσης από τον Αρχηγό σου Στόλου να μελετήσω με το Γ.Ε.Ν. τον τρόπο ενέργειας για την ταχύτερη δυνατή εκτέλεση της πόντισης των προβλεπομένων πεδίων ναρκών, μόλις ληφθεί η σχετική διαταγή. Επειδή για την επιχείρηση αυτή θα χρησιμοποιούνταν και όλα τα αντιτορπιλικά που διέθεταν σχετικές εγκαταστάσεις, ζήτησα με επιμονή να γίνει άμεσα εκπαίδευση των πλοίων στο έργο αυτό καθώς δεν είχε γίνει κατά την εκπαιδευτική περίοδο. Όταν μετά από δυο περίπου μήνες διατάχθηκα να προβώ στην άμεση πόντιση των πεδίων, καμιά σχετική άσκηση δεν είχε προηγηθεί.



Οι πρώτες νηοπομπές σε πολεμικές συνθήκες



Αρχές Σεπτεμβρίου 1940 ανέλαβα μια ενδιαφέρουσα αποστολή που είχε μορφή πολεμικής επιχειρήσεως σε ακήρυχτο πόλεμο, τη μεταφορά στην Αλεξανδρούπολη στρατιωτικών τμημάτων της Μεραρχίας Αρχιπελάγους. Για τον σκοπό αυτό τέθηκαν υπό τις διαταγές μου 4 αντιτορπιλικά, το «ΒΑΣ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ» και 3 τύπου «ΥΔΡΑ», 5 μεταγωγικά, 1 πετρελαιοφόρο για τον ανεφοδιασμό σε καύσιμα και η Μοίρα των 12 σύγχρονων υδροπλάνων ναυτικής συνεργασίας «DORNIER». Επέλεξα για βάση της δυνάμεως τον πολύ ευρύχωρο όρμο Γέρας της Μυτιλήνης που παρείχε άριστη προστασία από τα υποβρύχια και προσφερόταν για την εγκατάσταση βάσεως υδροπλάνων. Παρέμεινα στη βάση αυτή λίγες ημέρες, σε αναμονή συγκέντρωσης των εφέδρων στα λιμάνια επιβιβάσεως, οργανώνοντας τις δυνάμεις μου είχαν διατεθεί. Στο έργο αυτό με βοήθησε ο δραστήριος έφεδρος Πλοίαρχος του Β.Ν. Κ.Παναγιώτου, που ορίστηκε Μοίραρχος των μεταγωγικών.



Η έλλειψη προγενέστερης συνεργασίας της Αεροπορίας με το Ναυτικό ήταν εμφανής. Οι περισσότεροι από τους αεροπόρους δεν προέρχονταν από τις τάξεις του Ναυτικού και, αν και έδειχναν κάθε καλή θέληση, με μεγάλη δυσκολία συντονίζονταν στις αντιλήψεις του Ναυτικού, ως προς τον τρόπο εκτελέσεως των αποστολών. Επειδή δεν υπήρχε Αεροπορική Σχολή Πολέμου, οι αρχές της χρησιμοποιήσεως της αεροπορίας ναυτικής συνεργασίας που διδάσκονταν στην Ναυτική Σχολή Πολέμου δεν είχαν φθάσει σε εκείνους που επρόκειτο να τις εφαρμόσουν. Ακόμα και τη χρήση του κρυπτογραφικού κώδικα του Ναυτικού, εκείνη τη στιγμή μόνο μάθαιναν. Σε λίγο χρόνο όμως οι περισσότερες δυσκολίες είχαν ξεπεραστεί, είχε επικρατήσει πνεύμα ειλικρινούς συνεργασίας και βρέθηκα στην ευχάριστη θέση, στην έκθεση που υπέβαλλα στο τέλος της αποστολής, να εκφράσω την ικανοποίησή μου για την προσπάθεια που κατέβαλλαν οι αεροπόροι.



Η όλη επιχείρηση ήταν πολύ ιδιόρρυθμη. Τυπικά βρισκόμαστε σε ειρηνική περίοδο, αλλά υπήρχε ο εχθρός που παραμόνευε και που είχε ήδη δώσει αρκετά δείγματα των δολίων προθέσεών του. Ανά πάσα στιγμή μπορούσαν να βρεθούν στην πορεία μας υποβρύχια και νάρκες ή άγνωστα αεροσκάφη να μας αιφνιδιάσουν. Φυσικά οι κίνδυνοι αυτοί αντιμετωπίστηκαν όπως σε περίοδο πραγματικού πολέμου, με τη σημαντική διαφορά ότι και αν ακόμα εντοπίζαμε τον πιθανό εχθρό έπρεπε να περιμένουμε να μας επιτεθεί πρώτα, πριν αντεπιτεθούμε. Μια άλλη ιδιαιτερότητα που δυσκόλευε ακόμα την κατάσταση ήταν ότι στερούμασταν της μυστικότητας των κινήσεών μας, ενός από τα κυριότερα μέτρα άμυνας των νηοπομπών. Και αυτό διότι, για να αποφύγουμε κάθε πραγματική ή δήθεν παρεξήγηση σχετικά με την εθνικότητα των πλοίων, οι εμπόλεμοι ειδοποιούνταν για τις κινήσεις μας εγκαίρως και με κάθε λεπτομέρεια. Δύο ημέρες πριν αποπλεύσει κάθε νηοπομπή, έπρεπε να γνωστοποιούνται η ημέρα και ώρα απόπλου, η σύνθεση της νηοπομπής, η οδός που θα ακολουθούσε, η ταχύτητα και η ώρα άφιξης στο λιμάνι του προορισμού. Μετά την κοινοποίηση αυτών, καμιά αλλαγή δεν δικαιούμουν να κάνω. Αυτό σήμαινε ότι οι έφεδροι έπρεπε να έχουν συγκεντρωθεί στα λιμάνια επιβίβασης ακριβώς τη χρονική στιγμή που είχε προγραμματιστεί και να μην υπάρξει καμιά καθυστέρηση στη επιβίβαση, αποβίβαση ή κατά τον πλου. Αν για λόγους πολεμικούς, όπως σε περίπτωση εμφάνισης υποβρυχίου, επιθυμούσα να αλλάξω την προβλεπόμενη πορεία, αυτό δεν μπορούσα να το κάνω. Αν μάλιστα ληφθεί υπόψη ότι προβλέπονταν συγκρότηση τμηματικών νηοπομπών από τρία νησιά, που στη συνέχεια συγκεντρώνονταν σε σημείο συνάντησης για να κατευθυνθούν από εκεί στην Αλεξανδρούπολη ως ενιαία νηοπομπή, γίνεται αντιληπτό με πόση μαθηματική ακρίβεια έπρεπε να υπολογιστούν τα πάντα για να μην έχουμε ανωμαλίες. Χάρις όμως στη λαμπρή συνεργασία των τοπικών στρατιωτικών και ναυτικών αρχών και την εξαιρετική οργάνωση των μεταγωγικών, τα πάντα εξελίχτηκαν όπως ακριβώς είχαν προγραμματιστεί. Οι μεταφορές πραγματοποιήθηκαν σε τρεις σειρές και η όλη αποστολή κράτησε συνολικά τρεις βδομάδες περίπου. Κατά τις επιχειρήσεις αυτές δεν εκδηλώθηκε καμιά εχθρική ενέργεια, δόθηκε όμως μια εξαιρετική ευκαιρία στα αντιτορπιλικά, στα μεταγωγικά και στη ναυτική αεροπορία να συνεργαστούν και να προετοιμαστούν για το πολεμικό τους έργο που σύντομα θα ανελάμβαναν.



Μετά την συγκέντρωση των πλοίων στην Ελευσίνα καθιερώθηκαν τακτικές έξοδοί τους στον Σαρωνικό για εκτέλεση ασκήσεων υπό τον Αρχηγό του Στόλου. Παρά τις αντιρρήσεις μου, οι ασκήσεις δεν περιελάμβαναν εντατική εκπαίδευση στη χρήση των όπλων αλλά περιορίζονταν στην εκτέλεση πυρών γυμνασίων και σε ημερήσιους και νυχτερινούς ελιγμούς. Τα μικρά αντιτορπιλικά τύπου «ΘΥΕΛΛΑ» και τα τορπιλοβόλα είχαν ολοκληρώσει την κινητοποίησή τους και είχαν διατεθεί για τις ανάγκες της τοπικής άμυνας. Παρέμεναν υπό τις διαταγές μου τα δέκα μεγάλα αντιτορπιλικά που είχαν οργανωθεί σε τρεις μοίρες. Η πρώτη αποτελείτο από τα δύο αντιτορπιλικά τύπου «ΒΑΣ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ», η δεύτερη από τα τέσσερα τύπου «ΥΔΡΑ» και η τρίτη από τα τέσσερα τύπου «ΛΕΩΝ». Οι μοίρες αυτές αποτελούσαν και την κύρια μαχητική δύναμη του Στόλου, διότι η μεν «ΕΛΛΗ» δεν υπήρχε πια η δε ναυαρχίδα «ΑΒΕΡΩΦ» προορίζονταν να μείνει στην Ελευσίνα ως πλωτό πυροβολείο».

http://ccouclelis.googlepages.com/thetorpedoingofelli

Δεύτερη φάση τουρκικής εισβολής

Συμπληρώνονται σήμερα 35 χρόνια από τις 14 Αυγούστου 1974, ημέρα κατά την οποία οι ορδές του Αττίλα ξεκινούσαν τη δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής.

Με τη δεύτερη φάση, η Τουρκία ολοκλήρωσε το έγκλημα κατά της Κύπρου και του λαού της, με τη κατάληψη της Αμμοχώστου, της Καρπασίας και της Μόρφου.

Τρεις και πλέον δεκαετίες μετά την τουρκική εισβολή και το δίκαιο δεν έχει ακόμα αποκατασταθεί στην Κύπρο.

Το 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας παραμένει υπό κατοχή, χιλιάδες πρόσφυγες στερούνται του δικαιώματος της επιστροφής στις πατρογονικές τους εστίες, ενώ η διακρίβωση της τύχης εκατοντάδων αγνοουμένων παραμένει ακόμα ανοικτή πληγή.

Τα Βαρώσια, από το 1974 βρίσκονται πίσω από το συρματόπλεγμα του τουρκικού κατοχικού στρατού, παρά τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας που απαιτούν την επιστροφή της κλειστής πόλης στους νόμιμους κατοίκους της.

Δεκάδες ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών και άλλων διεθνών και περιφερειακών οργανισμών απαιτούν σεβασμό της κυριαρχίας, της ανεξαρτησίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας και καταδικάζουν την ανακήρυξη του ψευδοκράτους.

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων βρήκε ένοχη την Τουρκία για μαζική παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κύπρο.

Για 35 χρόνια η Αγκυρα περιφρονεί τα ψηφίσματα και τις αποφάσεις της διεθνούς κοινότητας. Ολα αυτά τα χρόνια η Τουρκία εφάρμοσε πολιτική παγίωσης των τετελεσμένων, εθνικού ξεκαθαρίσματος και αλλοίωσης του δημογραφικού χαρακτήρα της Κύπρου με τη μεταφορά χιλιάδων Τούρκων στις κατεχόμενες περιοχές.

http://www.sigmalive.com/news/local/182705

Έλληνα μάγκα

Σήμερα συμπληρώνονται 13 χρόνια από την άνανδρη δολοφονία του Σολωμού Σολωμού που μη αντέχοντας άλλο την ντροπή 22 χρόνων προσπάθησε να κατεβάσει την Τουρκική σημαία από το φυλάκιο των Τούρκων στην Δερύνεια.

Ακολουθεί το τραγούδι που γράφτηκε για την θυσία του Σολωμού Σολωμού και ερμηνεύτηκε από τον Στέλιο Ρόκκο:

Έλληνα μάγκα

Στίχοι: Γρίτσης Νίκος
Μουσική: Ρόκκος Στέλιος
Πρώτη εκτέλεση: Στέλιος Ρόκκος

Εσύ κρεμόσουν στον ιστό
γι' αυτού του κόσμου το σωστό
κι ενώ εγω,εγώ είχα παγώσει
αυτό το κόκκινο πανί
που σου 'χε γίνει εμμονή
ήταν γραφτό από καιρό να σε σκοτώσει

Μέσα στου κόσμου την οργή
μια απέλπιδα κραυγή
θα σε σκοτώσουν είπε φύγε ρε μαλάκα
μα εσύ είχες είδη αφορμή
να παραδώσεις μια ψυχή
που με το θάνατο γουστάριζε την πλάκα

Έλληνα μάγκα σερνικέ
όλου του κόσμου πανικέ
μόνο μια σφαίρα θα σε κάνει να λυγίσεις

Έλληνα μάγκα σερνικέ
όλου του κόσμου πανικέ
και με το αίμα σου το χώμα θα ποτίσεις

Αυτό το χώμα αυτή η γη
εικοσιδυό χρόνων πληγή
θα σε σκεπάσει φίλε από δω και πέρα
μα θα 'ρθει κάποτε η στιγμή
του χάρτη να χαθεί η ρωγμή
ό,τι ονειρεύτηκες θα γίνει κάποια μέρα

Μέσα στου κόσμου την οργή
μια απέλπιδα κραυγή
θα σε σκοτώσουν είπε φύγε ρε μαλάκα
μα εσύ είχες είδη αφορμή
να παραδώσεις μια ψυχή
που με το θάνατο γουστάριζε την πλάκα

Έλληνα μάγκα σερνικέ
όλου του κόσμου πανικέ
μόνο μια σφαίρα θα σε κάνει να λυγίσεις

Έλληνα μάγκα σερνικέ
όλου του κόσμου πανικέ
και με το αίμα σου το χώμα θα ποτίσεις.

Μπορείτε να ακούσετε το τραγούδι αυτό εδώ.

Γεγονότα στο χωριό Άχνα-29.6.1958 (β')

Συνέχεια από το πρώτο μέρος.

Μόλις οι ΑΚΕΛιστές με είδαν, ήταν καμμιά τριακοσαριά όπως τους υπολόγισα, σταμάτησαν να φωνάζουν και περίμενα να πλησιάσω και μόλις έφτασα στα τριάντα μέτρα περίπου ακούστηκε μια δυνατή φωνή "σκοτώστε ρε τον δολοφόνον". Οι πέτρες άρχισαν να πέφτουν βροχή, και πολλοί με άγριες διαθέσεις έτρεξαν προς το μέρος μου. Εγώ, προ του κινδύνου βέβαιου λιντσαρίσματος, με σάλτο πήδησα πάνω στη βεράντα του συλλόγου, και με απόλυτη ψυχραιμία άρπαξα το πρώτο ποδήλατο που ήταν ακουμπημένο στο τσιμέντο της βεράντας και τους το πέταξα, άρπαξα το δεύτερο, το τρίτο, το τέταρτο, έτο όσα ποδήλατα είχε τους τα φόρεσα όλα.
Οι δέκα που ήταν μέσα στο σύλλογο (ανφέρει τα ονόματα τους) βγήκαν από τον σύλλογο και με καρέκλες έδωσαν σκληρή μάχη με τους ΑΚΕΛιστές. (...)
Έτσι οι ΑΚΕΛιστές υποχώρησαν λίγο και κατάφερα και μπήκα στο σύλλογο, τραυματισμένος όμως, από δεκάδες πέτρες. Το επεισόδιο όμως δεν τέλειωσε. Οι ΑΚΕΛιστές έριχναν πέτρες και άρχισαν να φωνάζουν το όνομα μου, ως και του Πιεράκη Λάζου. Συγκεκριμένα, ένας από τους αρχηγούς τους, τον άκουσα σε μια στιγμή να φωνάζει τα ονόματα μας και να λέει ότι είμαστε μέσα στους προσωπιδοφόρους που συγκρούστηκαν το προηγούμενο βράδυ με δικούς τους. Προ του κινδύνου να συλληφθούμε , γιατί πενήντα μέτρα κοντά στους οχλαγωγούντες εξαγριωμένους κομμουνιστές ήταν τα τεθωρακισμένα των Εγγλέζων, αποφασίσαμε με τον Πιεράκη Λάζο και από την πίσω πόρτα που ήταν το αποχωρητήριο του σωματείου, πηδήσαμε στη διπλανή αυλή του σπιτιού του Γιάννη Τσουρή, και τρέχοντας διαφύγαμε προς το δάσος της Άχνας καταδιωκόμενοι από πολλούς κομμουνιστές, μέχρι την νοτιοδυτική πλευρά του χωριού μας.
Οι ΑΚΕΛιστές συνέχισαν να επιτίθενται κατά του συλλόγου απαιτώντας όπως κλείσει, οι δέκα που ήταν μέσα στο σωματείο αμύνονταν για δύο ώρες περίπου, και μη μπορώντας να αντισταθούν άλλο έκαναν έξοδο και ξέφυγαν από τους ΑΚΕΛιστές αφού είχαν τραυματιστεί σχεδόν όλοι. Έτσι λοιπόν ο σύλλογος έκλεισε με τους ΑΚΕΛιστές να είναι κυρίαρχοι σε όλη την περιοχή που ήταν τα καφενεία του χωριού, πάντοτε καλυπτόμενοι από τους Άγγλους.
Κάποιος διερχόμενος από το χωριό μας (...) είδε τις φασαρίες στο κέντρο του χωριού μας και νόμισε ότι επιτέθηκαν Τούρκοι στην Άχνα, γύρισε πίσω και από το χωματόδρομο που γνώριζε, πήγε στο χωριό Αυγόρου και είπε ότι επιτέθηκαν Τούρκοι στην Άχνα.Τότε τριάντα περίπου συναγωνιστές από το Αυγόρου (...) ήλθαν στο χωριό αλλά ανεκόπησαν από τους ΑΚΕΛιστές, οι οποίοι τους ρώτησαν γιατί ήλθαν. Οι Αυγορίτες απάντησαν ότι πληροφορήθηκαν ότι στην Άχνα επιτέθηκαν Τούρκοι και ήρθαν να βοηθήσουν. Δεν τους πίστεψαν, τους καταδίωξαν και οι άνθρωποι υποχρεώθηκαν να φύγουν τρέχοντας για το χωριό τους.

Στην συνέχεια του βιβλίου υπάρχουν μαρτυρίες και από άλλους αγωνιστές της ΕΟΚΑ τα πραγματικά γεγονότα που παρουσιάστηκαν πιο πάνω. Οι απορίες που δημιουργήθηκαν μόλις διάβασα την ιστορία αυτή είναι:
1. Οι παραπάνω ενέργειες ήταν αυτόβουλες από τα μέλη του ΑΚΕΛ στο χωριό Άχνα ή υπήρχαν εντολές άνωθεν.
2. Αν ηταν αυτόβουλες γιατί δεν καταδικάστηκαν;
3. Αν δόθηκαν από την Κ.Ε. του κόμματος γιατί δόθηκαν αφού υποτίθεται ότι άλλαξαν στάση ενάντια στον αγώνα 1 χρόνο πριν;
4. Το ΑΚΕΛ σωστά αποκύρηξε τον αγώνα όπως δήλωσε ο τότε ΓΓ του ΑΚΕΛ Εζ. Παπαϊωάννου το 1982 στην Βουλή;