"Αλ Καπόνε" και Χριστόφιας

Όπως όλοι οι Κύπριοι γνωρίζουμε καλά κατά την τελευταία διετία, άπαντες συνωμοτούν ενάντια στον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτό μας το επιβεβαιώνουν οι εφημερίδες Χαραυγή, Πολίτης και Γνώμη όπως επίσης και οι δηλώσεις που έγιναν κατά το παρελθόν από το ΓΓ του ΑΚΕΛ Άνδρο Κυπριανού.

Ακόμη είναι σε όλους μας γνωστό και το αλάθητο ως άλλος Πάπας που έχει ο Δημήτρης Χριστόφιας και όποιος διαφωνεί μαζί απλά προσπαθεί να τον υποσκάψει.

Ως εκ τούτο τα τελευταία γεγονότα σχετικά με την ανέυρεση της σωρού του μακαριστού τέως Προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου και συγκρίνοντας με τις αλάνθαστες δηλώσεις του ευέλικτου "Πάπα", βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την μεγάλη συνωμοσία που στήθηκε στις Κεντρικές Φυλακές και είχαν ως στόχο την ανατροπή και ίσως ακόμη και την φυσική εξόντωση του Προέδρου.

Οι πληροφορίες ακόμη αναφέρουν ότι το σκηνικό αυτό ήταν μια προβοκάτσια που στήθηκε από το συντονιστικό φορέα που ηγείται των ατόμων που δεν θέλουν λύση και υποσκάπτουν συνεχώς τους αγνούς και ευέλικτους χειρισμούς του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Δεν μας παρατάτε λέω εγώ...

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΕΠΙ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΥ ΕΝΤΥΠΟΥ ΔΙΑΦΩΤΙΣΗΣ «Η ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΚΑΙ Η ΚΥΠΡΟΣ»

Κυκλοφόρησε σε όλες τις Κυριακάτικες εφημερίδες της 7ης Μαρτίου το έντυπο διαφώτισης της κυβέρνησης με εσώφυλλο σύνθημα «Όραμά μας, ο τερματισμός της κατοχής και η επανένωση της πατρίδας μας». Διακηρυγμένος στόχος του εντύπου είναι η ενημέρωση του λαού περί των βασικών εννοιών (όχι όμως των προνοιών) της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Το κείμενο είναι πρεσεγμένο, για να μην προκαλέσει τις αντιδράσεις των αντιομοσπονδιακών. Εντούτοις, δεν είναι αμερόληπτο, και η στήλη θα καταδείξει αυτά τα σημεία τα οποία δεν ανταποκρίνονονται αντικειμενικά στην πραγματικότητα.
Πρώτο σημείο, γενικό, είναι ότι το έντυπο δεν είναι διαφωτιστικό, αλλά δικαιολογητικό των πεπραγμένων της κυβέρνησης Χριστόφια. Γιατί ένα έντυπο, που εκδόθηκε από το Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών της Κυπριακής Δημοκρατίας (δηλ. από τα δημόσια ταμεία), αρχίζει με τη φράση «Ο πρόεδρος Χριστόφιας έλαβε λαϊκή εντολή...»; Ένα έντυπο που χρηματοδοτείται από τη φορολογία όλων των πολιτών, δεν πρέπει να αποτελεί ακελικό φερέφωνο του Χριστόφια. Έπειτα, με το σύνθημα «Όραμά μας, ο τερματισμός της κατοχής και η επανένωση της πατρίδας μας», προϊδεάζει θετικά τον αναγνώστη για την ομοσπονδοποίηση της Κύπρου, προκειμένου να δεχθεί ευκολότερα τις διχοτομικές και δυσλειτουργικές πρόνοιες του ομοσπονδιακού κυπριακού μοντέλου. Ψυχρά, δεν παύει από του να αποτελεί πολιτικό και συνειδησιακό εκβιασμό του τύπου «μόνο η Ομοσπονδια θα μας απαλλάξει από τη Διχοτόμηση».
Επίσης, για να υποστηρίξουμε τον απολογητικό χαραχτήρα του εγγράφου, το κείμενο δικαιολογεί την πολιτική Χριστόφια, καθορίζοντας τη γενέθλια ημέρα της Ομοσπονδίας βάσει της υπογραφής της Συμφωνίας Υψηλού Επιπέδου Μακαρίου – Ντεκτάς το 1977 (Βασικός πολιτικός επικοινωνιακό στόχος της παραγράφου αυτής, είναι να νομιμοποιηθεί η Ομοσπονδία στα μάτια των «απορριπτικών» της ΕΔΕΚ και του ΔΗΚΟ, τα οποία είναι τα κατεξοχήν Μακαριακά κόμματα). Ιστορικά λανθασμένη, εκτίμηση καθώς η Ομοσπονδία αποτελούσε χρόνια πριν την τουρκική εισβολή, τον αμετάκλητο στόχο της Τουρκικής Ιμπεριαλιστικής Πολιτικής. Δηλαδή η εισβολή του 1974 ήταν το βίαιο μέσο της Τουρκίας για τη μελλοντική ελληνική συνθηκολόγηση βάσει ομοσπονδιακών όρων. Αντίθετα, το «διαφωτιστικό έντυπο» γράφει σχετικά: «πολιτικοί λόγοι που σχετίζονται με την απαλλαγή από την τουρκική κατοχή και την εξομάλυνση των σχέσεων των δύο κοινοτήτων, μας οδηγούν στην ομοσπονδία». Αυτή η λανθασμένη ιστορική ερμηνεία και αντιστροφή της πραγματικότητας, είναι ο βασικό λόγος των σημερινών αδιεξόδων της ελληνικής πλευράς.
Το έντυπο συνεχίζει: «με τη λύση επιδικώκουμε να τερματίσουμε την τουρκική κατοχή και τον εποικισμό, να αποκαταστήσουμε την ενότητα του εδάφους, του λαού, των θεσμών και της οικονομίας, καθώς και τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις βασικές ελευθερίες ολόκληρου του λαού... μια τέτοια λύση θα απαλλάξει ολόκληρο τον κυπριακό λαό και ιδιαίτερα τις νέες γενιές και των δύο κοινοτήτων από το άγχος, την αβεβαιότητα και τους κινδύνους που ελλοχεύουν από τη συνέχιση της κατοχής και της ντε φάκτο διαίρεσης».
Μα πώς τερματίζεται ο εποικισμός, όταν η κυβέρνηση Χριστόφια είχε αποδεχθεί εκ των προτέρων την παραμονή 50.000 εποίκων; Και όταν ο διαπραγματευτής αποδέχεται από τόσο νωρίς ένα τόσο μεγάλο αριθμό, πόσους θέλει να παραμείνουν ο αντίστοχος Τούρκος διαπραγματευτής, και πόσοι τελικά θα μας μείνουν;
Πως επιτυγχάνεται η ενότητα του λαού και του εδάφους, όταν το τουρκικό κρατίδιο (“constituent state”) της Ομοσπονδίας, έχει ως συστατικό στοιχείο της βιωσιμότητάς του τον εθνικά αμιγή πληθυσμό, με όλες τις ρατσιστικές παραμέτρους (περιορισμένη εγκατάσταση προσφύγων, απώλεια δικαιώματος ψήφου στα κατεχόμενα, περιορισμοί στη διακίνηση και εγκατάσταση κτλ); Τελικά όλοι αυτοί οι περιορισμοί αποκαθιστούν τα ανθρώπινα δικαιώματα των Ελλήνων Κυπρίων, ή τους καθιστούν πολίτες 2ης κατηγορίας; Ή το γεγονός ότι η αποστρατικοποιημένη Κύπρος θα βρίσκεται στο στόμα του τουρκικού λύκου, χωρίς το δικαίωμα της αμυντικής θωράκισης «θα απαλλάξει ολόκληρο τον κυπριακό λαό από το άγχος, την αβεβαιότητα και τους κινδύνους»;
Το φυλλάδιο, αφού εξηγεί τους όρους «διζωνικότητα», «δικοινοτικότητα», «ομοσπονδία», «συνομοσπονδία», «ενιαίο κράτος» τεκμηριώνει το σύνθημα της ενότητας του κράτους με τη φράση: «η κυπριακή ομοσπονδία, πρέπει να έχει μία και μόνο κυριαρχία, μία και μόνο διεθνή προσωπικότητα, μια και μόνη ιθαγένεια». Μα η κυριαρχία ενός κράτους που θέλει να σέβεται τον εαυτό του, εκπηγάζει από το λαό. Στην περίπτωση της Κύπρου, οι ιστορικά δικαιούχοι του δικαιώματος της Αυτοδιάθεσης είναι οι Έλληνες. Η παρέκκλιση από το Δίκαιο, παραχωρεί στους στασιασθέντες από το 1963 και μέχρι σήμερα παρανομούντες Τουρκοκύπριους, την πολλαπλάσια ισχύ της ψήφου τους (δηλ. «σταθμισμένη»), προκειμένου να εκφραστεί η συνολική λαϊκή βούληση και κυριαρχία. Και εξ’ άλλου, ποια θα είναι η κυπριακή κυριαρχία, όταν η Κύπρος αποστρατικοποιημένη, βουλιαγμένη στους εποίκους, θα έχει απέναντι της την τουρκική ιμπεριαλιστική πολιτική του Περιφερειακού Ηγεμόνα; Πώς θα ασκείται η κυριαρχία της εξωτερικής πολιτικής, όταν βάσει όλων των ομοσπονδιακών σχεδίων, η Κύπρος υποχρεούται να υποστηρίζει την τουρκική ενταξιακή πορεία, ή πόσο κυρίαρχο θα είναι το κράτος στα εσωτερικά οικονομικά και μεταναστευτικά ζητήματα;
Τέλος, η κυβέρνηση στην προσπάθειά της να θωρακίσει την ενότητα της Ομοσπονδίας επικαλείται τη «μία και μόνη ιθαγένεια». Αυτή η πτυχή, αποτελεί παγίδα για την εθνική ταυτότητα των Ελλήνων, που εν μια νυχτί θα «κυπροποιηθούν» με τους Τούρκους! Η βιωσιμότητα της όποιας λύσης, δε βασίζεται στην αλλοτρίωση της εθνικής ταυτότητας, ιστορικής συνέχειας και συνείδησης ενός λαού. Αυτή η επικοινωνιακή παράμετρος είναι η πεμπτουσία του νεοκυπριακού ιδεολογήματος και της σύγχυσης του ΑΚΕΛ, που έντεχνα ρίζωσε επί της βρετανικής αποικιοκρατίας.
Ιδιαίτερη βαρύτητα παρατηρείται στην έννοια της πολιτικής ισότητας, η οποία ερμηνεύεται (από τον ΟΗΕ) ως «η αποτελεσματική συμμετοχή των δύο κοινοτήτων στην εξουσία και στη λήψη των αποφάσεων». Αόριστος ορισμός, ο οποίος πάσχει από την αντι-δημοκρατικότητα του περιεχομένου του! Η Ομοσπονδία, δεν προνοεί το σεβασμό στην πλειοψηφία, αλλά με κόλπα όπως η εκ περιτροπής προεδρία και η σταθμισμένη ψήφος, εμπεριέχει τους σπόρους της δυσλειτουργίας. Η Κύπρος θα αποτελέσει πρότυπο Ομόσπονδης Δημοκρατίας, της οποίας η κυριαρχία δεν εκπηγάζει από το λαό, αλλά από τη ρατσιστική πρόνοια της πολιτικής ισότητας της ελληνικής πλειοψηφίας που εμμένει στη Νομιμότητα και στην αποκατάσταση των Δικαίων της, με την τουρκική μειονότητα, που από το πραξικόπημα του 1963 υποσκάπτει τα θεμέλια του Κυπριακού και Διεθνούς Δικαίου. Αριθμητικά, οι τ/κύπριοι που ζουν σήμερα στα κατεχόμενα είναι 80.000, οι έποικοι πέραν των 250.000 και ο στρατός κατοχής 50.000. Οι Έλληνες στην Κύπρο, είναι 800.000. Αυτή είναι η πραγματική πολιτική ισότητα που εξιδανικευει το «διαφωτιστικό» έντυπο! Εξ’ άλλου, το κείμενο ξεκαθαρίζει: «Αναντίρρητα, η ισότητα των επαρχιών στα πλαίσια του ομοσπονδιακού κράτους είναι δεδομένη»...
Το κυβερνητικό έγγραφο ξεκάθαρα εξωραϊζει τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Παραβλέπει τις προβληματικές της πτυχές και εσκεμμένα παραλείπει τα παραδείγματα χωρών, των οποίων η Ομοσπονδία επεβλήθη έξωθεν: η Τσεχοσλοβακία και η Γιουγκοσλαβία υποχρεώθηκαν σε ομοσπονδιακό μοντέλο, καταπιέζοντας την εθνική ταυτότητα των πολιτών τους. Αποτέλεσμα; Η πολυετείς εθνοτικές συγκρούσεις, εμφύλιες διαμάχες και η διάλυση των ομοσπονδιών. Σε μια τέτοια περίπτωση, η Κύπρος, αφοπλισμένη από την ελλαδοκυπριακή άμυνα, θα ενδώσει στον τουρκικό επεκτατισμό...

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

ΜΕ ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΣΤΟΝ ΓΡΗΓΟΡΗ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ...

Με αφορμή το ετήσιο μνημόσυνο του Υπαρχηγού της ΕΟΚΑ, Γρηγόρη Αυξεντίου την ερχόμενη Κυριακή στο Μαχαιρά, ο καθένας μπορεί να προβληματιστεί για τα διαχρονικά μηνύματα της θυσίας του. Και αυτό, επειδή ο Γρηγόρης Αυξεντίου υπήρξε διακεκριμένος στρατιώτης της ΕΟΚΑ, ο «αγαπημένος» μας ήρωας. Μα και επειδή ο Αυξεντίου, όπως και άλλοι αγωνιστές (ο Μάτσης, οι Κάρυος, Παπακυριακού, Σαμάρας και Πίττας, οι απαγχονισθέντες, κ.α), γνώριζαν την ώρα του θανάτου τους, και όμως δεν ενέδωσαν. Δεν παραδόθηκαν οι μεν και έπεσαν μαχόμενοι, οι δε απαγχονίστηκαν, αφού μετέλαβαν των Αχράντων Μυστηρίων, ψυχικά ελεύθεροι, και ηθικά εξυψωμένοι.

Η θυσία των αγωνιστών της θρυλικής ΕΟΚΑ άφησε ως εθνική παρακαταθήκη στις επόμενες γενεές των Ελλήνων Κυπρίων, την άγραφη εντολή να αγωνίζονται για την ιστορική δικαίωση της πατρίδας τους. Δυστυχώς, η διχόνοια που ακολούθησε του αγώνα της ΕΟΚΑ, το τουρκοκυπριακό πραξικόπημα του 1963 και η τουρκική εισβολή του 1974, είχαν ως αποτέλεσμα τη διχοτόμηση της Κύπρου και τον κίνδυνο του μόνιμου αφελληνισμού στα κατεχόμενα εδάφη.

Αλήθεια, ποια είναι τα μηνύματα των καιρών, που εκπέμπουν οι μνημονευθέντες ήρωες της ΕΟΚΑ; Ποια είναι η σύγχρονη ευθύνη του Κυπριακού Ελληνισμού; Και τέλος, ποιο είναι το περιοχόμενο της έννοιας του Πατριωτισμού;

Όταν οι μελλοθάνατοι όδευαν στην αγχόνη, τους κατακυρίευε βαθιά συγκίνηση, και οι χριστιανικοί ψαλμοί και ο ελληνικό εθνικός ύμνος συνοδευε τα χείλη τους, τη σκέψη τους και την καρδιά τους. Γιατί; Επειδή ήταν ψυχικά Ελεύθεροι, έτοιμοι να αφήσουν την πρόσκαιρη ζωή, για τα επουράνια αγαθά και την αιώνια δόξα. Οι ήρωες του 1955-59 προσέφεραν τη ζωή τους, επειδή διαπαιδαγωγήθηκαν και έζησαν με υψηλά ιδανικά, εκπληρώνοντας το ηθικό χρέος προς το Σύνολο και την Πατρίδα.

Η ηθική κατάπτωση του σύγχρονου Έλληνα Κύπριου, απότοκο του καταναλωτισμού, της ιδεολογικής σύγχυσης, της εμμονής στις επίγειες απολάυσεις και της κομματικοποίησης, αναπόφευκτα επιδρά στις πτυχές της εθνικής μας ταυτότητας και του Πατριωτισμού μας.

Όταν ο Γρηγόρης Αυξεντίου εξεστόμιζε το ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ στους κατακτητές, δεν πέθαινε με το χαμόγελο στα χείλη για την ξενδιάντροπη Ομοσπονδία των ενδοτικών, αλλά για την Ελλάδα. Επειδή μόνο η Ένωση εξέφραζε την πραγματική έννοια της Ελευθερίας, της Αυτοδιάθεσης. Είναι ανόητο, και ύβρις απέναντι στους μνημονευθέντες ήρωες της ΕΟΚΑ, όταν οι Κύπριοι πολιτικάντηδες στο όνομα των αγώνων του Ελληνισμού, καταλήγουν ότι η μόνη λύση του Κυπριακού είναι η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία!

Ως Έλληνες Κύπριοι, έχουμε καθήκον να διαφυλάξουμε την εθνική μας ταυτότητα, επειδή η εθνική μας συνείδηση, είναι η πυξίδα των Κυπρίων στους κινδύνους της παγκοσμιοποίησης, αλλά και των σύγχρονων κοινωνικών ανακατατάξεων. Πώς ο νεοέλληνας θα θυσιαστεί, θα προσφέρει και την ίδια του τη ζωή, εάν παραστεί ανάγκη, για την προάσπιση της πατρώας γης, όταν αμφιταλαντεύεται για υπαρξιακά ζητήματα της εθνικής του ταυτότητας; Και ποιο είναι το μέλλον των παιδιών μας, όταν εμείς εμφυτεύουμε στην κυπριακή κοινωνία (μέσω της Παιδείας, της Μεταναστευτικής Πολιτικής, ή άλλως πως) τους σπόρους της πολυπολιτισμικής θύελλας;

Η έννοια του Πατριωτισμού των Ελλήνων Κυπρίων, πέραν του σεβασμού των Νόμων της Πολιτείας, εμπεριέχει την καλλιέργεια της εθνικής μας ταυτότητας και των πολιτισμικών μας δεσμών με την Ελλάδα. Ως εκ τούτου, η απόρριψη της Ομοσπονδοποίησης της Πατρίδας μας είναι συστατικό στοιχείο του Πατριωτικού Καθήκοντος. Επειδή η Ομοσπονδία είναι φόρμουλα ανθελληνική, και διχοτομική που νομιμοποιεί τον εκτουρκισμό των κατεχόμενων μας εδαφών.

Η διχοτόμηση, δεν πρέπει να αποτελεί επιλογή στη συνείδηση των Κυπρίων. Η πλήρης Απελευθέρωση των κατεχόμενων ελληνικών μας εδαφών και η εφαρμογή του Δικαιώματος της Αυτοδιάθεσης στους ιστορικά δικαιούχους είναι, σε τελευταία ανάλυση, το ηθικό και ιστορικο εθνικό χρέος των Ελλήνων.

Αυτό είναι, πιστεύω, το μήνυμα της θυσίας του Γρηγόρη Αυξεντίου...

Παναγιώτης Π.

ΑΝΑΞΙΟΙ: ΟΙ «ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ» ΧΑΖΕΥΟΥΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟ«ΚΥΠΡΙΟΥΣ» ΚΑΙ Ο ΤΑΛΑΤ ΑΛΩΝΙΖΕΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Η γνωστή πλέον «Δικοινοτική Πρωτοβουλία Ειρήνης - Ενωμένη Κύπρος», που αριθμεί 37 οργανώσεις-μέλη, σε συναντήσεις της με τους Πρόεδρο Χριστόφια και τον κατοχικό Ταλάτ, ενημερώθηκε για την πορεία των συνομιλιών και δήλωσε ότι στηρίζει τις εν λόγω προσπάθειες που στοχεύουν στην Ομοσπονδοποίηση της Κύπρου. Μετά τη συνάντηση ο εκπρόσωπος των τ/κ οργανώσεων, Σενέρ Ελτζίλ τόνισε την ανάγκη «να υψώσουμε τη φωνή μας περισσότερο από τις δυνάμεις που δεν θέλουν λύση, για να ακουστεί η φωνή των Κυπρίων υπέρ της λύσης»(!!). Και καλά ρε Τουρκαλά, ποιοι είσαστε εσείς που θέλετε λύση και καταδικάζετε τους Έλληνες αντιομοσπονδιακούς που ζητούν την εφαρμογή των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων;
Καταδίκασαν ποτέ αυτές οι ψευδοεπαναπροσεγγιστικές οργανώσεις τον κατοχικό στρατό ή την παρανομία του ψευδοκράτους; Οι Τ/κύπριοι – μέλη της πιο πάνω πλατφόρμας είναι ή δεν είναι φορείς δελτίου ταυτότητας του ψευδοκράτους; Ζήτησαν την επιστροφή της κατάστασης στη Νομιμότητα; Όχι! Εξυπηρετούν μια χαρά την τουρκική προπαγάνδα περί «διάθεσης για εξεύρεση λύσης» στα πλαίσια της Διχοτομικής Ομοσπονδίας. Πού βρίσκουν το θάρρος οι επαναπροσεγγιστές Τ/κύπριοι να ζητούν και τα ρέστα; Από κάτι ενέργειες σαν και αυτές του Ν. Αναστασιάδη, ο οποίος με αντιπροσωπεία του ΔΗΣΥ, είχε σήμερα στα κατεχόμενα συνάντηση με το κόμμα «Ελευθερίας και Μεταρρύθμισης», υπό τον ηγέτη του Τουργκάι Αβτζί. Όπως είναι φυσικό, και οι δυο πιπίλισαν, την καραμέλα της Ομοσπονδίας.
Και ενώ οι «δικοί μας» χαϊρεντίζονται με τους Τουρκαλάδες, ο Ταλάτ ασκεί άριστα την επικοινωνιακή πολιτική αναβάθμισης του ψευδοκράτους: αφού παρέθεσε γεύμα στους αντιπροσώπους των πέντε Μονίμων Μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (ΗΠΑ, Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία, Κίνα) στο «Προεδρικό» του, μετέβη στην Ιταλία για επίσημες συναντήσεις με αξιωματούχους (τον Υπ. Εξωτερικών Φράνκο Φρατίνι και με βουλευτές) και σε ομιλία του στο Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων κατηγόρησε την ελληνική πλευρά ως αδιάλλακτη. Ακόμα, στις 25 Φεβρουαρίου ο Ταλάτ θα μεταβεί στην Ιταλία...
Τα δυο πιο πάνω φαινόμενα, αποτελούν τις δυο όψεις του ιδίου νομίσματος: τη συνειδησιακή αναγνώριση του ψευδοκράτους αφ’ενός (με την επαναπροσεγγιστική προπαγάνδα των δικοινοτικών οργανώσεων και τις συναντήσεις των κομματαρχών μας με τα τ/κυπριακά κόμματα, που είναι θεσμοί του ψευδοκράτους) και αφ΄ετέρου τη διεθνή αναγνώριση της «Τ.Δ.Β.Κ», με την επικοινωνιακή πολιτική του Ταλάτ στο εξωτερικό.
Σε μια άλλη εξέλιξη, ο πρόεδρος τη Νέας Δημοκρατίας, Αντώνης Σαμαράς, θα επισκεφθεί την Κύπρο, μετά από πρόσκληση του ΔΗΣΥ, το διήμερο 21-22 Φεβρουαρίου. Η περίοδος χάριτος για τον Α. Σαμαρά, όσον αφορά το Κυπριακό, έχει τελειώσει. Ναι μεν στο παρελθόν εξέφρασε αξιοπρεπή στάση στο Μακεδονικό, καθώς και στο σχ. Ανάν, αλλά τα και τα δυο αυτά ζητήματα είναι μέχρι σήμερα ζωντανά. Ποια είναι η θέση Σαμαρά ως προς την επιδιωκόμενη μορφή λύσης του Κυπριακού; Και πόσο «αδερφικό» κόμμα είναι ο ΔΗΣΥ, που στηρίζει λύσεις τύπου Ανάν, ενώ το 2004 κατέγγελε διεθνώς την Κυπριακή Δημοκρατία για «δημοκρατικά ελλείμματα» κατά την προ-δημοψηφισματική περίοδο;
Τα ελλαδικά κόμματα, έχουν εξίσου ευθύνη για την πορεία της κυπριακής υπόθεσης. Οπωσδήποτε αυτή την περίοδο προέχει η αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης και η δυσχερής κατάσταση των δημοσίων οικονομικών, όμως η κατρακύλα Χριστόφια οφείλεται και στην ελλαδική ανοχή.
Η εθνική ενότητα και συνοχη, την οποία οι πολιτικοί συχνά επαγγελίζονται, δεν επιτυγχάνεται με την ένοχη σιωπή στην ομοσπονδιακή προπαγάνδα των Ναινέκων, αλλά με την εκ βάθρων αναθεώρηση της εθνικής στρατηγικής, μέσα από πανεθνική Διάσκεψη, όχι μόνο κομμάτων, αλλά και ομάδων πολιτών και οργανώσεων!
Αυτά ας αναλογιστεί ο κ. Σαμαράς, ενώ θα καταθέτει το στεφάνι στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας και στα Φυλακισμένα Μνήματα...

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Υ.Γ. Πρόσφατα ο κομμουνιστής Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας απέκτησε το καινούριο Προεδρικό αυτοκίνητο, μάρκας Mercedes σειράς S class. Πέραν των 100 χιλιάδων ευρώ η (αφορολόγητη) αξία του! Είναι οικονομικό, τελευταίας τεχνολογίας, αρκούντως γρήγορο, ενώ δεν είναι θωρακισμένο...

Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ «ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΟΣ»

Το 1827 η Ελληνική Επανάσταση μπήκε σε νέα φάση. Μετά τις πρώτες νίκες των Ελλήνων (που καλλιέργησαν το ιδεολογικό κίνημα του Φιλελληνισμού), ακολούθησαν οι εσωτερικές συγκρούσεις με αποκορύφωμα τους δυο εμφυλίους πολέμους. Ως εκ τούτου, η προσωρινή ελληνική κυβέρνηση, αμέλησε να λάβει προστατευτικά μέτρα και ο Αιγυπτιακός στρατός πάτησε το πόδι του στην Πελοπόννησο και συνέντριψε τα ελληνικά στρατεύματα σε όλες τις κατά παράταξη μάχες. Τότε ο Θ. Κολοτρώνης, ήταν ο πρώτος Έλληνας στρατηγός που εφάρμοσε στην πράξη τη θεωρία του κλεφτοπολέμου: συνεχής φθορά του εχθρού, με αποφυγή της κατά παράταξην μάχης. Σε αυτή τη νέα φάση της Επανάστασης, οι Πελοποννήσιοι προξένησαν σημαντικές φθορές στον τουρκοαιγυπτιακό στρατό.
Ο Ιμπραήμ, προκειμένου να αντιμετωπίσει τις ελληνικές επιτυχίες, εκμεταλλεύθηκε τη φτώχεια, τον υποσιτισμό και τις άθλιες συνθήκες επιβίωσης του μαχόμενου ελληνισμού, προσφέροντας τα προσκυνοχάρτια («ράι μπουγιουρντιά») στους λιπόψυχους, που έκλιναν προς την υποταγή. Και πραγματικά, το προσκύνημα εξαπλώθηκε σα μίασμα κολλητικό και η Επανάσταση δεχόταν θανάσιμα πλήγματα. Πέραν των μεμονωμένων περιπτώσεων «προσκυνήματος», πολλοί οπλαρχηγοί δέχονταν το προσκυνοχάρτι, έπειτα από προσφορά χρηματικών αμοιβών, συμπαρασύροντας ολόκληρες ομάδες πληθυσμού ή και περιοχές στην υποταγή.
Ο οπλαρχηγός Δημήτριος Νενέκος, προσκύνησε τον Ιμπραήμ από το 1826. Το 1827 έγινε «μπέης» με διαταγή του Ιμπραήμ, αφού προηγουμένως ο Νενέκος είχε πολεμήσει εναντίον ελληνικών στρατευμάτων για καταστολή της Επανάστασης. Η πίστη του Νενέκου στον Ιμπραήμ, έκανε τον τελευταίο να τον επαινεί και να τον χαϊδεύει μπροστά στους Τούρκους επισήμους...
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης απάντησε στην τρομοκρατία του Ιμπραήμ με το σύνθημα «Τσεκούρι και Φωτά στους Προσκυνημένους». Πραγματικά, με σκληρά μέτρα, ο Γέρος του Μοριά συγκράτησε το λαό της Πελοποννήσου από την ατίμωση και την προδοσία:
Όσα ελληνικά χωριά αρνούνταν την επανένταξη στο ελληνικό στρατόπεδο, δέχονταν τις αιφνιδιαστικές επιθέσεις των αγωνιστών.
Σε όλο τον Μοριά οι πρωτεργάτες του προσκυνήματος συλλαμβάνονταν και εκτελούνταν. Άλλοι, απαγχονίζονταν για παραδειγματισμό...
Τον Οκτώβριο του 1827, με τη ναυμαχία του Ναβαρίνου και την καταστροφή του τουρκοαιγυπτιακού στόλου από τον αγγλο-γαλλο-ρωσσικό, οι προϋποθέσεις για την Σύναψη της Συνθήκης της Ελληνικής Ανεξαρτησίας ξεκαθαρίζουν οριστικά. Πάντοτε όμως υπό τον έλεγχο των «Προστάτιδων Δυνάμεων», αυτών που λίγο-πολύ μας προστατεύουν και εγγυώνται την ανεξαρτησία μας μέχρι σήμερα...
Σε μια άλλη εποχή, κατάπτωσης του εθνικού, αγωνιστικού και ηθικού φρονήματος, διατελούμενοι όμως υπό τη συνεχιζόμενη τουρκική κατοχή, ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος δηλώνει στον Ελληνικό Ραδιοσταθμό Λονδίνου: «οι απευθείας συνομιλίες δεν επαναρχίζουν με τους καλύτερους οιωνούς μεταξύ του Προέδρου της Δημοκρατίας, Δημήτρη Χριστόφια και του Τουρκοκύπριου ηγέτη, Μεχμέτ Αλί Ταλάτ διότι υπάρχει έλλειψη ενότητας στο εσωτερικό μέτωπο...». Απαξιώ να σχολιάσω!
Δε μας χ... ρε Στεφάνου!!

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Υ.Γ. Ο Δημήτριος Νενέκος εκτελέστηκε το 1828, μετά από διαταγή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.

ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΕΔΕΚ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ: Απομόνωση του Χριστόφια, ή δικαίωση της Ομοσπονδίας;

Η χθεσινή απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής της ΕΔΕΚ για έξοδο από την κυβέρνηση Χριστόφια, εγκυμονεί νέες εξελίξεις τόσο για το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό, όσο και για το Κυπριακό καθ’εαυτό.

Πρώτα, πρέπει να σημειωθεί η ορθότητα της απόφασης από κομματικής άποψης, καθώς η πρόταση του κ. Γ. Ομήρου στην Κ.Ε υποστηρίχθηκε σχεδόν καθολικά. Άρα, το κόμμα προχωρά συσπειρωμένο και έτοιμο να αντιπολιτευθεί το καθεστώς Χριστόφια. Έπειτα, για λόγους ιστορίας, να λεχθεί ότι η ΕΔΕΚ απόχώρησε και από την κυβέρνηση Κληρίδη το 1999, όταν ο τελευταίος αθέτησε τη δέσμευσή του για έλευση των πυραύλων S-300, μπρος στις πιέσεις των αγγλοαμερικανών και στην εισαγωγή του σχεδίου Χάνει, που έλαβε σάρκα και οστά ως σχ. Ανάν, 3 χρόνια αργότερα. Τέλος, το γεγονός ότι η ΕΔΕΚ εγκαταλείπει συνειδητά τη νομή της εξουσίας, επικαλούμενη εθνικούς λόγους, και ειδικότερα τις παραχωρήσεις Χριστόφια προς Ταλάτ, μας αναγκάζει να της αναγνωρίσουμε το ηθικό υπόβαθρο της απόφασης και το πατριωτικό κριτήριο.

Οι συνέπειες για την εθνική υπόθεση της Κύπρου, από την αποχώρηση ενός κόμματος της τάξης του 6-8% είναι καταλυτικές: ο Χριστόφιας απώλεσε κάθε κομματική νομιμότητα για συνέχιση του αδιέξοδου «δικοινοτικού διαλόγου» με τον κατοχικό Ταλάτ, δεδομένου ότι το ΔΗΚΟ ούτως ή άλλως διαφωνεί σε σοβαρά ζητήματα στο Κυπριακό, ενώ αναστατώνεται εσωτερικά μετά την απόφαση της ΕΔΕΚ για αποχώρηση από την Κυβέρνηση. Επίσης, ο ΔΗΣΥ, κινούμενος εκ του ασφαλούς πλέον, αντιπολιτεύεται τον Χριστόφια, προκειμένου να κερδίσει εντυπώσεις από τις δυσμενείς εξελίξεις στο Κυπριακό και στην οικονομία. Εν ολίγοις, το ΑΚΕΛ μένει μόνο, να υποστηρίξει την πολιτική Χριστόφια, η οποία απέτυχε παταγωδώς. Το ΑΚΕΛ και ο Χριστόφιας απομονώθηκαν, λόγω της αλαζονείας τους και της αυθαιρεσίας τους.

Ειδικότερα, το ΔΗΚΟ, βλέπει ως ορόσημα για το θέμα της αποχώρησης την εκλογή Έρογλου στα κατεχόμενα τον Απρίλιο (το de facto ναυάγιο των συνομιλιών, δεν θα δίνει πλέον λόγους αποχώρησης) και κυρίως τις βουλευτικές εκλογές του χρόνου. Επίσης, σημαντικό ρόλο θα παίξει αν θα αυξηθούν τα υπουργεία του ΔΗΚΟ, αφού 2 υπουργεία μένουν ακέφαλα. Τέτοιο ενδεχόμενο θα διευρύνει την εκλογική δύναμη του ΔΗΚΟ, ενός κόμματος που παραδοσιακά ανατροφοδοτείται με το πελατειακό σύστημα. Αυτά τα δεδομένα θα τα σταθμίσει εκτός από τον «ευέλικτο» Κάρογιαν, και η «σκληροπυρηνική ομάδα» στο ΔΗΚΟ...

Εντούτοις, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, όσο μια απλή έξοδος από την κυβέρνηση, ή οι δηλώσεις και αντιδηλώσεις από ΑΚΕΛ και ΕΔΕΚ. Συγκεκριμένα, η ΕΔΕΚ προβάλλει ως σύνθημα και αντιπολιτευτική καμπάνια το τρίπτυχο παραχωρήσεων «έποικοι-εκ περιτροπής προεδρία-σταθμισμένη ψήφος». Η ΕΔΕΚ, προτού οικειοποιηθεί κομματικά τον πατριωτισμό των Ελλήνων Κυπρίων, θα πρέπει να αναρωτηθεί κατά πόσον οι παραχωρήσεις Χριστόφια αποτελούν κεκτημένο του ΑΚΕΛ ή της ομοσπονδιακής πολιτικής που ακολουθείται γενικότερα. Και εξηγούμαι:

Η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία στη βάση της πολιτικής ισότητας αποτελεί το πλαίσιο συμφωνίας του Εθνικού Συμβουλίου, δηλαδη του συνόλου των κοινοβουλευτικών κομμάτων. Η εκ περιτροπής προεδρία, η σταθμισμένη ψήφος και άλλες εγκληματικές παράμετροι συμπεριλαμβάνονταν στις ΟΜΟΦΩΝΕΣ προτάσεις του Εθνικού Συμβουλίου της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1989 προς τον σφαγέα της Κύπρου, Ντεκτάς (που είχε ως φυσική συνέπεια τις ομοσπονδιακές ιδέες Γκάλι το 1992). Επίσης, η παραμονή εποίκων συμπεριλαμβάνονταν πάντα στις «τουρκοκυπριακές ανησυχίες».

Επιπλέον η ΕΔΕΚ καταδίκασε τις τουρκικές προτάσεις Ταλάτ του Ιανουαρίου ως απαράδεκτες καθώς και την επίσκεψη του Μπαν Κι Μουν στο «προεδρικό Ταλάτ». Συμφωνούμε, αλλά τα πιο πάνω γεγονότα είναι προϊόντα της γενικότερης ομοσπονδιακής τακτικής, την οποία ο Χριστόφιας, ειδικότερα, έλαχε να ασκεί. Τέλος, η περίφημη συμφωνία της 8^ης Ιουλίου, η οποία έγινε σημαία για το ΔΗΚΟ, την ΕΔΕΚ, το ΕΥΡΩΚΟ και τους Οικολόγους, δεν αναφέρεται σε τίποτε άλλο, παρά στη Διζωνικότητα της Ομοσπονδίας, με βάση την πολιτική ισότητα (δηλαδή την εξίσωση της ελληνικής πλειοψηφίας του 82% με την τουρκική μειοψηφία του 18%). Αυτές οι κομματικές δυνάμεις υπέβαλαν στην πολιτική επικοινωνία του μ. Τάσσου Παπαδόπουλου το γελοίο σύνθημα «Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία με το σωστό περιεχόμενο»!!

Με αυτά δε θέλω να μειώσω τη σημασία της εξόδου της ΕΔΕΚ από το καθεστώς Χριστόφια, ούτε και να δικαιολογήσω τις δεδηλωμένες παραχωρήσεις του ε/κύπριου «κοινοτάρχη». Επεσήμανα την ευθύνη και της ΕΔΕΚ στο αποτέλεσμα των ελληνικών εκπτώσεων, αλλά και προκαταλαμβάνω τα γεγονότα και συγκεκριμένα τις αλλαγές στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό: Η απόφαση της ΕΔΕΚ θα έχει βαρύνουσα σημασία, μέσα από τη διαχείριση του αντιπολιτευτικού της ρόλου, και την ενδεχόμενη συνεργασία με άλλες κοινωνικές και πολιτικές αντι-ανανικές ομάδες ή κόμματα. Οφείλει μέσα από τα συλλογικά της όργανα να κάνει την υπέρβαση και να αποφανθεί στον ελληνικό κυπριακό λαό ότι η Ομοσπονδία ισοδυναμεί με διχοτόμηση και συγκυριαρχία των Τούρκων στο «ελληνικό συνιστών κρατίδιο». Μόνο με την κατάθεση πατριωτικών προτάσεων που υποδεικνύουν την τοποθέτηση του Κυπριακού σε αντικατοχικές - απελευθερωτικές βάσεις θα εξέλθει η ελληνική πλευρά από το διπλωματικό αδιέξοδο.

Διαφορετικά, εάν η ΕΔΕΚ εμμείνει στην αναφορά υπέρ Ομοσπονδιακής λύσης εμπαίζει τον Κυπριακό Ελληνισμό, δικαιώνει την Ακελική προπαγάνδα ότι «η Ομοσπονδία είναι η μόνη λύση», αφοπλίζει ιδεολογικά τους εθνικά σκεπτόμενους Έλληνες Κύπριους και στρουθοκαμηλίζει απέναντι στον κίνδυνο της οριστικής διχοτόμησης. Όχι μέσω της αποδοχής ομοσπονδιακής λύσης, αλλά από την άρνηση της Απελευθέρωσης...

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ