Δικοινοτικές συνομίλιες και πραγματικότητες

Στις 20 Ιουλίου 1974 έγινε το πρώτο σκέλος της Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Λίγες βδομάδες μετά (14 Αυγούστου) πραγματοποιήθηκε το δεύτερο και τελικό στάδιο της, με αποτέλεσμα το 40% περίπου του Κυπριακού εδάφους να τελεί υπό τουρκική κατοχή μέχρι και τις μέρες μας.

Από τότε μέχρι και σήμερα η Τουρκία εκτός από την κατοχή της βόρειας Κύπρου, προσπαθεί να αλλάξει τον δημογραφικό χαρακτήρα του τόπου με τον συνεχίζομενο επικοισμό. Ακόμη απαγορεύει την εγκατάσταση και την εκμετάλλευση της περιουσίας των νομίμων κατοίκων της περιοχής αυτής. Παράλληλα βλέπουμε και ένα οικοδομικό οργασμό πάνω σε περιουσίες Ελλήνων.

Έκτοτε όλοι οι μέχρι σήμερα Προέδροι της Κυπριακής Δημοκρατίας συμφωνούν ότι στην Κύπρο το 1974 έγινε μια βίαιη εισβολή και ο βόρειο τμήμα της υφίσταται συνεχιζόμενη κατοχή. Την ίδια γνώμη έχουν και τα ψηφίσματα του Ο.Η.Ε.. Παρ΄όλα αυτά ο εκάστοτε Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας συνομιλεί κατ' επανάληψη με κάποιο Τουρκοκύπριο και όχι με τον πραγματικό ένοχο ο οποίος είναι το τουρκικό κράτος.

Το πρόβλημα της Κύπρου είναι πρόβλημα παράνομης εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής και όχι πρόβλημα διαφοράς με την τουρκική μειονότητα του τόπου. Και μέσα από τις συνομιλίες με τον κάθε Τουρκοκύπριο έχουμε υποβιβασμό του προβλήματος σε δικοινοτική διαφορά.

Αλλά ακόμη και αν είχαμε δικοινοτική διαφορά οι συνομιλίες θα έπρεπε να γίνονται μαζί με ένα νόμιμο εκπρόσωπο της μειονότητας. Αντίθετα οι συνομιλίες γίνονται με τον εκάστοτε "πρόεδρο" του ψευδοκράτους, κάτι που σημαίνει αναβάθμιση του εκτρώματος αυτού καθώς αναγνωρίζεται ως ηγέτης ο αρχηγός του και έχουμε ταυτόχρονα επικύρωση των "εκλογών" του.

Ακόμη είναι δεδομένο ότι ο εκάστοτε ψευδοηγέτης είναι στρατιωτάκι της Άγκυρας και ταυτόχρονα αποτελεί το καλύτερο άλλοθι της για τα εγκλήματα που κάνει ενάντια της Κύπρου από την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας μέχρι και σήμερα.

Η Κυπριακή Δημοκρατία θα πρέπει να σταματήσει αυτό το θέατρο του παραλόγου και να ζητήσει -έστω και τώρα- να κάτσει στο τραπέζι ο πραγματικός ένοχος που είναι το τουρκικό κράτος.

ΥΓ. Βεβαιώνω τους αναγνώστες του ιστολογίου ότι το πιο πάνω κείμενο αποτελεί πραγματικά δική μου και ότι δεν συντονίζει κανένας τα όσα λέω...

ΠΟΣΟ ΨΕΥΔΟΚΡΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ «ΨΕΥΔΟΚΡΑΤΟΣ»;

Η επίσκεψη του Γ.Γ του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν στα κατεχόμενα και η συνάντηση του με τον κατοχικόΤαλάτ στο «Προεδρικό» είναι η κορυφή του παγόβουνου της δυσμενούς θέσης της ελληνικής πλευράς. Πολλά γράφτηκαν και λέχθηκαν προ της έκτακτης επίσκεψης του κ. Μπαν (με την παράλληλη ανακοίνωση συγκλίσεων Χριστόφια-Ταλάτ στο Κεφάλαιο της Διακυβέρνησης), όσο και μετά την παράνομη επίσκεψη του Γ.Γ του ΟΗΕ στο «Προεδρικό».

Ο κ. Μπαν, την προηγούμενη Δευτέρα, υπό τη φρούρηση των ένστολων και ένοπλων στρατιωτών της «Τ.Δ.Β.Κ» (υπό τις διαταγές του Τούρκου Διοικητή των κατοχικών στρατευμάτων, Ζορλού), μετέβη με συνοδεία αξιωματούχων του ΟΗΕ στις κατεχόμενες ελληνικές περιοχές. Στη συνέχεια, του στρώθηκε κόκκινο χαλί και έγινε επίσημα δεκτός από τον «Πρόεδρο» Ταλάτ στο «Προεδρικό Μέγαρο», υπό τον ίσκιο των σημαίων της Τουρκίας και της «Τ.Δ.Β.Κ». Αφού δέχθηκε το χαιρετισμό από το τουρκικό στρατιωτικό απόσπασμα, παρακάθησε σε επίσημο γεύμα με τους πολιτειακούς αξιωματούχους του ψευδοκράτους.
Το ασφαλές συμπέρασμα που εξάγεται είναι απλό και αναπόφευκτα ισοπεδωτικό: η διεθνής αναγνώριση της «Τ.Δ.Β.Κ» είναι συστατικό στοιχείο της διαδικασίας ομοσπονδοποίησης της Κύπρου. Όποιος δεν το βλέπει είναι αγιάτρευτα τυφλός: Ολόκληρο το πατριωτικό-αντιομοσπονδιακό μπλοκ εδώ και δεκαετίες προειδοποιεί για τις συνέπειες της ομοσπονδιακής τακτικής που ακολουθείται και όμως καταδικάζεται με την ταμπέλα του σωβινισμού και της ακρότητας. Να’ τα λοιπόν που τα βρήκαμε μπροστά μας.
Το ΑΚΕΛ δηλώνει πως «διαψεύστηκαν όσοι προέβλεπαν αρνητικές εξελίξεις λόγω της επίσκεψης του Μπαν Κι Μουν», ενώ ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος αναφέρεται στην «επιτυχία της επίσκεψης του κ. Μπαν, επειδή τονίζεται η κυπριακή ιδιοκτησία των συνομιλιών και της λύσης». Μα καλά, πού ζούνε οι άνθρωποι; Και τί έχουν στο μυαλό τους όταν προβαίνουν σε τετοιες γελοίες δηλώσεις; το ακελικό ακροατήριο; Ε, δεν είμαστε τα κομματικά τους πρόβατα, αλλά αξιοπρεπείς Έλληνες, Κύπριοι πολίτες και απαιτουμε σοβαρές απαντήσεις για τα ρεζιλίκια και την κατάντια της πολιτικής μας ηγεσίας.
Όσο για τους άλλους, τους δήθεν απορριπτικούς του ΔΗΚΟ της ΕΔΕΚ και τους Οικολόγους, καλά τα λένε εκ των υστέρων και κάνουν σόου στα εθνικά αισθητήρια των Ελλήνων. Μια χαρά απολαμβάνουν το μέλι της εξουσίας, αλλά ταυτόχρονα «φωνάζουν» για τις υποχωρήσεις Χριστοφια. Ε, λοιπόν γιατί δεν αποχωρείτε από την κυβέρνηση και να αδειάσετε τον Χριστόφια; Έτσι, θα καταρρεύσουν και οι «δικοινοτικές συνομιλίες», επειδή ο Πρόεδρος θα χάσει το πολιτικό – κομματικό έρεισμα (τη νομιμοποιητική βάση την έχασε προ πολλού...).
Η στάση τους αντικατοπτρίζει τον στρουθοκαμηλισμό της κυπριακής ηγεσίας τις τελευταίες δεκαετίες: από το 1977 ο Κύπριος Πρόεδρος συναντάται με τον εκάστοτε κατοχικό ηγέτη. Ακόμα και μετά την ανακύρηξη του ψευδοκράτους το 1983. Υποβιβάσαμε το κράτος μας σε κοινότητα, τους δίνουμε ρεύμα για να φωταγωγούν τον αλυσοδεμένο μας Πενταδάκτυλο και ο Ταλάτ προσέρχεται στην οικία Ζεριχούν με τα διακριτικά του ψευδοκράτους στη λιμουζίνα του. Και ουδείς ενοχλείται... Αυτή είναι η υποκρισία της ηγεσίας μας. Γιατί λοιπόν ξαφνιαστήκατε τώρα και διαμαρτύρεστε που μετέβη ο Μπαν Κι Μουν στα κατεχόμενα;
Εσείς δεν αφήνετε τα οδοφράγματα ανοικτά για να περνούν οι Ε/κύπριοι στα κατεχόμενα και να κάνουν shopping therapy; Εσείς δεν παροτρύνετε τις κομματικές σας νεολαίες να συνεστιάζουν με τις παράνομες τ/κυπριακές κομματικές φατρίες στη κατεχόμενη ελληνική μας γη; Εσείς δεν κάνετε τα κλειστά μάτια για όλους τους εκ των κατεχομένων παράνομους μετανάστες, συμβάλλοντας στην αλλοίωση του δημογραφικού χαραχτήρα της Κύπρου;
Ασφαλώς στο κοινό τριμερές ανακοινωθέν Χριστόφια-Ταλάτ-Μπαν Κι Μουν δεν έγινε αναφορά στον παράνομο στρατό κατοχής, την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Ελλήνων Κυπρίων και στα τουρκικά εγκλήματα πολέμου του 1974. Επειδή κανένας κρατικός μας αξιωματούχος δεν ζήτησε να αναφερθούν, ούτε και διεκδικούνται στις «κυπριακής ιδιοκτησίας» συνομιλίες.
Ντροπή σε όλους σας...

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Υ.Γ: Η νέα «διαπολιτισμική – δικοινοτική» εκπομπή του ΡΙΚ έχει ως τίτλο «Ayni gokyuzu altinda - Κάτω απο τον ίδιο ουρανό». Η στήλη προτείνει στο διευθυντή του ΡΙΚ, όπως η νέα εκπομπή να προβάλει την τουρκική αεροπορία που αλώνιζε τον «κοινό ουρανό» το 1974, τους βομβαρδισμούς της Λευκωσίας και τη ρίψη των Τούρκων αλεξιπτωτιστών. Επειδή όμως τέτοιο ενδεχόμενο θα διατάρασσε τις «δικοινοτικές σχέσεις», θα το πούμε εμείς, που βλέπουμε τα πράγμτα καθαρά και ελεύθερα:

Της Κυπρου οι Ουρανοί είναι Γαλανοί,
ήταν και θα μείνουνε για ΠΑΝΤΑ Ελληνικοί!!

ΥΠΟΘΕΣΗ ΟΡΑΜΣ: ΝΟΜΙΚΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΥΠΡΙΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ.

Οι αντιδράσεις της κυπριακής κυβέρνησης και η ακολουθητέα πολιτική διαχείριση

Η τελεσίδικη απόφαση του Βρετανικού Εφετείου, που αφορά την υπόθεση Όραμς, δικαιώνει τις αξιώσεις του Μελέτη Αποστολίδη για κατεδάφιση της παράνομης οικίας των Βρετανών σφετεριστών, την καταβολή αποζημιώσεων για τη στέρηση της περιουσίας του, και την παράδοση της γης στο νόμιμο ιδιοκτήτη της. Η νομική αυτή εξέλιξη επιφέρει καταλυτικές πολιτικές συνέπειες στο Κυπριακό. Δεν αποτελεί όμως από μόνη της τη μεθοδολογία λύσης του Κυπριακού. Και οπωσδήποτε πρέπει να τύχει της ορθής πολιτικής διαχείρισης. Αναπόφευκτα όμως, η κατάληξη της υπόθεσης Αποστολίδη Vs Όραμς, επαναπροσδιορίζει τη φύση του Κυπριακού στις ορθές του βάσεις και αναδεικνύει τη νομική πτυχή του εθνικού μας θέματος: τη δυνατότητα αποκατάστασης της Δικαιοσύνης!

Βασικός άξονας των σκέψεών μου για αξιοποίηση των νομικών δρώμενων γύρω από το περιουσιακό, και συγκεκριμένα των νομικών επιτυχιών Ελλήνων Κυπρίων προσφύγων είναι η σταδιακή απαγκίστρωση από τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία και όλου του συσσωρευμένου προηγούμενου «κεκτημένου» της τουρκικής πλευράς: Απαγκίστρωση δηλαδή από τις ελληνικές υποχωρήσεις που αφορούν την παραχώρηση συνταγματικών υπερπρονομίων στην τουρκική μειονότητα, και τη νομιμοποίηση των αποτελεσμάτων της τουρκικής εισβολής του 1974, όπως είναι η πολύ περιορισμένη επιστροφή Ελλήνων προσφύγων στις λεηλατημένες εστίες τους, η παραμονή χιλιάδων εποίκων και ο εκτουρκισμός του κατεχόμενου βορρά. Παράλληλα, θα πρέπει να επιδιωχθεί, μέσα από μακροχρόνιο πανεθνικό σχεδιασμό η τοποθέτηση του Κυπριακού στη βάση της Απελευθέρωσης από τον Αττίλα. Η νομική πτυχή του Κυπριακού και ειδικότερα η αξιοποίηση υποθέσεων όπως αυτής του Αποστολίδη, αποτελούν την ειρηνική μέθοδο αποκατάστασης του Δικαίου και των βασικών Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Είναι δηλαδή η ειρηνική οδός της Απελευθέρωσης!

Η πολιτική ηγεσία της Κύπρου όμως, ούτε θέλει να ακούσει για απεγκλωβισμό από τη Δ. Δ. Ομοσπονδία. Ούτε και διαβλέπει μέσα από την υπόθεση Αποστολίδη το όραμα της Απελευθέρωσης. Σε ερώτηση στον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο κ. Στεφάνου κατά πόσο η κυβέρνηση παροτρύνει τους πρόσφυγες να ακολουθήσουν το δρόμο του Μελέτη Αποστολίδη, αυτός απάντησε πως «όλα πρέπει να τα φιλτράρουμε μέσα από το στόχο της λύσης του Κυπριακού, στα πλαίσια της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, με πολιτική ισότητα». Και συνέχισε με το εκπληκτικό: «Δεν κάνει καλό στην υπόθεση της Κύπρου η δημόσια συζήτηση, περί αξιοποίησης της υπόθεσης» (η δημοκρατία του καθεστώτος Χριστοφια σε όλο της το μεγαλείο!).

Ερμηνεία: όχι, η κυβέρνηση δεν παροτρύνει τους υπόλοιπους Έλληνες πρόσφυγες, επειδή ο στόχος μας είναι η Ομοσπονδοποίηση της Κύπρου!

Όπως είναι φυσικό, η θέση της Κυβέρνησης Χριστόφια συμπίπτει με αυτήν του ψευδοκράτους: ο Εκπρόσωπος του Ταλάτ, Χασάν Ερτσακιτζά δήλωσε ότι το περιουσιακό μπορεί να διευθετηθεί στο πλαίσιο μιας συνολικής λύσης του Κυπριακού και όχι με ατομικές υποθέσεις.

Δηλαδή κ. Στεφάνου, οι Έλληνες να προσφεύγουν στην Τουρκική Επιτροπή Αποζημιώσεων που εδρεύει στα κατεχόμενα;;

Δηλαδή κ. Στεφάνου, την οικονομική αποζημίωση των προσφύγων να την επωμιστεί το ελληνικό συνιστών κρατίδιο της Ενωμένης Ομόσπονδης Κύπρου;; επειδή αυτό προέβλεπε το σχ. Ανάν, και αυτό προβλέπουν οι προτάσεις Ερντογάν-Ταλάτ...

Την απάντηση στον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο τη δίνει αντί εμού ο Ντεκτάς στην Κiprisli: «σε περίπτωση που συνεχιστεί η συζήτηση του Περιουσιακού στη βάση της απόφασης Οραμς, αυτό σημαίνει κατάργηση της «Τ.Δ.Β.Κ.», κάτι το οποίο δεν είναι αποδεκτό».

Σε σχετική ερώτηση για την υπόθεση Όραμς, ο ειδικός σύμβουλος του Γ.Γ του ΟΗΕ Αλεξάντερ Ντάουνερ, δήλωσε πως ο καλύτερος τρόπος διαχείρισης αυτού του θέματος είναι μέσα από τις δικοινοτικές συνομιλίες και πως η διαχείρισή του εκτός του πλαισίου των διαπραγματεύσεων θα είναι πολύ δύσκολη. Ο Ντάουνερ ξεχνά πως υπηρετεί τον ΟΗΕ. Εμείς όμως, που δεν ξεχνάμε το συμβολικό και διεθνή ρόλο που πρέπει να έχει ο ΟΗΕ απαντούμε στο Ντάουνερ πως η δικαστική απόφαση ισχυροποιεί τη διεθνή νομιμότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας και τονώνει το δικαίωμα των νόμιμων ιδιοκτητών να αποφασίζουν για την περιουσία τους, και όχι ο κάθε Χριστόφιας, Ταλάτ ή Ντάνουερ...

Αυτές ήταν οι αντιδράσεις και τα σχόλια των «εμπλεκομένων» στο Κυπριακο όσον αφορά την υπόθεση Όραμς. Αν και η θέση της κυβέρνησης αποδεικνύει την ανικανότητα της να διαχειριστεί το εθνικό μας θέμα, πεποίθησή μου είναι ότι ολόκληρο το πολιτικό σύστημα και όλα τα πολιτικά κόμματα, αδυνατούν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, μετά από την σημαντικότατη εξέλιξη Αποστολίδη-Όραμς. Επειδή, όπως προανέφερα η μόνη οδός ορθής διαχείρισης τέτοιων εξελίξεων, είναι η χάραξη νέας, πανεθνικής στρατηγικής Απελευθέρωσης και απαγκίστρωσης από τα καταστραφικά και διχοτομικά πλαίσια της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Παρόμοια ευκαιρία είχε η ελληνική πλευρά με την αποκάλυψη, προ τετραμήνου, των τουρκικών εγκλημάτων πολέμου του 1974, όμως αδιαφόρησε για ουσιαστική διαφώτιση και απόδοση ευθυνών στην Τουρκία.

Βεβαίως, η μεγαλύτερη ευκαιρία είχε δοθεί το 2004, μετά την απόρριψη του σχεδίου Ανάν. Η εμμονή στη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία ισοδυναμεί με την ασέβεια στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και την υποτίμηση της νοημοσύνης μας.

Η πανεθνική στρατηγική, πέραν του απεγκλωβισμού από την Ομοσπονδία, πρέπει να διακηρύξει την εμμονή του ελληνικού έθνους να προστατέψει την Κύπρο, μέσα από την αμυντική θωράκιση της Μεγαλονήσου μας, την αποτροπή της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας στην Ε.Ε., την εκστρατεία διαφώτισης της διεθνούς κοινής γνώμης για την καταπάτηση των δικαίων του Ελληνισμού της Κύπρου και την ενθάρρυνση των Ελλήνων προσφύγων στα εγχώρια και διεθνή δικαστήρια προς αποκατάσταση των περιουσιακών και ατομικών τους δικαιωμάτων.

Υποθέσεις όπως αυτές του Αποστολίδη είναι κομβικής σημασίας για το εθνικό μας θέμα. Οι διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό πρέπει να προσαρμόζονται στα νομικά κεκτημένα της ελληνικής πλευράς, και όχι το αντίθετο. Αυτό είναι το ουσιαστικό διακύβευμα και η διά ειρηνικών μέσων τοποθέτηση του Κυπριακού στη βάση της Απελευθέρωσης.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Υ.Γ. Το σχόλιο από την «Καθημερινή» της Κυριακής: «Αν έβαζαν τον Χριστόφια να χειριστεί την υπόθεση Όραμς,... θα τους έδινε εκ περιτροπής ιδιοκτησία»!!

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: ΣΧΕΔΙΟ ΑΠΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ

Σύμφωνα με δηλώσεις του Γ.Γ. του ΑΚΕΛ κυρίου Άντρου Κυπριανού που έγιναν στο ιστολόγιο μας, υπάρχει σχέδιο για απαγωγή του Προέδρου της Δημοκρατίας κυρίου Χριστόφια από εξωγήινους που κατοικούν στον πλανήτη Άρη και οι οποίοι είναι αντίθετη στην λύση και την επανένωση της Κύπρου.

Πέρα από την πλάκα μόνο τα ανωτέρω δεν μας έχουν πει οι υποστηρικτές του Προέδρου της Δημοκρατίας. Και μόνο με σατιρική διάθεση μπορεί να αντιμετωπίσει ο καθένας αυτή την συνεχή συνωμοσιολογία που προσπαθεί να μεταφέρει στον κυπριακό λαό ο Άντρος Κυπριανού και τα υπόλοιπα στελέχη του κομμουνιστικού κόμματος Κύπρου.

Αρχικά τα εκφραστικά όργανα του ΑΚΕΛ κατήγγειλαν προσπάθειες ανατροπής του Προέδρου της Δημοκρατίας και συνέχισαν μιλώντας μέσα από το επίσημο βήμα της Βουλής για δήθεν κάλεσμα φυσικής εξόντωσης του από εχθρούς της λύσης!!!

Στις 4 Αυγούστου 2009 έγραψα σχετικά :

Διαβάσαμε την Κυριακή 26 Ιουλίου 2009, τον πρωτοσέλιδο τίτλο της εφημερίδας Χαραυγής και μας δημιουργήθηκαν απορίες σχετικά με αυτό. Το πρωτοσέλιδο αυτό δημοσίευμα αναφέρει μεταξύ άλλων ότι "φυλλάδια φασιστικών οργανώσεων μιλούν για ανατροπή του Προέδρου Χριστόφια ... μιλά ακόμη για συνδέσεις με γόνους ΕΟΚΑ βητατζίδικων στοιχείων ... υπάρχουν επώνυμοι που εκφράζονται δημόσια ενάντια στην Δζ Δκ Ομοσπονδία ... η ιδεολογία που ασπάζονται είναι εκείνη του ναζισμού"

Η εφημερίδα Χαραυγή όμως και ο αρθρογράφος Νεόφυτος Νεοφύτου δεν αναφέρουν κάποιο στοιχείο που να αποδεικνύει τις σοβαρότατες καταγγελίες τους. Άραγε ο δημοσιογράφος της εφημερίδας κατέθεσε στην αστυνομία τα στοιχεία αυτά ως όφειλε; Ο Γενικός Εισαγγελέας από την στιγμή που υπάρχουν δημόσιες καταγγελίες για ανατροπή του Προέδρου δεν έπρεπε να επέμβει και να πάρει καταθέσεις σχετικά με το θέμα; Ο δημοσιογράφος δεν θα έπρεπε να μιλήσει με ονόματα για όσα αναφέρει; Γιατί κανένα κόμμα δεν καταδίκασε τις ομάδες αυτές μετά το δημοσίευμα αν υπάρχουν;

Ακόμη και αν όντως υπάρχουν αυτές οι ομάδες γιατί γίνεται προσπάθεια να συνδέσουν τους αντιομοσπονδιακούς πολίτες με την ομάδα αυτή; Ποια φοιτητική, μαθητική, αθλητική ή στρατιωτική αντιομοσπονδιακή ομάδα ασπάζεται τον ναζισμό ή μίλησε για ανατροπή του Προέδρου; Μήπως πρόκειται για τις Γκαιμπελιστικές-Σταλινιστικές μεθόδους που χρησιμοποιεί συχνά-πυκνά το ΑΚΕΛ;

Μήπως το δημοσίευμα έχει ως μόνο στόχο την προσπάθεια φίμωσης των αντιομοσπονδιακών φοιτητών που σημείωσαν εκπληκτική άνοδο σε όλες τις περιοχές που κατέρχονται σε εκλογές; Μήπως είναι προσπάθεια συσπείρωσης των ΑΚΕΛικών ψηφοφόρων; Ή μήπως πρόκειται για σπασμωδικές κινήσεις για να καλυφθούν τα λάθη που κάνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τόσο στις συνομιλίες για επίλυση του Κυπριακού όσο και με τις συλλήψεις αντιφρονούντων πολιτών...

Ο καθένας πλέον μπορεί να κρίνει το πόσο αληθεύει το δημοσίευμα της Χαραυγής και για ποιους πραγματικούς λόγους έχει γραφτεί. Ο καθένας μπορεί να διαπιστώσει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι η Κυβέρνηση και τα όργανα της είτε βλέπουν φαντάσματα, είτε έχουν χάσει τελείως την μπάλα!
http://enwtikos-13.blogspot.com/2009/08/blog-post_04.html

Τελευταίο κρούσμα συνωμοσιολογίας από το κυβερνών κόμμα ήταν οι δηλώσεις του Άντρου Κυπριανού και πάλι, ο οποίος ανάφεραι ότι υπάρχει ένα συντονιστικό όργανο που δίνει οδηγίες και υποκινεί όσους αντιπολιτεύονται τον Πρόεδρο Χριστόφια. Περιττό να αναφέρω ότι ούτε αυτή την φορά το ΑΚΕΛ έχει δώσει στοιχεία που να αποδεικνύουν τον ισχυρισμό του.

Σαν πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας αναμένουμε από τα στελέχη του ΑΚΕΛ να μας παρουσιάσουν τα στοιχεία που να αποδεικνύουν όλοι αυτή την συνωμοσιολογία που προσπαθούν να μεταδώσουν και η οποία έχει ως στόχο να κάνει ήρωα τον Χριστόφια ή να απολογηθούν στον Κυπριακό λαό για τον πνευματικό βιασμό που του κάνουν κατ΄επανάληψη τους τελευταίους μήνες.

ΥΓ. Όντως ο Πρόεδρος είναι αρεστός στον Διεθνή Παράγοντα. Τόσο αρεστός που τον έφτυσε ο Μουν και ήρθε παρά την αντίθετη επιθυμία του και πήγε και επίσημη επίσκεψη στο ψευτοπροεδρικό των κατεχομένων. Και εις ανώτερα...

14 χρόνια από την Εθνική ντροπή των Ιμίων

Σήμερα συμπληρώνονται 14 χρόνια από την μαύρη επέτειο των Ιμίων. Μαύρη επέτειος όχι μόνο όσο αφορά την δολοφονία των αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού αλλά και σχετικά με την αμφισβήτηση της κυριαρχίας Ελληνικού εδάφους.

Οι επαναλαμβανόμενες τουρκικές προκλήσεις (που συνεχίζονται μέχρι και τις μέρες μας) είχε ως αποτέλεσμα την κορύφωση τους τα Χριστούγεννα του 1995. Πιο συγκεκριμένα είχαμε προσάραξη Τουρκικού πλοίου σε αβαθή χωρικά ύδατα κοντά στις βραχονησίδες Ίμια. Οι ελληνικές αρχές προσπάθησαν να αποκολλήσουν το πλοίο αλλά ο καπετάνιος του αρνήθηκε ζητώντας τουρκική βοήθεια ισχυριζόμενος ότι βρισκόταν σε Τουρκικά χωρικά ύδατα. το θερμό επεισόδιο στις ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ βραχονησίδες Ίμια.

Στις 28 Δεκεμβρίου μετά από παραβίαση του Ελληνικού εναέριου χώρου, τουρκικό μαχητικό αεροπλάνο μετά από εμπλοκή με ελληνικά μαχητικά κατέπεσε στα ελληνικά χωρικά. Με ελληνική βοήθεια είχαμε την διάσωση του Τούρκου πιλότου. Σημειώνω ότι το τουρκικό αεροσκάφος ήταν πλήρως εξοπλισμένο!!! Παράλληλα είχαμε και την αποκόλληση του τουρκικού πλοίο από δύο ελληνικά ρυμουλκά.

Την επόμενη μέρα το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών στέλνει επιστολή στο αντίστοιχο ελληνικό όπου αναφέρει ότι οι βραχονησίδες Ίμια είναι καταχωρημένες στο τουρκικό κτηματολόγιο και ανήκουν στην Τουρκία.

Στις 25 Ιανουαρίου 1996 ο Δήμαρχος Καλύμνου κύριος Δημήτρης Διακομιχάλης φανερά θιγμένος από τις προηγούμενες εξελίξεις, συνοδευόμενος από τον αστυνομικό διευθυντή Καλύμνου, τον ιερέα και δύο κατοίκους του νησιού ύψωσαν την Ελληνική σημαία στην Μεγάλη Ίμια. Μετά από λίγη ώρα οι Τούρκοι αντέδρασαν και δύο δημοσιογράφοι προσγειώθηκαν στην βραχονησίδα με ελικόπτερο, υπέστειλαν την ελληνική σημαίο και στην θέση της έβαλαν την τουρκική. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να υπάρχει κινητοποίηση στην περιοχή τόσο από το Ελληνικό, όσο και από το Τουρκικό πολεμικό ναυτικό.

Στις 28 Ιανουαρίου περήφανοι άνδρες του ελληνικού πολεμικού ναυτικού κατεβάζει την τουρκική σημαία και υψώνει την ελληνική. Το βράδυ άγημα Ελλήνων βατραχανθρώπων κάνει άρση και υποστολή της σημαίας.

Στις 31 Ιανουαρίου ξημερώματα 12 Τούρκοι βατραχάνθρωποι καταλαμβάνουν την δυτική Ίμια. Ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών στις 02.15 ανακοινώνει παράλληλα την κατάληψη αυτή. Στο ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό αποφασίζεται να γίνει φωτισμός των Ιμίων από ελικόπτερο ούτως ώστε να εντοπιστούν πιο εύκολα οι Τούρκοι κομάντος. Έτσι στις 04.26 είχαμε την απογείωση του ελληνικού ελικοπτέρου ΠΝ 21. Μισή ώρα αργότερα το ελικόπτερο εντοπίζει τους Τούρκους κομάντο. Ακολουθεί άμεσα σιγή ασυρμάτου και συντριβή του ελικοπτέρου.

Αποτέλεσμα της συντριβής του ελικοπτέρου ήταν τρία παλληκάρια μας να χάσουν την ζωή τους. Οι τρεις αξιωματικοί μας ήταν ο Σημαιοφόρος Έκτορας Γιαλοψός, ο Αρχικελευστής Χριστόδουλος Καραθανάσης και ο Αρχικελευστής Παναγιώτης Βλαχάκος, οι οποίοι θα παραμείνουν αθάνατοι στο Πάνθεον των ηρώων και ας μην αναγνωρίζεται η θυσία τους αυτή από την επίσημη πολιτεία.

Το πόρισμα των ελληνικών αρχών που έκαναν την έρευνα δείχνουν σαν αιτία της πτώσης του ελικοπτέρου τις κακές καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν στην περιοχή. Προφανώς για τους φωστήρες μας, οι τρύπες από σφαίρες 7.62 χιλιοστών και η τρύπα από διάτρητη σφαίρα αναχαίτησης ελικοπτέρων δεν συνέβαλαν καθόλου στην πτώση του ελικοπτέρου. Όπως ασφαλώς ήταν σύμπτωση η σιγή ασυρμάτων αμέσως μετά τον εντοπισμό των Τούρκων κομάντος.

Πλήγμα για την εικόνα της Ελλάδας ήταν και η απόφαση του Έλληνα Πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη να δεχθεί να μην υψώνεται στο νησί η Ελληνική σημαία και η δημόσια ευχαριστία του στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Σημαιοφόρος Έκτορας Γιαλοψός Αρχικελευστής Χριστόδουλος Καραθανάσης Αρχικελευστής Παναγιώτης Βλαχάκος
ΑΘΑΝΑΤΟΙ

Υστερόγραφο:Σημαντικές πληροφορίες για το παρασκήνιο της Εθνικής ντροπής των Ιμίων μπορεί ο καθένας να διαβάσει στο βιβλίο "ΙΜΙΑ, Τα απόρρητα τηλεγραφήματα των Αμερικανών" που γράφτηκε από τους δημοσιογράφους Μιχάλη Ιγνατίου και Αθανάσιο Έλλις, εκδόσεις Λιβανής

Γεώργιος Γρίβας Διγενής

Ο Γεώργιος Γρίβας - Διγενής γεννήθηκε στις 6 Ιουλίου 1897 στη Χρυσαλινιώτισσα στη Λευκωσία και τα νεανικά του χρόνια τα έζησε με την οικογένειά του στο Τρίκωμο.

Μετά την αποφοίτησή του από το Παγκύπριο Γυμνάσιο το 1915, πήρε την απόφαση να γίνει αξιωματικός του ελληνικού στρατού. Το 1916, μετά από εξετάσεις, γράφτηκε στη Σχολή Ευελπίδων. Στον ελληνικό στρατό είχε λαμπρή καριέρα και έφτασε μέχρι τον βαθμό του συνταγματάρχη.

Έλαβε μέρος με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού στη Mικρασιατική Eκστρατεία, όπου και διακρίθηκε, καθώς και στις μάχες εναντίον των Ιταλών κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Την περίοδο της γερμανικής κατοχής δημιούργησε την οργάνωση «Χ», που έδρασε εναντίον των Γερμανών.

Στο μεταξύ ως Κύπριος, ο Γεώργιος Γρίβας παρακολουθούσε τα γεγονότα στην ιδιαίτερή του πατρίδα. Μετά το Ενωτικό Δημοψήφισμα τον Ιανουάριο του 1950 και την άρνηση των Άγγλων να παραχωρήσουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης στον Κυπριακό λαό ήταν φανερό ότι δεν υπήρχε άλλη επιλογή στους Κυπρίους παρά ο ένοπλος αγώνας.

Ο Γεώργιος Γρίβας μετέχει σε μυστική οργάνωση με πρωτεργάτες τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Μακάριο Γ´, τους αδελφούς Σάββα και Σωκράτη Λοϊζίδη και μερικούς άλλους. Το 1951 επισκέπτεται την Κύπρο και μελετά επί τόπου την όλη κατάσταση.

Στις 3 Οκτωβρίου 1952 επισκέπτεται ξανά την Κύπρο, κάνει αρκετές επαφές και θέτει τα θεμέλια της οργάνωσης της ΕΟΚΑ με βάση την οργάνωση Νεολαίας

Π.Ε.Ο.Ν. (Παγκύπρια Εθνική Οργάνωση Νεολαίας) και την Ο.Χ.Ε.Ν. (Ορθόδοξος Χριστιανική Οργάνωση Νέων).

Στις 7 Μαρτίου 1953, στην Αθήνα, μαζί με τα άλλα 11 μέλη της Δωδεκαμελούς Επιτροπής, μεταξύ των οποίων και ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ΄, δίνει τον όρκο για αγώνα απελευθέρωσης της Κύπρου, που είναι γνωστός ως ο Όρκος των Δώδεκα.

Στις 10 Νοεμβρίου 1954, το ιστιοφόρο «Σειρήν», ύστερα από ένα περιπετειώδες ταξίδι φτάνει στην Κύπρο και μεταφέρει τον Γεώργιο Γρίβα Διγενή. Τον Διγενή συνόδευαν ο Σωκράτης Λοϊζίδης και ο Νότης Πετροπουλέας. Από τούτη τη στιγμή ο Γεώργιος Γρίβας αναλαμβάνει Αρχηγός της μυστικής Οργάνωσης Ε.Ο.Κ.Α.

Αγωνίζεται κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες για τέσσερα ολόκληρα χρόνια και παρά τις κακουχίες και τα ανυπέρβλητα εμπόδια, την έλλειψη μέσων και στρατιωτικού υλικού και την υπεροχή των Άγγλων που είχαν τα πάντα στη διάθεσή τους, κατόρθωσε να οδηγήσει την ΕΟΚΑ σε ένα νικηφόρο αγώνα.

Ο αγώνας κατέληξε στις συμφωνίες Ζυρίχης- Λονδίνου που υπέγραψε η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας και ο πολιτικός Αρχηγός της Κύπρου Αρχιεπίσκοπος Μακάριος. Με την υπογραφή των συμφωνιών ο Αρχηγός της ΕΟΚΑ αναγκάζεται να φύγει από την Κύπρο και να επιστρέψει στην Ελλάδα.

Τον Οκτώβριο του 1959 πραγματοποιήθηκε στη Ρόδο συνάντηση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και του Στρατηγού Διγενή, για να αρθούν οι διαφωνίες που προέκυψαν ανάμεσα στους δύο άνδρες σε σχέση με την εφαρμογή των Συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου. Ο Διγενής αλλά και μεγάλη μερίδα των αγωνιστών δεν ήταν ικανοποιημένοι από αυτές τις Συμφωνίες. Ο Αρχηγός της ΕΟΚΑ διαφωνούσε έντονα ιδιαίτερα στο θέμα της εδαφικής έκτασης των Βρετανικών Βάσεων. Ο Διγενής ζητούσε ουσιαστική μείωση του κυπριακού εδάφους που θα περιερχόταν υπό αγγλικό έλεγχο.

Το 1960 ο Διγενής παρακινούμενος από Ελλαδίτες πολιτικούς, μεταξύ των οποίων και ο Σοφοκλής Βενιζέλος, αποφάσισε να ηγηθεί πολιτικού κινήματος με την ονομασία «Κίνηση Εθνικής Αναδημιουργίας». Ο Διγενής με την ίδρυση του ΚΕΑ στόχευε στην ανάληψη της εξουσίας της Ελλάδας και στην εφαρμογή μιας πολιτικής που θα οδηγούσε στη σωτηρία του Κυπριακού Ελληνισμού. Πολύ σύντομα, όμως, ο Διγενής απογοητευμένος, ιδιαίτερα από εκείνους τους πολιτικούς που τον παρακίνησαν στην πολιτική του πρωτοβουλία, εγκατέλειψε την προσπάθεια για ίδρυση πολιτικής κίνησης.

Στο μεταξύ στην Κύπρο, μετά την υποβολή των 13 σημείων αναθεώρησης του Κυπριακού Συντάγματος που υπέβαλε προς τους Τουρκοκυπρίους και την Άγκυρα ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, ξεσπούν διακοινοτικές συγκρούσεις, τον Δεκέμβριο του 1963 με απροκάλυπτη ανταρσία των Τουρκοκυπρίων και με κίνδυνο το νησί να οδηγηθεί στη διχοτόμηση.

Κάτω από αυτά τα δραματικά γεγονότα πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στις 27 Ιανουαρίου 1964 υπό την προεδρία του Διγενή συνέδριο, στο οποίο έλαβαν μέρος ηγετικά στελέχη της ΕΟΚΑ και αντιπροσωπευτικοί παράγοντες του Κυπριακού Ελληνισμού. Το Συνέδριο κατέληξε στις εξής τρεις σημαντικές αποφάσεις:
1. Επίτευξη εθνικής ομοψυχίας, για να αντιμετωπιστεί ο τουρκικός κίνδυνος,
2. Αποστολή στην Κύπρο Ελληνικού στρατού
3. Κάθοδος στην Κύπρο του Διγενή και ανάληψη ρόλου στην άμυνα της ελληνικής μεγαλονήσου.

Στις 12 Ιουνίου 1964 ο Διγενής φθάνει στην Κύπρο και αναλαμβάνει Αρχηγός της Ανωτάτης Στρατιωτικής Διοίκησης Αμύνης Κύπρου (Α.Σ.Δ.Α.Κ.), η οποία είχε δημιουργηθεί τότε. Από τη θέση αυτή ο Διγενής καταβάλλει τεράστιες προσπάθειες, για να οργανώσει την Εθνική Φρουρά και να την καταστήσει μια υπολογίσιμη και αξιόμαχη δύναμη.

Την εποχή εκείνη οι Τούρκοι επιχειρούσαν να δημιουργήσουν στρατιωτικό προγεφύρωμα στην περιοχή των Κοκκίνων, στη βορειοδυτική πλευρά της Κύπρου. Ο Διγενής αντιλαμβανόμενος τους κινδύνους που θα αντιμετώπιζε η Κύπρος, αν επιτύγχαναν οι Τουρκικοί σχεδιασμοί, διέταξε τις δυνάμεις της Εθνικής Φρουράς να ανατρέψουν το τουρκικό προγεφύρωμα στην περιοχή του Λωρόβουνου και των Κοκκίνων.

Ο Γρίβας με συνεχείς αναφορές στον ΄Ελληνα πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου και τον Υπουργό Εθνικής Αμύνης Πέτρο Γαρουφαλιά τους πείθει να αποστείλουν στην Κύπρο μια ελληνική μεραρχία και να ενταχθεί η Μεγαλόνησος στον ενιαίο αμυντικό χώρο Κύπρου - Ελλάδας. Το αμυντικό δόγμα του Διγενή αυτή την περίοδο εκφράζεται μέσα από το σύνθημα «ο εχθρός να μείνει στη θάλασσα”.

Στις 21 Απριλίου 1967 στην Ελλάδα, μετά από στρατιωτικό πραξικόπημα, την εξουσία καταλαμβάνει ο στρατός. Η εξέλιξη αυτή θα αποβεί επικίνδυνη για την Ελλάδα και καταστροφική για την Κύπρο. Στην Κύπρο οι Τούρκοι αποθρασύνονται και επιδιώκουν να προκαλέσουν όξυνση. Αποκορύφωμα των προκλήσεων ήταν η προσπάθειά τους, το φθινόπωρο του 1967, να αδρανοποιήσουν τη διακίνηση στον δρόμο Λευκωσίας-Λεμεσού κοντά στα χωριά Κοφίνου και Μαρί. Το στρατιωτικό καθεστώς των Αθηνών και η Κυπριακή Κυβέρνηση, παρά τις αντιρρήσεις του Στρατηγού Διγενή, αποφάσισαν να κτυπήσουν τα τουρκικά φυλάκια. ΄Ετσι, ο Διγενής αναγκάζεται να κτυπήσει τις τουρκικές θέσεις και να διαλύσει τα τουρκικά φυλάκια. Η Τουρκία αντιδρά και με τελεσιγραφικό τρόπο αξιώνει από τις Κυβερνήσεις Αθηνών και Λευκωσίας να αποσύρουν από το νησί την Ελληνική Μεραρχία. Επίσης, οι Τούρκοι θα ζητήσουν και θα πετύχουν την απομάκρυνση του Διγενή από την Κύπρο. Με την αποχώρηση της Μεραρχίας από το νησί η Κύπρος απογυμνώνεται αμυντικά και διευκολύνεται η επίτευξη των τουρκικών επεκτατικών σχεδίων σε βάρος της Κύπρου.

Ο Διγενής επιστρέφει στην Αθήνα και ουσιαστικά τίθεται από το Στρατιωτικό Καθεστώς υπό παρακολούθηση και περιορισμό στο σπίτι του στο Χαλάνδρι.

Οι κίνδυνοι για το μέλλον της Κύπρου είναι εμφανείς. Η Ελληνική Χούντα, δια του Υπουργού Εξωτερικών Ξανθοπούλου/Παλαμά είχε διαβουλεύσεις με την Τουρκία στη Λισσαβόνα, τον Απρίλιο του 1971, και από τις πληροφορίες που υπήρχαν τότε προδιαγραφόταν απαράδεκτη λύση για το Κυπριακό. Παράλληλα οι σχέσεις των Κυβερνήσεων Ελλάδας και Κύπρου βρίσκονταν σε ένταση. Οι πληροφορίες αυτές ανησυχούν τον Διγενή, ο οποίος νιώθει την ανάγκη να αντιδράσει. Έτσι, την 1η Σεπτεμβρίου 1971 ο Διγενής έφθασε μυστικά στην Κύπρο, διαφεύγοντας από την επιτήρηση της Χούντας. Στην Κύπρο ο Διγενής ίδρυσε την ΕΟΚΑ Β΄.

Στις 25 Μαρτίου1972 είχε συνάντηση με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, στην οποία, σε πνεύμα κατανόησης, κατέληξαν σε κάποιες συμφωνίες. Δυστυχώς, όμως, δεν προχώρησε η υλοποίηση των συμφωνηθέντων και τα γεγονότα οδήγησαν σε μια μετωπική σύγκρουση των δύο ιστορικών ηγετών. Η Κύπρος μπήκε στη δίνη μιας εμφύλιας διαμάχης με πράξεις βίας και αντιβίας, με ανατινάξεις Αστυνομικών Σταθμών και αυτοκινήτων.

Μέσα σε αυτό το κλίμα ο Διγενής εξαντλημένος και ταλαιπωρημένος απεβίωσε στο κρησφύγετό του στη Λεμεσό στις 27 Ιανουαρίου 1974. Τάφηκε στην αυλή του σπιτιού που ήταν το κρησφύγετό του. Στην κηδεία του Αρχηγού της ΕΟΚΑ παρέστησαν χιλιάδες πρόσωπα.

Η Βουλή των Αντιπροσώπων, σε ειδική συνεδρία της στις 31 Ιανουαρίου 1974, ανακήρυξε τον Διγενή «άξιον τέκνον της Κύπρου διά τας εξαιρέτους υπηρεσίας τας οποίας προσέφερε προς την ιδιαιτέραν του Πατρίδα», ενώ η Ακαδημία Αθηνών απέδωσε τις οφειλόμενες τιμές.

ΠΗΓΗ: ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΑΓΩΝΟΣ ΕΟΚΑ