Αυτούς ενοχλεί η ελληνική σημαία στην Κύπρο

Στην ημικατεχόμενη Κύπρο του 2010 μας έχει γίνει πλέον ρουτίνα να παρακολουθούμε ανθελληνικές ενέργειες από αγνώστους, που κρύβονται πίσω από το φως της νύκτας. Είναι πλέον αρκετά συχνό φαινόμενο οι βανδαλισμοί σε διάφορα μνημεία αγωνιστών της ΕΟΚΑ αλλά και πεσόντων κατά την τουρκική εισβολή. Συχνή είναι και η βεβήλωση μεγάλου αριθμού Ελληνικών σημαιών που βρίσκονται σε διάφορα μνημεία, σωματεία, σχολεία, εκκλησίες αλλά και σπίτια διαφόρων ιδιωτών.

Το τελευταίο παρόμοιο κρούσμα δημοσιεύτηκε την Παρασκευή 13 Αυγούστου στην εβδομαδιαία εφημερίδα "το Κυπριακό Ποντίκι". Πιο συγκεκριμένα στο οπισθόφυλλο της εφημεριδας γινόταν αναφορά ότι άγνωστοι μέσα σε λίγους μήνες κατέβασαν και έκλεψαν σε δύο περιπτώσεις την ελληνική σημαία από συγκεκριμένο σπίτι στο Πλατύ Αγλαντζιάς. Αφού ψάξαμε το θέμα διαπιστώσαμε ότι στην πρώτη περίπτωση η σημαία αυτή η σημαία είχε στο κέντρο της την Κύπρο και μέσα στην Κύπρο τον Παρθενώνα. Στην δεύτερη περίπτωση μάλιστα, εκτός από την ιεροσυλία της υποστολής της ελληνικής σημαίας, οι άγνωστοι έκοψαν και τα σύρματα του τηλεφώνου του σπιτιού!!!

Αυτές οι κατάπτυστες ανθελληνικές που συνεχώς αυξάνονται έχουν και την αδικαιολόγητη ανοχή της αστυνομίας, η οποία σφυρίζει αδιάφορα στα κρούσματα αυτά. Μια αστυνομία η οποία στο πρόσφατο παρελθόν επέδειξε υπέρμετρο ζήλο και προχώρησε στον άμεσο εντοπισμό και σύλληψη κάποιου πολίτη, ο οποίος μην αντέχοντας την πρόκληση να βλέπει την τουρκική σημαία στις εγκαταστάσεις του Πανεπιστημίου, προχώρησε σε υποστολή της. Την επόμενη μέρα μάλιστα είδαμε και πολυάριθμη αστυνομική δύναμη να προσέχει την τουρκική σημαία στο Πανεπιστήμιο!!!

Παρόμοια ευασθησία της αστυνομίας έχουμε και σε περιπτώσεις που νυχτοβάτες καταγράφουν συνθήματα εναντίον του Προέδρου Χριστόφια ή εναντίον του ΑΚΕΛ και της Ομόνοιας. Όταν τα συνθήματα όμως ευνοούν το κυβερνών κόμμα τότε και πάλι έχουμε την αδράνεια της αστυνομίας να αποδώσει δικαιοσύνη. Τα δύο μέτρα και δύο σταθμά της Αστυνομίας έχει αυξήσει και τις βίαιες αντιπαραθέσεις μεταξύ οπαδών της Ομόνοιας και του ΑΠΟΕΛ κατά τις βραδυνές ώρες στους δρόμους της Λευκωσίας.

Δυστυχώς, είναι πλέον σε όλους φανερό ότι η πολιτική της Κυβέρνησης του τόπου, η οποία είναι πλήρως ταυτισμένη με την χρόνια πολιτική του ΑΚΕΛ, ευνοούν την έξαρση του ανθελληνικού μένους αυτού. Αυτό το μένος οδηγεί καθημερινά σε διχόνοια των λαών που μόνο καταστροφική μπορεί να είναι σε μια ημικατεχόμενη πατρίδα. Αυτό γίνεται πιο οδυνηρό όταν ο ίδιος ο ηθικός αυτουργός κύριος Χριστόφιας διακυρήσσει την αναγκαιότητα της διαφύλαξης της ενότητας.

Η ασυλία της αστυνομίας είναι μόνο η αφορμή για την έξαρση του φαινομένου αυτού. Η πραγματική αιτία του ανθελληνισμού στην Κύπρο είναι αποτέλεσμα της ανθελληνικής προπαγάνδας που προωθούν μέσα από τις κατασκηνώσεις και τις εκδηλώσεις τους στη νεολαία του κομμουνιστικού κόμματος (ΕΔΟΝ). Στις κατασκηνώσεις αυτές μιλάνε στα παιδιά (από ηλικία 5(!!!) ετών και πάνω) ενάντια στην Ελλάδα και στον ελληνισμό και απαξιώνουν τους πολιτικούς του αντιπάλους, μπολιάζοντας τα παιδάκια με μίσος έναντι σε κάθε ελληνικό στοιχείο.

Σε μια περίοδο που έχουμε την κατάργηση της ελληνικής σημαίας από τα κυβερνητικά κτίρια της Δημοκρατίας επιβάλλεται όσο ποτέ άλλοτε η ανάληψη πρωτοβουλιών από τους απλούς πολίτες του τόπου. Οι πολίτες πρέπει να αντιδράσουν γεμίζοντας όλοι τα μπαλκόνια τους με ελληνικές σημαίες σε όλη την διάρκεια του χρόνου. Με γαλανόλευκα μπαλκόνια σε όλους τους δρόμους οι ηγέτες του ΑΚΕΛ θα λάβουν και τα κατάλληλα μηνύματα από τον λαό.

ΥΓ. Η ιστοσελίδα ΑΠΟΕΛΛΑΣ διοργανώνει ηλεκτρονικό δημοψήφισμα σχετικά με την αναγκαιότητα της ματαίωσης της συνάντησης του Χριστόφια με το ανδρείκελο της Άγκυρας στο Κελλάκι. Ψηφίζουμε όλοι υπέρ της ακύρωσης της συνάντησης αυτής εδώ.

Οι Τούρκοι γιορτάζουν τις σφαγές των Ελλήνων... κι ο Χριστόφιας το βιολί του...

99 λεωφορεία και 1 κρουζιερόπλοιο, μετέφεραν χθες (σημ. 8/8/2010) 2.000 Τ/κύπριους για να... γιορτάσουν τις μάχες της Τηλλυρίας στο θύλακα των Κοκκίνων! Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, οι Τούρκοι φρόντισαν να μας ταπεινώσουν, εφ’ όσον τα λεωφορεία τους, με την άδεια του ΟΗΕ και των κυπριακών αρχών, τους μετέφεραν ελεύθερα για να γιορτάσουν την επέτειο της «κοινοτικής αντίστασης»...
Η ιστορική πραγματικότητα, είναι πως η τουρκανταρσία του 1963-64, που είχε ως αφετηρία το τουρκικό πραξικοπημα του Δεκεμβρίου του 1963 κατά του νόμιμου κυπριακού κράτους, και στη συνέχεια την παράταση της εσωτερικής ανασφάλειας με την τουρκική παρανομία, που προκαλούσε αιματηρά επεισόδια, είχε ως αντικειμενικό σκοπό την προετοιμασία για την τουρκική εισβολή. Και πραγματικά, με τους τουρκικούς βομβαρδισμούς του Αυγούστου του 1964, οι Τ/κύπριοι ενίσχυσαν τους θύλακές τους και πέτυχαν τον πρώτο γεωγραφικό, πληθυσμιακό και διοικητικό διαχωρισμό.
Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια. Αυτήν την επέτειο γιόρτασαν τα «αδέρφια» μας οι Τ/κύπριοι χθες, με τις ευλογίες της πολιτικής ηγεσίας (και της εκάστοτε κυβέρνησης).
Οι Τούρκοι, σε κάθε ευκαιρία δίνουν τις αποστομωτικές απαντήσεις στην επαναπροσεγγιστική πολιτική του ΑΚΕΛ και της κυβέρνησης Χριστόφια. Πρωταγωνιστής του τουρκικού θεάματος, ήταν ο «Πρόεδρος» Έρογλου, ο οποίος κατέφθασε στην περιοχή με ελικόπτερο. Φαίνεται ότι το φαγοπότι με το σύντροφο Χριστόφια και η φιλία που αναπτύσσουν τελευταίως, δε στάθηκαν αρκετά για να σταματήσουν τον ηγέτη των Τ/κυπρίων από τις «εθνικές» τους εκδηλώσεις...
Πιθανότατα, με το δείπνο που θα παραχωρήσει ο κ. Χριστόφιας στο φίλο Έρογλου στην οικία του στη Μακεδονίτισσα προσεχώς, ο Έρογλου θα λυγίσει και θα αποδεχτεί μόνο 50.000 έποικους (με ολόκληρο το εκ περιτροπής πακέτο-δώρο του κ. Χριστόφια).
Και μιας και ο λόγος στον Τ/κύπριο φίλο μας Έρογλου, καλό είναι να κοινοποιηθούν ορισμένες πρόσφατες δηλώσεις του. Είπε σχετικά: «Στόχος της τ/κυπριακής πλευράς στις απευθείας διαπραγματεύσεις, είναι να μήν περάσουν ξανά οι Τ/κύπριοι “μαύρες μέρες” και συνέχισε: «Ο αγώνας των Τ/κυπρίων για ελευθερία σφραγίστηκε το 1974 με την ειρηνική επιχείρηση της μητέρας πατρίδας»...
Οι παραπάνω δηλώσεις, έγιναν με αφορμή τις εορταστικές εκδηλώσεις στο ψευδοκράτος, για τη σφαγή της Τηλλυρίας του 1964, για την 52η επέτειο από την ίδρυση της ΤΜΤ και για την 439η επέτειο της κατάληψης της Λευκωσίας από τους Οθωμανούς.
Εύκολα διαπιστώνει κανείς πως ο τουρκικός πολιτικός λόγος και πρακτική, αναιρούν την Ακελική προπαγάνδα περί επαναπροσέγγισης και της δικοινοτικής-ομοσπονδιακής βάσης επίλυσης του Κυπριακού. Οι Τ/κύπριοι μας κοροϊδεύουν, και ενώ νομικά είναι διεθνώς ανύπαρκτοι και παράνομοι, προκαλούν τους Έλληνες με τις εκδηλώσεις και τις δηλώσεις τους, και από την άλλη, ο Χριστόφιας ετοιμάζεται για... νέα τραπεζώματα.
Όμως, το προσεκτικό διάβασμα των τουρκικών τοποθετήσεων, εξάγει και το εξής τρομακτικό συμπέρασμα: η ακελική προπαγάνδα επίρριψης των ευθυνών στον «ελληνικό και τουρκικό εθνικισμό-σωβινισμό», ότι δήθεν «εκάμαμεν τους και εμείς πολλά» και εξισώνοντας το δίκαιο και διαχρονικό αίτημα της Ένωσης με την παράνομη διχοτομική πολιτική των Τ/κυπρίων, τροφοδοτεί με επιχειρήματα την τουρκική πλευρά. Πώς να μή χαραχτηρίζουν τη σφαγή του 1964 ως «κοινοτική αντίσταση» οι Τ/κύπριοι, όταν το ΑΚΕΛ καταδικάζει το Ενωτικό ιδεώδες και την Ελληνική Μεραρχία, που προστάτευε την Κύπρο μέχρι το 1967; Πως οι Τούρκοι να μήν χαραχτηρίζουν την παρανομία του 1974 ως «ειρηνική επέμβαση» όταν το ΑΚΕΛ επιρρίπτει εξ’ ολοκλήρου τις ευθύνες στο πραξικόπημα;
Το ΑΚΕΛ για τα δικά του κομματικά συμφέροντα, για τη δική του εκλογική συσπείρωση και μάντρωση των Εδονόπουλων, καλλιεργεί συστηματικά ανθελληνική, νεοκυπριακή και φιλοτουρκική-επαναπροσεγγιστική-ομοσπονδιακή πολιτική, αυτοεγκλωβιζόμενο στα αδιέξοδα των δικοινοτικών συνομιλιών. Πώς αλλιώς εξηγούνται οι πρόσφατες δηλώσεις Χριστόφια πως «δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τις δικοινοτικές συνομιλίες και την ομοσπονδία»;
Υπάρχει και άλλος δρόμος κε Πρόεδρε. Το δρόμο που χάραξαν οι ήρωες μας και που μας καλούν να ακολουθήσουμε. Ο δρόμος της ελληνικής λεβεντιάς, είναι δύσκολος, και απαιτεί μακροχρόνιο αγώνα. Εν μέσω των συνεχόμενων επετείων του Αυγούστου, της τουρκικής βαρβαρότητας του 1964 και του 1974, της θυσίας των Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού και του απαγχονισμού των παλληκαριών της ΕΟΚΑ, οι δηλώσεις Χριστόφια προκαλούν την εθνική συλλογική μνήμη.
Και απέναντι στη στοχευμένη επαναπροσεγγιστική-ομοσπονδιακή πολιτική του ΑΚΕΛ, ξεπροβάλλει μια άλλη επέτειος, επίκαιρη και διαχρονική: Ο Λεωνίδας με τους 300 Σπαρτιάτες, έπεσε στις 20 Αυγούστου του 480 π.Χ, μαχόμενος για την ύψιστη ιδέα της Ελευθερίας και της Αξιοπρέπειας. Και μέχρι τις μέρες μας, η φωνή του αντηχεί στις Κυπριακές Θερμοπύλες:
«Μολών Λαβέ»!!

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

(Σημείωση: Το κείμενο του Ελεύθερου γράφτηκε στις 9 Αυγούστου)

Τάσος Ισαάκ

Σαν σήμερα πριν 14 χρόνια, οι Τούρκοι κατακτητές δολοφόνησαν εν ψυχρώ τον 24χρονο Τάσο Ισαάκ. Στην ακριτική Δερύνεια οι Τούρκοι οπλισμένοι με όπλα, τσεκούρια, ρόπαλα κλπ, περίμεναν τους εκατοντάδες Κύπριους και Ευρωπαίους μοτοσυκλετιστές που ξεκίνησαν πορεία από το Βερολίνο με προορισμό την κατεχόμενη Κερύνεια με δολοφονικές βλέψεις.

Κατά την διάρκεια της πορείας των μοτοσυκλετιστών οι Τούρκοι επιτέθηκαν στους διαδηλωτές. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο Τάσος να παγιδευτεί στα χέρια των βάρβαρων Τούρκων, κατά την προσπάθεια του να σώσει ένα άλλο Έλληνα Κύπριο που εκείνη την ώρα αντιμετώπιζε και αυτός τις δολοφονικές ορέξεις των κατακτητών.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο Τάσος Ισαάκ να αφήσει την τελευταία του πνοή αφήνοντας πίσω την έγκυο σύζυγο του, η οποία ένα μήνα μετά έφερε στον κόσμο την κόρη τους Αναστασία και ταυτόχρονα έγραψε το όνομα του με χρυσά γράμματα δίπλα από τα ονόματα εκατοντάδων άλλων Ελλήνων ηρώων του παρελθόντος.

ΥΓ. Ενώ οι Έλληνες της Κύπρου αυτές τις μέρες θρηνούν τις μαύρες επετείους της εισβολής, ενώ θρηνούν τα θύματα του βομβαρδισμού της Τυλληρίας από την τουρκική αεροπορία και ενώ θρηνούν τους δύο ήρωες μας από το Παραλίμνι, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διοργανώνει τραπεζώματα με τον εγκάθετο της κατοχής.

Ζάκος, Μιχαήλ και Πατάτσος: η ελληνική λεβεντιά μπρος στην αγγλική αγχόνη

Πενήντα τέσσερα χρόνια από το μαρτυρικό θάνατο των παλληκαριών της ΕΟΚΑ, Ανδρέα Ζάκου, Χαρίλαου Μιχαήλ και Ιάκωβου Πατάτσου. Όσα χρόνια και αν περάσουν, βρίσκονται στις καρδιές μας, νέοι και αθάνατοι, ακούραστοι αγωνιστές της Ύψιστης Ιδέας, της Ενώσεως της Κύπρου με τη Μάνα Ελλάδα... Πολλά τα μηνύματα που εκπέμπουν οι φωτοδότες της ΕΟΚΑ. Φωνάζουν μέσα από τα Φυλακισμένα Μνήματα «ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ». Κι όσοι θυμούνται τους ακούν. Οι υπόλοιποι ξεχνούν...

Ο Aνδρέας Ζάκος γεννήθηκε το Νοέμβριο του 1931 στη Λινού και μεγάλωσε στη Λεύκα. Εργαζόταν ως σχεδιαστής στην Κυπριακή Μεταλλευτική Εταιρεία. Αγωνίστηκε σκληρά για τα δίκαια των εργαζομένων και πέτυχε, με τις προσπάθειές του, να συντονίσει τις δραστηριότητες των εθνικοφρόνων σωματείων των γύρω χωριών για εθνική δράση.

Ο Χαρίλαος Μιχαήλ γεννήθηκε στο κατεχόμενο σήμερα χωριό Γαλήνη το 1936 και εργάστηκε ως υπάλληλος στην Κυπριακή Μεταλλευτική Εταιρία.

Με την ομάδα του Μάρκου Δράκου στις 15 Δεκεμβρίου 1955 έστησαν ενέδρα στο Μερσινάκι, κοντά στους αρχαίου Σόλους σε ένα αγγλικό τζιπ. Κατά τη σύγκρουση που ακολούθησε σκοτώθηκε ένας Άγγλος και ο πρώτος νεκρός της ΕΟΚΑ σε μάχη, ο Χαράλαμπος Μούσκος. Ο Μάρκος Δράκος κατάφερε να διαφύγει τραυματισμένος, ενώ οι Ανδρέας Ζακος και Χαρίλαος Μιχαήλ καθηλώθηκαν από τον Άγγλο ταγματάρχη Κουμπ, συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο.

Γράφει ο Ζάκος στον αδερφό του: «Αγαπητέ αδερφέ, όταν θα πάρεις το γράμμα μου αυτό, θα έχω φύγει για πάντα… Η ώρα του θανάτου πλησιάζει. Μα στην ψυχή μας φωλιάζει η ηρεμία… Δίνε θάρρος στην οικογένεια. Προσπάθησε να παρηγορήσεις τη μητέρα μας. Ο πρώτος της γιος από τώρα και στο εξής θα είσαι εσύ και όχι εγώ.
Σε φιλώ,
Ο αδερφός σου Ανδρέας».

Η συγκλονιστική προσωπικότητα των μελλοθανάτων ηρωωμαρτύτων της ΕΟΚΑ αντικατοπτρίζεται από τα γραπτά μνημεία, που άφησαν στα στενά τους πρόσωπα, αλλά και σε ολόκληρο τον Ελληνισμό. Γράφει ο 20χρονος Χαρίλαος Μιχαήλ: «Αγαπητοί μου γονείς, όταν θα διαβάζετε το γράμμα μου αυτό, εγώ θα έχω σβήσει για πάντα από τη ζωή. Μη νομίσετε όμως ότι αυτό με λυπεί. Απεναντίας, επειδή γνωρίζω για ποιον σκοπό θα εκτελεσθώ αισθάνομαι τον εαυτόν μου ισχυρόν και γαλήνιον και είμαι έτομος να τα αντιμετωπίσω όλα με αφάνταστη ψυχραιμία...»!

Το βράδυ της Τετάρτης, 8 Αυγούστου, λίγες μόνο ώρες πριν από την εκτέλεσή του, καλοδέχτηκε τη μάνα και τον πατέρα του στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας με το τραγούδι “Ξύπνα καημένε μου Ραγιά" και τους αποχαιρέτησε με αυτά τα λόγια:

“Έχω το θάρρος να πατήσω την αγχόνη, πατέρα. Εσύ, μάνα, να το έχεις ευχαρίστηση και να το κρατείς καύχημα που πεθαίνω για την πατρίδα.”

Ο Ιάκωβος Πατάτσος γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1934. Οργανωμένος στην ΟΧΕΝ, αποτέλεσε ένα από τα πρώτα στελέχη της πρωτεύουσας, σχεδιάζοντας και εκτελώντας πληθώρα επιχειρήσεων. Τον συνέλαβαν στην τουρκική συνοικία της Λευκωσίας και τον κατηγόρησαν για επίθεση και φόνο ενός Τούρκου, παρά το γεγονός ότι δεν βρέθηκε πάνω του κανένα ενοχοποιητικό στοιχείο. Όμως, καταδικάστηκε σε θάνατο από την ψευδομαρτυρία μιας Τουρκάλας...

Την παραμονή της εκτέλεσής του τον επισκέφθηκε η μητέρα του:
«Μάνα μου δεν θέλω να λυπηθείς που θα με στερηθείς. Να σαι περήφανη και να ξέρεις πως θα βαδίσω στην αγχόνη ψύχραιμα σαν αληθινός Έλληνας. Ο Θεός είναι μεγάλος».

Η μητέρα του Ιάκωβου αναφέρει: «Θυμούμαι την τελευταία φορά που επήα να τον δω…Τους εφέρναν. Ετραουδούσαν. Δυνατά, με θάρρος. Επουμπουρίζαν οι φυλακές. Προπάντος ο δικός μου. Εξεχώριζα τη φωνή του. Ήταν το «ξύπνα καημένε μου ραγιά», που ελέγαν. Εφιληθήκαμεν. Εκράτουν τον τζιαι εκράταν με σφικτά. «Καληνύχτα τζιαι καλήν αύριο γιε μου»...

Οι Ανδρέας Ζάκος 25 ετών, Ιάκωβος Πατάτσος 22 ετών, και ο πιο μικρός, Χαρίλαος Μιχαήλ 20 ετών, απαγχονίστηκαν από τους Άγγλους αποικιοκράτες στις 9 Αυγούστου 1956. Έκλεισαν τα μάτια τους νωρίς, μα η θυσία τους, αν και δεν ήταν αρκετή για να Ελευθερωθεί η Κύπρος μας, αποτελεί το φάρο του σήμερα, για αντίσταση στα ανθελληνικά – ομοσπονδιακά σχέδια ξένων και «ημέτερων».

Η θυσία σας παλληκάρια μας, δεν πήγε χαμένη. Ούτε ξεχάσαμε, ούτε την Ιστορία μας ξεγράφουμε. Ανανένουμε τον Όρκο σας και προσβλέπουμε στον Ιερό βράχο της Ακρόπολης.

Ο Αγώνας συνεχίζεται. Για Λευτεριά και Ένωση!

Πηγή: ΑΠΟΕΛΛΑΣ

Το χρονικό της τουρκανταρσίας

Το τουρκικό πραξικόπημα το 1963
Την ερχομένη Κυριακή 8 Αυγούστου, αναμένεται να περάσουν από τα κατεχόμενα και δια μέσου των ελεύθερων περιοχών στον τουρκικό θύλακα των Κοκκίνων, πέραν των 1.500 Τ/κυπρίων και εποίκων, για να γιορτάσουν τους βομβαρδισμούς της Τηλλυρίας του 1964. Η εγκληματική ανοχή της κυπριακής κυβέρνησης να αφήσει τα «αδέρφια» μας τους Τουρκοκύπριους να εορτάζουν την τουρκική επίθεση του 1964, λέει πολλά: Πόση αφέλεια διακατέχει τους κυβερνώντες μας; Εξ΄άλλου, καταδεικνύει την τουρκική οπτική της «επαναπροσέγγισης», κομμένη και ραμμένη στα τουρκικά σχέδια επικυριαρχίας της Κύπρου, που τέθηκαν σε εφαρμογή με τις εμπρηστικές βόβμες ναπάλμ, που κατέκαψαν την Τυλληρία το καλοκαίρι του 1964...

Μια στοιχειώδης αναδρομή στα γεγονότα του 1964, επιβάλλεται, προκειμένου να κατανοήσουμε ως Έλληνες το ρουν της ιστορίας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι τουρκικοί βομβαρδισμοί της Τηλλυρίας δεν αποτελούν ανεξάρτητο γεγονός, ούτε από τις καταστατικές αρχές του Ζυριχικού Καθεστώτος του 1960, ούτε από την τουρκική εισβολή στην Κερύνεια το 1974. Και βέβαια, δεν είναι άσχετο με τις σημερινές εξελίξεις και τις προσπάθειες αναβάθμισης και τελικής αναγνώρισης του τουρκικού ψευδοκράτους.

Οι Συμφωνίες της Ζυρίχης – Λονδίνου, που ανάγκασαν τον Αρχηγό Διγενή να κηρύξει την κατάπαυση του πυρός της ΕΟΚΑ, προνοούσαν ισχυρά συνταγματικά και διοικητικά υπερπρονόμια της τουρκικής μειονότητας, ενώ ιδιαίτερα, η Συνθήκη Εγγυήσεως, καθιστούσε την Τουρκία Εγγυήτρια Δύναμη της Ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας...

Εφ΄όσον πολύ νωρίς, οι διχοτομικές ρήτρες του Ζυριχικού Καθεστώτος απέτρεψαν την ομαλή λειτουργία του νεοσύστατου κυπριακού κράτους, ενώ οι Τ/κύπριοι αρνούντο να πληρώνουν φορολογία και δεν υπερψήφιζαν τον οικονομικό προϋπολογισμό, ο Πρόεδρος Μακάριος στις 30 Νοεμβρίου 1963 πρότεινε την τροποποίηση των 13 προβληματικών σημείων του Συντάγματος στον ηγέτη των Τ/κυπρίων και αντιπρόεδρο του κράτους, Κουτσούκ, ο οποίος απέρριψε την πρόταση. Οι τ/κυπριακοί σχεδιασμοί για διάλυση του κυπριακού κράτους εφαρμόστηκαν το Δεκέμβριο του 1963, με την πρόκληση επεισοδίων στη Λευκωσία, την ανταλλαγή πυροβολισμών και τη γενίκευση των ταραχών σε όλες τις πόλεις της Κύπρου.

Οι Τ/κύπριοι κατάφεραν να δημιουργήσουν θύλακες στη Λ/σία, Αμμόχωστο, Πάφο, Μανσούρα και κατέλαβαν το στρατηγικό κάστρο του Αγ. Ιλαρίωνα στον Πενταδάκτυλο. Περίπου 25.000 Τ/κύπριοι μετακινήθηκαν προς αμιγείς τουρκικές περιοχές, συμβάλλοντας στο γεωγραφικό διαχωρισμό, συστατικό στοιχείο της μελλοντικής γεωγραφικής διχοτόμησης... Επίσης, οι Τ/κύπριοι παραιτήθηκαν από το Υπουργικό Συμβούλιο, τη Βουλή και από τις υπόλοιπες κυβερνητικές θέσεις, κλείστηκαν στην τουρκική συνοικία της Λευκωσίας και άρχισαν να οργανώνονται για την ίδρυση ξεχωριστού κράτους.

Στα τέλη Δεκεμβρίου 1963 η στρατιωτική δύναμη των Ε/κυπρίων ανερχόταν σε 1.500-2.000 άνδρες, εκ των οποίων οι 450 ήταν μέλη του Κυπριακού στρατού. Οι Τ/κύπριοι ανέρχονταν σε 2.000-3.500 μαχητές της ΤΜΤ με Τούρκους αξιωματικούς από την Τουρκία. Αργότερα, στις 12 Απριλίου 1963 θα φτάσει στην Κύπρο ο Υπαρχηγός του Τουρκικού Γενικού Επιτελείου με ανώτατους αξιωματικούς και των τριών όπλων, και θα μελετήσουν τις προσφερόμενες ακτές απόβασης.

Στις 30 Δεκεμεβρίου 1963 υπογράφτηκε από το Μακάριο και την ηγεσία των Τ/κυπρίων, και μονογράφτηκε από τους πρέσβεις Ελλάδος, Τουρκίας και Βρετανίας, η διχοτόμηση της Λ/σίας με την Πράσινη Γραμμή, που χώρισε την τουρκική συνοικία από την ελληνική. Το ίδιο έγινε και σε άλλες πόλεις της Κύπρου. Η υπογραφή αυτής της Συμφωνίας κρατήθηκε μυστική για πολλούς μήνες, ενώ οι Τούρκοι πέτυχαν τον κυβερνητικό, διοικητικό, κοινωνικό και φυλετικό διαχωρισμό τους από τους Έλληνες.

Η αμυντική οργάνωση των Ελλήνων.

Το Μάρτιο του 1964 αρχίζουν νέες επιθέσεις των Τούρκων σε διάφορα μέρη της Νήσου. Στις 7 Μαρτίου Τ/κύπριοι εξαπέλυσαν επίθεση από την τουρκική συνοικία της Πάφου προς την αγορά και έθεσαν υπό τον έλεγχό τους σημαντική έκταση μέσα στην πόλη. Σκότωσαν 7 Έλληνες, τραυμάτισαν 34 και συνέλαβαν 350 ως ομήρους! Σε αντεπίθεση εθελοντών της Εθνοφρουράς στις 9 Μαρτίου ανακατέλαβαν την περιοχή. Στις 13 Μαρτίου 1964 η Άγκυρα με τελεσίγραφό της προς το Μακάριο προειδοποιούσε ότι θα επενέβαινε την επομένη για την προστασία των Τ/κυπρίων. Η ελλαδοκυπριακή ηγεσία, σε συνεννόηση, απορρίπτει την τουρκική διακοίνωση.

Έτσι, σε πολιτικοστρατιωτική σύσκεψη στην Αθήνα αποφασίζεται η ίδρυση του Ειδικού Μικτού Επιτελείου Κύπρου (ΕΜΕΚ), υπό τη διοίκηση του Στρατηγού Γρίβα, για την εφαρμογή σχεδίου μυστικής στρατιωτικής ενίσχυσης της Κύπρου (σε συνεργασία με τους Υπ. Άμυνας Π. Γαρουφαλιά, τον Κύπριο πρέσβη Νίκο Κρανιδιώτη και τον εφοπλιστή Ανδρέα Ποταμιάνο).

Η κάθοδος της Μεραρχίας άρχισε την άνοιξη του 1964. Παράλληλα, στην Ελλάδα άρχισε σε στρατόπεδα η εκπαίδευση στα όπλα 800 περίπου Κυπρίων φοιτητών. Τον Απρίλιο του 1964, βάσει του σχ. Άμυνας Κύπρου του Διγενή, ιδρύθηκε η Εθνική Φρουρά, τη διοίκηση της οποίας ανέλαβε ο στρατηγός ε.α. Γιώργος Καραγιάννης. Η υποχρεωτική κατάταξη άρχισε στις 2 Ιουνίου. Μέχρι την 1^η Ιουνίου 1964 η συνολική δύναμη του Ελληνικού Στρατού στην Κύπρο είχε φθάσει τις 4.500 οπλίτες και 350 αξιωματικούς.

Στις 23 Απριλίου 1964 η Κυπριακή Κυβέρνηση (χωρίς την έγκριση των Αθηνών) διέταξε στρατιωτική επιχείρηση στον Πενταδάκτυλο, ανατολικά προς την Άσπρη Μούττη και δυτικά προς το Φρούριο το αγ. Ιλαρίωνα. Παρ’όλο που οι ε/κυπριακές δυνάμεις πέτυχαν ανακατάληψη αρκετών τουρκικών θέσεων, και ανάγκασαν τους Τούρκους σε υποχώρηση, το φρούριο του αγ. Ιλαρίωνα παρέμεινε απόρθητο. Στις 25 Απριλίου η κυπριακή κυβέρνηση διέταξε κατάπαυση του πυρός. Μετά τις επιχειρήσεις της ΕΦ στον Πενταδάχτυλο, η Τουρκία κοινοποίησε στη Βρετανία και τις ΗΠΑ την απόφασή της να επέμβει στρατιωτικά στην Κύπρο. Ο Πρωθυπουργός Ινονού επιβεβαίωσε στον Αμερικανό πρέσβη Raymond Hare ότι στις 5 Ιουνίου ο Κουτσούκ θα ανακήρυσσε τμήμα της Κύπρου τουρκικό και ταυτόχρονα τουρκικές δυνάμεις θα το υποστηριζαν. Τελικά, η ειβολή του Ιουνίου του 1964 ματαιώθηκε, λόγω της αποφασιστικότητας των ΗΠΑ να μη ξεσπάσει ελληνοτουρκικός πόλεμος και για να μήν προκληθεί ρήξη στην ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Επίσης, λόγω του κινδύνου της σοβιετικής επέμβασης στο Κυπριακό.

Η Τουρκία βομβαρδίζει την Κύπρο

Τα νέα σχέδια αμυντικής θωράκισης της Κύπρου επεξεργάστηκε ο Στρατηγός Γρίβας την άνοιξη του 1964. Η ελληνική κυβέρνηση εγκατέστησε 4 ραντάρ για την παρακολούθηση των τουρκικών ναυτικών κινήσεων. Επίσης τα περιπολικά ΑΡΙΩΝ και ΦΑΕΘΩΝ, με ναυτική βάση την Κερύνεια περιόρισαν τους ανεφοδιασμούς των Τ/κυπρίων σε όπλα από τη βόρεια θάλασσα της Κύπρου. Ο Διγενής τέθηκε υπό τις διαταγές του Γενικού Επιτελείου Στρατού (Γ.Ε.Σ.), διοριζόμενος ως αρχηγός της ΑΣΔΑΚ (Ανωτάτης Στρατιωτικής Διοίκησης Αμύνης Κύπρου). Η διάταξη των τμημάτων της ΕΛΔΥΚ και της Μεραρχίας θα γινόταν βάσει του σχεδίου αμύνης του Γρίβα.

Τον Ιούλιο του 1964 η Ελληνική Δύναμη στην Κύπρο ήταν 7.328 οπλίτες και 957 αξιωματικοί, Επίσης, άρχισε η κατασκευή οχυρωματικών έργων. Η μόνη σοβαρή αμυντική αδυναμία ήταν η έλλειψη αεροπορικής υποστήριξης.

Η περιοχή της Μανσούρας-Κοκκίνων ήταν νευραλγικής σημασίας για τους Τούρκους, επειδή τους έδινε πρόσβαση προς τη θάλασσα (παραλαβή οπλισμού από την Τουρκία, αποβιβασμός Τούρκων αξιωματικών, μελλοντική χρήση ως προγεφύρωμα απόβασης τουρκικού στρατού). Στις 9 Ιουλίου 1964 οι Τούρκοι προωθήθηκαν αρκετά χιλιόμετρα νότια της περιοχής που ήλεγχαν, καταλαμβάνοντας το στρατηγικής σημασίας ύψωμα Λωρόβουνο. Στη συνεδρία του Υπουργικού Συμβουλίου της 6^ης Αυγούστου πάρθηκε η απόφαση να ξεκαθαρίσει η κατάσταση. Την επομένη, 7 Αυγούστου ο Γρίβας διέταξε επίθεση στο ύψωμα Λωρόβουνο. Η κατάληψη του Λωρόβουνου πραγματοποιήθηκε το πρωί της επομένης, 8 Αυγούστου, από μοίρα καταδρομών του ταγματάρχη Γεώργιου Καρούσου και απ’ εκεί οι άνδρες του Καρούσου συνέχισαν την ανακατάληψη εδαφών, προς το παραλιακό χωριό Κόκκινα. Παράλληλα το 206 ΤΠ, με διοικητή το Νικόλαο Ντερτιλή, έθεσε υπό τον έλεγχό του τη Μανσούρα.

Το απόγευμα της 8^ης Αυγούστου 1964 τουρκικά πολεμικά αεροπλάνα άρχισαν να βομβαρδίζουν τις ελληνικές θέσεις στην Τηλλυρία, για πάνω από δυο ώρες, με βόμβες ναπάλμ, που έκαιγαν τα πάντα. Κτυπήθηκαν όχι μόνο στρατιωτικοί στόχοι, αλλά και άμαχος πληθυσμός. Κατά την επιδρομή κτυπήθηκαν δυο κυπριακά περιπολικά σκάφη, που έβαλλαν εναντίον των τουρκικών φυλακίων στην περιοχή Μανσούρας και Κοκκίνων από τη θάλασσα. Οι επιδρομές των τουρκικών αεροπλάνων λάμβαναν χώρα στα β/δυτικά παράλια της Κύπρου σε μια ζώνη απόστασης 60 χλμ, αναγκάζοντας τον άμαχο πληθυσμό να καταφύγει σε σπήλαια στις παρυφές του Τροόδους.

Σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση της κυβέρνησης, κατά τις μάχες της Μανσούρας και τους βομβαρδισμούς σκοτώθηκαν 53 Ε/κύπριοι και Ελλαδίτες (25 στρατιωτικοί και 28 πολίτες) και τραυματίστηκαν 125 (69 στρατιωτικοί και 56 πολίτες).

Το απόγευμα της 9^ης Αυγούστου, σε σύσκεψη στην Αθήνα, η ελληνική κυβέρνηση αποφασίζει την είσοδο σε ελληνοτουρκικό πόλεμο αναλαμβάνοντας στρατιωτική επιχείρηση στο προγεφύρωμα της Μανσούρας και αποστέλλοντας στην Κύπρο ελληνικά μαχητικά αεροπλάνα.

Όμως το βράδυ, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ διατάσσει κατάπαυση του πυρός και από τις δυο πλευρές και ο Υπ. Άμυνας Πέτρος Γαρουφαλιάς ακύρωσε τις διαταγές για εκκαθάριση της περιοχής των Κοκκίνων.

Οι τουρκικές προκλήσεις συνεχίστηκαν στις 10 και 11 Αυγούστου με τη ρίψη όλμων από τα Κόκκινα και το πολυβολισμό από τουρκικά αεροπλάνα της Πόλης Χρυσοχούς. Παρά τις εκκλήσεις του Διγενή και του Υπουργού Εσωτερικών και Άμυνας, Πολύκαρπου Γιωρκάτζη, ο Γαρουφαλιάς αρνήθηκε την έναρξη επιχειρήσεων.

Ο τραγικός επίλογος του Αυγούστου του 1964, δεν ήταν μόνο ο φόρος αίματος των Ελλήνων για αντίσταση στα τουρκικά πραξικοπηματικά και διχοτομικά σχέδια. Παρά τη δημιουργία προγεφυρώματος για μελλοντική τουρκική εισβολή, η ελληνική απάντηση στην Άμυνα της Κύπρου ήταν άμεση, καθώς η κυβέρνηση Παπανδρέου (σε αντίθεση με τον Καραμανλή), μερίμνησε για την αποστολή μιας ολόκληρης μεραρχίας στην Κύπρο.

Ο Αύγουστος του 1964 δεν επεφύλλασε μόνο στρατιωτικά γεγονότα, αλλά και διπλωματικές εξελίξεις, με αποκορύφωμα την επεξεργασία των Νατοϊκών σχεδίων Άτσεσον, που προνοούσαν την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, με διοικητικά ανταλλάγματα στους Τ/κυπρίους. Αν και πολλοί υποστηρίζουν ότι τα σχέδια Άτσεσον ήταν μια πραγματική ευκαιρία για λύση του Κυπριακού, η ιστορία καταγράφει μια άλλη μοναδική πολιτική διέξοδο για δικαίωση των Ελλήνων της Κύπρου στις 21 Αυγούστου 1964: το ελληνικό σχέδιο μονομερούς Ενώσεως της Κύπρου με την Ελλάδα, που είχε την αμερικανική παρότρυνση και τη βρετανική συγκατάθεση, κατατέθη από τον Υπουργό Άμυνας Πέτρο Γαρουφαλιά στο Προεδρικό Μέγαρο:

«Η Κυπριακή Βουλή θα αποφασίσει την Ένωση και η Ελληνική Βουλή να το αποδεχθεί. Η ελληνική κυβέρνηση θα εγγυάται την προστασία των Τ/κυπρίων. Δε θα γίνει στρατιωτική ενέργεια εναντίον της ΤΟΥΡΔΥΚ ή των θυλάκων. Οι Κύπριοι βουλευτές θα εισέλθουν στην ελληνική Βουλή ως Έλληνες βουλευτές. Κύπριοι υπουργοί θα εισέλθουν ως Έλληνες Υπουργοί. Θα ακολουθήσουν γενικές εκλογές, καθ’ όλη την ελληνική επικράτεια, πλέον και της Κύπρου, προς ανάδειξη μιας νέας Ενιαίας Βουλής. Την ημέρα της κήρυξης της Ένωσης θα έρθουν συμπληρωματικές στρατιωτικές ενισχύσεις από την Ελλάδα για τυχόν τουρκικές αντιδράσεις. ΗΠΑ και Βρετανία θα συγκρατήσουν την Τουρκία».

Το ελληνικό σχέδιο Ενώσεως ήταν προϊόν απόφασης του Συμβουλίου του Στέμματος στις 20 Αυγούστου 1964 στο Καστρί, με την υποστήριξη της ελλαδικής αντιπολίτευσης, του Βασιλιά και του Κύπριου Υπουργού Εξωτερικών Κυπριανού. Το σχέδιο όμως, δεν τέθηκε ποτέ σε εφαρμογή. Στις 21 Αυγούστου 1964 ο Κύπριο Πρόεδρος, Αρχιεπίσκοπος Μακάριος απέρριψε το ελληνικό σχέδιο Ενώσεως και ο Ελλαδίτης Υπουργός Άμυνας Πέτρος Γαρουφαλιάς αναχώρησε για την Αθήνα...

Ο επόμενος σταθμος της Κυπριακής κρίσης θα καταγραφεί στη Κοφίνου το 1967, με το τουρκικό τελεσίγραφο στην ελληνική Χούντα, την ανάκληση του Διγενή, του εμπνευστή και Αρχηγού της Κυπριακής Άμυνας πίσω στην Αθήνα, και τη ντροπιαστική απόσυρση της ελληνικής Μεραρχίας από τη Μεγαλόνησο. Οι κερκόπορτες στον Αττίλα έχουν ήδη ανοίξει...

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Μνημόσυνο και πορεία εις μνήμη Ισαάκ-Σολωμού

Ο Ενιαίος Φορέας Αυτόνομων Ενωτικών Φοιτητικών Παρατάξεων ( ΔΡΑΣΙΣ-ΚΕΣ Αθήνας, ΠΕΟΦ Θεσσαλονίκης, ΑΦ ΕΠΑΛξη Πανεπιστήμιου Κύπρου, Φλόγα Πάτρας) και η μαθητική ΕΘνική Φωνή Ελληνόψυχων Νέων μαζί με τις οικογένειες των σύγχρονων ηρωομαρτύρων Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού διοργανώνουν το ετήσιο τους Εθνικό μνημόσυνο, την 8η Αυγούστου στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου στο Παραλίμνι.

Σε σχετική ανακοίνωση του Ε.Φ.Α.Ε.Φ.Π. αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι "14 χρόνια μετά παραμένουν άσβεστοι οι φλογεροί εκείνοι αγωνιστές στην καρδιά κάθε Έλληνα που πονάει για την πατρίδα του". Επίσης, στην ανακοίνωση γίνεται καθορισμός των σημείων προσυγκέντρωσης. Τα σημεία αυτά είναι:

Λευκωσία:Σωματείο ΑΠΟΕΛ ώρα 07.00 πμ Μιχάλης 99914208

Λάρνακα: Κυκλικός κόμβος Ριζοελιάς ώρα 07.45 πμ Πέτρος 96800790

Λεμεσός: Τσίρειο Στάδιο ώρα 07.00 πμ Λάζαρος 99920123

Πάφος: Έξοδος προς Λεμεσό ώρα 06.00 πμ Χρίστος 96424700

Παραλίμνι: Ιωσήφ 97614595

Οι μοτοσυκλετιστές δεν ξεχνούν

Οι μοτοσυκλετιστές μετά την περσινή τους μεγαλειώδη πορεία, καλούν και φέτος τον κόσμο να παραστεί στην πορεία που γίνεται εις μνήμη των δύο ηρώων. Όπως είναι σε όλους μας γνωστό ο Τάσος Ισαάκ δολοφονήθηκε κατά την διάρκεια ειρηνικής πορείας μοτοσυκλετιστών που ξεκίνησε από το Βερολίνο και είχε ως προορισμό την κατεχόμενη Κερύνεια. Στην σχετική τους ανακοίνωση αναφέρεται μεταξύ άλλων "36 χρόνια από την κατάληψη της Κύπρου μας από τους Τούρκους αττίλες θα διατρανώσουμε την αταλάντευτη απόφαση για ελευθερία". Στο ίδιο κείμενο ανακοινώνονται και οι χώροι προσυγκέντρωσης.

Λευκωσία: Περίπτερο Οκτάγωνο ώρα 07.30 πμ

Λεμεσός: Υπεραγορά Ορφανίδης ώρα 07.30 πμ

Λάρνακα: Κυκλικός κόμβος Ριζοελιάς ώρα 08.00 πμ

Αμμόχωστος: Κυκλικός κόμβος Αγίας Νάπας ώρα 08.30 πμ.

ΙΣΑΑΚ - ΣΟΛΩΜΕ ΔΕΝ ΘΑ ΣΑΣ ΞΕΧΝΩ ΠΟΤΕ!!!